# DEEL 8 — DE MAN ACHTER DE MELODIE
De piano speelde slechts drie noten.
Toen stopte het.
Niemand bewoog.
Alexander keek naar het raam.
“Dat kan niet.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Die melodie kent bijna niemand.”
Thomas lag nog steeds op de vloer.
Een ambulancebroeder behandelde zijn schouder.
“Wie speelt daar?”
Alexander antwoordde:
“De persoon die we al dertig jaar proberen te vinden.”
Mijn moeder werd lijkbleek.
“Hij heeft ons gevonden.”
---
Buiten stormde de politie door de tuin.
Zaklampen bewogen tussen de bomen.
Maar niemand werd gevonden.
De piano klonk opnieuw.
Drie noten.
Daarna vier.
Ik voelde een vreemd gevoel in mijn buik.
“Wacht.”
Ik liep naar het raam.
“Lotte!” riep Thomas.
Ik negeerde hem.
De melodie kwam niet van buiten.
Ik keek naar de oude piano in de muziekkamer.
De toetsen bewogen.
Niemand zat eraan.
“Dat is onmogelijk.”
Alexander kwam naast me staan.
“Geen magie.”
Hij wees naar de onderkant.
“Mechanisme.”
Hij knielde.
Onder de piano zat een kleine luidspreker.
Een opname.
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wie heeft dit geplaatst?”
Alexander keek naar Hendrik.
Maar Hendrik glimlachte.
“Niet ik.”
Mijn moeder fluisterde:
“Dan is hij hier.”
“Wie?”
Ze keek naar mij.
“Jouw grootvader.”
Ik verstijfde.
“Mijn grootvader?”
Alexander knikte.
“De man die iedereen dood waande.”
---
De volgende ochtend werd het landgoed volledig afgesloten.
Hendrik werd gearresteerd.
De zes gewapende mannen werden meegenomen.
Maar mijn vragen waren nog lang niet beantwoord.
Ik zat naast Thomas in het ziekenhuis.
Zijn wond was niet levensgevaarlijk.
“Je hebt geluk gehad,” zei de arts.
Thomas glimlachte.
“Dat hoor ik de laatste dertig jaar.”
Ik keek hem aan.
“Je had me bijna dood laten schieten.”
“Dat was niet mijn plan.”
“Je had me moeten vertellen wie je was.”
Hij werd stil.
“Waarom deed je dat niet?”
“Omdat mijn vader me verbood over jouw familie te praten.”
“En later?”
“Ik werd verliefd op je.”
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Thomas keek naar het raam.
“Toen werd het ingewikkeld.”
Ik voelde mijn wangen warm worden.
“Je koos een vreemd moment om dat te zeggen.”
Hij glimlachte.
“Bijna doodgaan maakt mensen eerlijk.”
---
Mijn moeder kwam binnen.
Ze hield een kleine doos vast.
“Lotte.”
“Wat zit daarin?”
“Wat je grootvader achterliet.”
Ik keek naar de doos.
“Voor mij?”
Ze knikte.
Ik opende hem.
Binnenin lag een oude gouden sleutel.
Een foto.
En een brief.
Ik las:
“Aan mijn kleindochter.”
Mijn hart bonsde.
“Hij wist dat ik bestond.”
“Ja,” zei mijn moeder.
“Waarom heeft hij nooit contact gezocht?”
Ze keek naar Alexander.
Alexander antwoordde:
“Omdat hij bang was.”
“Voor wie?”
“Voor zichzelf.”
Ik begreep het niet.
Mijn moeder ging zitten.
“Je grootvader was niet alleen slachtoffer.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
“Hij begon het netwerk.”
Ik voelde een rilling.
“Maar Hendrik zei…”
“Hendrik heeft jarenlang voor hem gewerkt.”
“En Alexander?”
“Probeerde hem te stoppen.”
Ik keek naar de foto.
Op de foto stonden drie mannen.
Mijn grootvader.
Hendrik.
En een derde man.
Ik kende hem.
Ik had hem één keer gezien.
Op de foto die bij de piano lag.
“Wie is die man?”
Mijn moeder zweeg.
Alexander keek naar de foto.
“Dat is Robert.”
“Wie is Robert?”
“De oprichter van het netwerk.”
“Maar ik dacht dat mijn grootvader dat was.”
Alexander schudde zijn hoofd.
“Hij was slechts de opvolger.”
Ik keek naar hem.
“Wie was Robert?”
Alexander antwoordde:
“Een Nederlandse zakenman.”
“Leeft hij nog?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Waar?”
Alexander keek naar mijn moeder.
“Dat is het probleem.”
---
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
JE HEBT DE VERKEERDE MAN LATEN ARRESTEREN.
Daaronder een foto.
Thomas.
In het ziekenhuis.
Gemaakt vanaf de overkant van de straat.
Ik keek naar hem.
Hij had het bericht ook gezien.
“Ze zijn hier.”
Alexander pakte mijn telefoon.
“Niet antwoorden.”
Een tweede bericht verscheen.
VANAVOND OM 22.00 UUR. OUDE HAVEN. KOM ALLEEN.
Daaronder:
NEEM DE USB MEE.
Thomas keek naar mij.
“Je gaat niet.”
“Ik moet.”
“Dat is een val.”
“Mijn moeder zei dat Anna is ontvoerd.”
Alexander keek me aan.
“Anna is niet ontvoerd.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Ze werkt voor hem.”
Mijn hart zakte.
“Mijn zus?”
Alexander knikte.
“Ze is degene die ons al die tijd heeft bespioneerd.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Nee.”
Alexander keek haar aan.
“Marie, je moet het accepteren.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Anna zou dat nooit doen.”
“Ze heeft het gedaan.”
“Waarom?”
Alexander antwoordde:
“Omdat ze denkt dat jij haar plaats hebt ingenomen.”
“Welke plaats?”
Hij keek naar de USB.
“De erfgename.”
Ik voelde een koude rilling.
“Van wat?”
Alexander zei:
“Van het hele imperium.”
---
Om 21.48 uur stonden we bij de oude haven.
Ik hield de USB in mijn zak.
Thomas wilde mee.
Alexander ook.
Maar ik wist dat ik alleen moest gaan.
Ik liep naar een verlaten loods.
De deur stond open.
Binnen brandde één lamp.
Een vrouw stond in het midden.
Lang donker haar.
Een zwarte jas.
Ze draaide zich om.
Mijn adem stokte.
“Anna?”
Ze glimlachte.
“Hallo, zusje.”
Ik liep langzaam naar haar toe.
“Waarom?”
Ze keek me aan.
“Omdat jij alles hebt gekregen.”
“Wat?”
“Onze moeder.”
“Onze vader.”
“De waarheid.”
Ze wees naar mijn zak.
“En nu ook de USB.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je hebt me laten aanvallen.”
“Dat moest.”
“Je hebt mijn leven vernietigd.”
“Jij had mijn leven al vernietigd.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Anna kwam dichterbij.
“Jij bent niet de enige dochter van Alexander.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Ze glimlachte bitter.
“Ik ben zijn biologische dochter.”
Ik keek haar aan.
“Maar dan…”
“Jij bent dat niet.”
De wereld leek stil te staan.
“Wie ben ik dan?”
Anna antwoordde:
“Dat is het geheim dat onze grootvader dertig jaar heeft verborgen.”
Achter haar ging een deur open.
Een man stapte naar binnen.
Grijs haar.
Donkere ogen.
Een litteken boven zijn wenkbrauw.
Ik herkende hem.
Alexander.
Maar ik had hem eerder gezien.
In de oude foto's.
Hij keek naar Anna.
Toen naar mij.
En zei:
“Het spijt me, Lotte.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat ik niet jouw vader ben.”
Anna glimlachte.
“Eindelijk weet ze het.”
Toen sloot de deur achter mij.
En ergens in de loods begon opnieuw de verboden melodie te spelen.
