DEEL 3
“Welke DNA-test?” vroeg ik opnieuw.
Thomas keek naar de grond.
Geen antwoord.
Ik voelde iets in mijn borst breken.
“Thomas… kijk me aan.”
Langzaam hief hij zijn hoofd.
Zijn ogen stonden vol angst.
“Ik wilde het je vertellen.”
“Wanneer?”
Hij slikte.
“Na de begrafenis.”
Ik lachte bitter.
“Na de begrafenis van onze kinderen?”
Hij deed een stap naar me toe.
Ik stapte achteruit.
“Waarom heb je een DNA-test laten doen?”
Hij antwoordde uiteindelijk:
“Omdat ik twijfelde.”
“Waaraan?”
Hij zweeg.
“Thomas!”
Zijn moeder begon plotseling te schreeuwen.
“Zeg niets!”
De rechercheur draaide zich onmiddellijk naar haar om.
“Mevrouw, u bent niet degene die hier beslist.”
Thomas sloot zijn ogen.
Toen fluisterde hij:
“Ik dacht dat Sem niet mijn zoon was.”
De woorden kwamen harder aan dan iedere klap.
Ik staarde hem aan.
“Wat?”
“Ik kreeg een anoniem bericht.”
“Wat voor bericht?”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
Met trillende vingers opende hij een oude foto.
Daarop stond ik.
Jaren geleden.
Naast een man die ik onmiddellijk herkende.
Ruben.
Mijn adem stokte.
“Waar heb je dit vandaan?”
“Mijn moeder stuurde het.”
Ik keek naar mijn schoonmoeder.
Ze zei niets.
Thomas vervolgde:
“Ze zei dat jij me al jaren bedroog.”
“Dat is niet waar.”
“Ik geloofde haar niet.”
“Maar je liet tóch een DNA-test doen.”
Hij knikte.
“Ja.”
“En?”
Hij keek naar mij.
“De test was negatief.”
De kerk werd stil.
“Wat bedoel je?”
“Sem was mijn zoon niet.”
Ik voelde mijn benen bijna niet meer.
“Dat kan niet.”
“Dat was ook wat ik dacht.”
Hij haalde diep adem.
“Dus ik liet een tweede test doen.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“En?”
Thomas keek naar zijn moeder.
“De tweede test zei dat Sem wél mijn zoon was.”
De rechercheur fronste.
“Twee tegenstrijdige DNA-tests?”
Thomas knikte.
“En daarna begon alles mis te gaan.”
Ik keek naar mijn schoonmoeder.
“Jij hebt die eerste test geregeld.”
Ze keek weg.
“Waarom?”
Geen antwoord.
De rechercheur pakte haar telefoon in beslag.
“Wij gaan alle communicatie onderzoeken.”
Maar plotseling begon ze te lachen.
“Jullie zijn allemaal zo naïef.”
Thomas draaide zich om.
“Wat heb je gedaan?”
Ze keek hem recht aan.
“Ik probeerde je huwelijk te redden.”
“Door mijn kinderen te doden?”
“Ik heb ze niet gedood!”
“Maar je wist ervan!”
Ze zweeg.
Ik voelde een koude woede in me opkomen.
“Wie heeft mijn kinderen dan vermoord?”
Mijn schoonmoeder keek me aan.
En toen zei ze:
“De persoon die jij al die tijd vertrouwde.”
Mijn hart zakte weg.
“Wie?”
Ze glimlachte.
“Vraag het aan de vrouw die je kinderen die avond naar bed bracht.”
Ik verstijfde.
“Lotte?”
“Nee.”
Mijn schoonmoeder keek naar de achterste rij.
“De oppas.”
Ik herinnerde me haar ineens.
Nina.
Ze werkte al bijna twee jaar voor ons.
Ze kende onze routines.
Ze wist wanneer de kinderen sliepen.
Ze wist waar de medicijnen lagen.
Ze wist zelfs waar de reservesleutels lagen.
Maar Nina was die nacht volgens haar eigen verklaring niet in ons huis geweest.
De rechercheur pakte onmiddellijk zijn telefoon.
“Waar is ze nu?”
Een agent controleerde de gegevens.
Toen veranderde zijn gezicht.
“Ze is verdwenen.”
Thomas keek naar mij.
“Ze wist dat we haar zouden zoeken.”
De rechercheur liep naar buiten en belde iemand.
Een minuut later kwam hij terug.
“We hebben haar auto gevonden.”
“Waar?”
“Bij het oude ziekenhuis.”
Mijn hart sloeg over.
Hetzelfde ziekenhuis waar ik mijn kinderen had gekregen.
We reden er onmiddellijk naartoe.
In een verlaten opslagruimte achter het gebouw vonden agenten een doos.
Daarin lagen tientallen medische flesjes.
Blauwe flesjes.
Precies zoals Lotte had beschreven.
Mijn handen werden koud.
Op één flesje stond een naam.
Daan.
Op een tweede:
Sem.
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Maar onder die flesjes lag nog iets.
Een envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem met trillende handen.
Binnenin zat een foto.
Ikzelf.
Met Daan en Sem.
Maar op de achterkant stond een datum.
Een datum van acht maanden vóór hun geboorte.
Daaronder stond één zin:
“Je kinderen waren nooit bedoeld om lang te leven.”
Ik liet de foto vallen.
Thomas raapte hem op.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit is onmogelijk…”
De rechercheur keek naar hem.
“Waarom?”
Thomas keek naar de foto.
“Omdat deze foto…”
Hij stopte.
“Wat?”
Hij wees naar de achtergrond.
Daar stond een man.
Een man die ik onmiddellijk herkende.
Mijn eigen vader.
Maar mijn vader was zeven jaar geleden overleden.
De rechercheur zoomde in.
Op de foto droeg mijn vader een ziekenhuisbadge.
En onder zijn naam stond:
Dr. Victor van Dijk.
Mijn hart bonkte.
Mijn vader was helemaal geen gewone man geweest.
Hij had jarenlang als arts gewerkt.
En plotseling begreep ik waarom mijn schoonmoeder had gezegd dat ze mij wilde redden.
Waarom Thomas een DNA-test had laten doen.
Waarom Elise in het huis was geweest.
En waarom iemand mijn kinderen had willen laten verdwijnen.
Maar er ontbrak nog één stuk.
De rechercheur vond een verborgen camera in de opslagruimte.
Hij speelde de laatste opname af.
Nina zat voor de camera.
Ze keek recht in de lens.
“Als jullie dit bekijken, ben ik waarschijnlijk al dood.”
Ik hield mijn adem in.
Nina vervolgde:
“Daan en Sem waren niet het echte doelwit.”
Thomas keek naar mij.
Nina zei:
“Het doelwit was hun moeder.”
Mijn hart stopte.
“Je man weet waarom.”
Ik draaide me langzaam naar Thomas.
Hij stond bewegingloos.
Nina keek opnieuw naar de camera.
“En als Thomas zegt dat hij niets wist…”
Ze zweeg even.
Toen fluisterde ze:
“Geloof hem niet.”
Het beeld viel zwart.
Ik keek naar mijn man.
“Thomas…”
Hij deed geen stap naar mij toe.
Want voor het eerst wist ik het zeker.
Mijn kinderen waren niet gestorven vanwege een familieruzie.
Ze waren gestorven omdat iemand mij voorgoed het zwijgen wilde opleggen.
En Thomas…
wist daar veel meer van dan hij ooit had toegegeven.
Maar toen de politie zijn oude telefoon doorzocht, vonden ze één verwijderd bericht dat alles veranderde.
Een bericht dat Thomas zelf had gestuurd.
Aan Nina.
Om 01.42 uur.
En daarin stond slechts:
“Doe het. Zorg dat zij niets ontdekt.”
