DEEL 5
Ik kon niet meer bewegen.
De foto lag voor me op tafel.
Een baby.
Ik.
Of tenminste… het kind waarvan ik altijd had gedacht dat ik het was.
Mijn handen trilden.
“Dit is een vergissing,” fluisterde ik.
De rechercheur keek me ernstig aan.
“Dat hopen we.”
Thomas stond achter me.
Hij zei niets.
Ik draaide me naar hem om.
“Je wist dit?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik wist alleen dat er iets niet klopte.”
“Hoe lang?”
“Een paar maanden.”
“En je hebt me niets verteld?”
“Ik probeerde je te beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Beschermen?”
Ik wees naar de twee kleine kisten buiten de kerk.
“Mijn kinderen zijn dood!”
Thomas sloeg zijn ogen neer.
“Ik weet het.”
“Je had geen recht om voor mij te beslissen wat ik mocht weten.”
Hij begon te huilen.
Maar ik voelde niets meer.
Geen medelijden.
Geen liefde.
Alleen een enorme leegte.
De rechercheur pakte de foto op.
“Er staat nog iets op de achterkant.”
Hij draaide hem om.
‘Dossier 17-B. Vervangingsprocedure voltooid.’
Ik fronste.
“Vervangingsprocedure?”
Nina begon te huilen.
“Ik weet wat dat betekent.”
Iedereen keek naar haar.
“Wat?”
Ze slikte.
“Uw vader werkte niet alleen in het ziekenhuis.”
“Wat deed hij dan?”
“Hij leidde een geheim onderzoeksprogramma.”
“Waarvoor?”
Nina keek naar de foto.
“Voor genetische selectie.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Mijn vader…”
“Hij verzamelde DNA van families met veel geld en invloed.”
De rechercheur vroeg:
“Waarom?”
“Om kinderen te koppelen aan specifieke genetische profielen.”
Ik begreep het niet.
“Maar waarom ik?”
Nina antwoordde:
“Omdat uw biologische ouders niet de mensen zijn die u altijd hebt gekend.”
De kamer begon te draaien.
“Wie zijn mijn ouders?”
Nina keek naar de rechercheur.
Hij knikte.
Ze haalde diep adem.
“Uw biologische moeder heette Anna Vermeer.”
Ik verstijfde.
Die naam kende ik.
Mijn moeder had die naam nooit genoemd.
“En mijn vader?”
Nina keek naar Thomas.
“Uw biologische vader was…”
Ze stopte.
“Wie?”
Ze fluisterde:
“De vader van Thomas.”
Niemand sprak.
Thomas keek alsof de grond onder zijn voeten was verdwenen.
“Mijn vader?”
Nina knikte.
“Dat is onmogelijk.”
“Het dossier zegt anders.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Ik wilde het niet geloven.
Maar toen herinnerde ik me iets.
Toen ik klein was, zei mijn moeder altijd dat ik niet op mijn vader leek.
Ik had haar nooit geloofd.
Nu voelde ieder oud familiegeheim plotseling anders.
De rechercheur pakte een tweede dossier.
“Er is nog iets.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Uw biologische moeder leefde langer dan u denkt.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Volgens officiële documenten stierf ze kort na uw geboorte.”
“Maar?”
“Dat klopt niet.”
Hij legde een foto op tafel.
Een vrouw stond voor een gebouw.
Mijn hart stopte.
Ik herkende haar gezicht.
Niet omdat ik haar ooit had ontmoet.
Maar omdat ik jarenlang naar dat gezicht had gekeken.
Op een oude foto in het huis van mijn schoonmoeder.
“Dat is…”
Mijn stem brak.
“Anna.”
Thomas keek naar de foto.
“Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze een vriendin van mijn vader was.”
De rechercheur knikte.
“Ze was meer dan dat.”
Ik pakte de foto met trillende vingers.
Op de achterkant stond:
“Anna Vermeer — getuige.”
“Getuige waarvan?”
De rechercheur keek me aan.
“Van het programma.”
Toen begreep ik waarom Anna had moeten verdwijnen.
Ze wist wat mijn vader deed.
Ze wist dat ik geen gewone baby was.
En ze had geprobeerd mij mee te nemen.
“Wat is er met haar gebeurd?”
Niemand antwoordde.
Toen ging de telefoon.
De rechercheur nam op.
Zijn gezicht veranderde.
“Waar?”
Hij luisterde.
“Begrepen.”
Hij hing op.
“Anna Vermeer is niet dood.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar is ze?”
“Ze leeft al jaren onder een andere naam.”
“Welke naam?”
Hij keek naar mij.
“Dat weten we nog niet.”
Op dat moment kwam een agent binnen met een map.
“Rechercheur, we hebben iets gevonden in het oude ziekenhuis.”
Hij opende de map.
Daarin zaten tientallen geboorteregisters.
En één document stond bovenaan.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
Maar naast mijn naam stond een andere naam doorgestreept.
Lotte Vermeer.
Ik verstijfde.
“Wie is Lotte Vermeer?”
De agent antwoordde:
“Dat weten we nog niet.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
Lotte.
Mijn dochter heette ook Lotte.
Dat kon geen toeval zijn.
De rechercheur keek opnieuw naar het document.
“Er staat nog een tweede registratie.”
“Welke?”
“Een meisje met dezelfde geboortedatum.”
Ik keek naar hem.
“Waar is zij?”
Hij keek naar de map.
“Dat meisje is officieel overleden.”
Mijn adem stokte.
“Wanneer?”
“Drie dagen na haar geboorte.”
Thomas fluisterde:
“Dus er waren twee baby's…”
De rechercheur knikte.
“En volgens dit dossier is één van hen naar een ander gezin gebracht.”
Mijn hoofd tolde.
“Mijn gezin?”
“Waarschijnlijk.”
Ik keek naar de foto van Anna.
“Maar waarom zouden ze mij verwisselen?”
Nina antwoordde zacht:
“Omdat uw biologische moeder probeerde te vluchten met bewijs.”
“Welk bewijs?”
Nina keek naar mij.
“Een lijst met alle kinderen die in het programma waren opgenomen.”
“En waar is die lijst?”
Ze wees naar mijn hand.
Ik keek verbaasd.
“Wat?”
“De lijst is nooit gevonden.”
De rechercheur keek naar mijn pols.
“Maar misschien heeft uw vader hem verborgen.”
“Waar?”
Niemand wist het.
Tot ik plotseling iets herinnerde.
Een zin die mijn vader altijd zei toen ik klein was.
“Als je ooit wilt weten wie je werkelijk bent, kijk dan achter de klok.”
Ik keek naar de rechercheur.
“Mijn vader had een oude klok.”
“Waar?”
“Bij mijn ouderlijk huis.”
De rechercheur stond onmiddellijk op.
“We gaan erheen.”
Maar voordat we konden vertrekken, ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouwenstem fluisterde:
“Kom alleen.”
“Wie bent u?”
“Ik ben de vrouw die je al je hele leven probeert te vinden.”
Mijn hart stopte.
“Anna?”
Een lange stilte.
Toen antwoordde de stem:
“Ja.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Waarom heb je me verlaten?”
Haar stem brak.
“Omdat ik je moest laten leven.”
“Wie wilde me vermoorden?”
Ze zweeg.
Toen fluisterde ze:
“Niet alleen jouw schoonfamilie.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
“Wie dan?”
Anna antwoordde:
“Je eigen vader.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Thomas.
En voor het eerst wist ik zeker dat mijn hele leven gebaseerd was op een leugen.
Maar nog voordat we het oude huis konden bereiken, stuurde Anna mij één laatste bericht:
“Vertrouw niemand. Zelfs de politie niet.”
Reageer JA voor deel 6.
