DEEL 9 — DE LAATSTE TWAALF CIJFERS
“Dan heeft iemand anders haar telefoon.”
Lotte staarde naar het bericht.
OPEN HET ARCHIEF NIET.
Thomas kwam naast haar staan.
“Laat me het zien.”
Ze gaf hem haar telefoon.
Hij las het bericht opnieuw.
“Dit is geen gewone waarschuwing.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat alleen iemand die de volledige code kent dit had kunnen sturen.”
Eva keek naar de camerabeelden.
“Of iemand die toegang heeft tot Maria's telefoon.”
Thomas keek naar Victor.
Maar Victor was verdwenen.
De opslagruimte was leeg.
Alleen een deur stond nog open.
“Hij is weg,” zei Eva.
Thomas liep naar buiten.
Geen auto.
Geen voetstappen.
Niets.
Lotte keek naar de harde schijf.
“Hij wilde dat we de code zouden onthouden.”
Thomas draaide zich om.
“Waarom?”
“Omdat hij dacht dat ik hem naar het archief zou brengen.”
“Maar jij hebt de code.”
Lotte knikte.
“Ja.”
“En je gaat hem niet gebruiken.”
“Niet voordat ik weet waarom mijn moeder me waarschuwde.”
* * *
Een uur later zaten ze in een verlaten appartement boven een gesloten winkel.
Eva had de computers van het gebouw afgesloten.
Geen telefoons.
Geen internet.
Geen verbinding met de buitenwereld.
“Als Victor ons volgt,” zei ze, “kan hij ons niet vinden.”
Thomas keek naar Lotte.
“Wat herinner je je precies?”
Lotte sloot haar ogen.
“Een kamer.”
“Welke?”
“Een kantoor.”
“Van wie?”
“Hendrik.”
Ze zag opnieuw het verleden.
Een klein meisje.
Een oude piano.
Hendrik die naast haar zat.
“Je moet dit onthouden, Elena.”
Hij hield een vel papier vast.
“Waarom?”
“Omdat niemand mag weten dat jij de code kent.”
Het meisje keek naar hem.
“Waarom niet?”
“Omdat je vader je zal komen halen.”
“Mijn papa?”
Hendrik knikte.
“Hij zal je vertellen dat hij je beschermt.”
Het beeld veranderde.
Lotte zag haar moeder.
Maria huilde.
“Ren!”
Een jonge Alessandro stond achter haar.
“Neem haar mee!”
“Ze is mijn dochter!”
“Als je haar hier laat, sterft ze.”
Toen een explosie.
Het beeld verdween.
Lotte opende haar ogen.
“Mijn moeder en Alessandro werkten samen.”
Thomas knikte.
“Dat weten we.”
“Nee.”
Lotte keek hem aan.
“Ze werkten niet tegen Hendrik.”
“Wat bedoel je?”
“Ze werkten tegen Victor.”
Eva werd stil.
“Dat betekent…”
“Dat mijn moeder al die jaren een plan heeft uitgevoerd.”
Thomas keek naar de harde schijf.
“En wij zitten midden in dat plan.”
Lotte pakte het apparaat.
“Misschien is dit helemaal geen archief.”
“Wat dan?”
“Een val voor Victor.”
* * *
Plotseling ging de deurbel.
Iedereen verstijfde.
Eén keer.
Daarna opnieuw.
Thomas trok zijn wapen.
Eva liep naar het raam.
“Er staat niemand.”
De bel ging opnieuw.
Lotte keek naar haar telefoon.
Een bericht.
OPEN DE DEUR. IK BEN ALLEEN.
Ze kende het nummer.
Haar moeders nummer.
“Het is Maria.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat we haar nog steeds op het scherm zien.”
Eva keek naar de laptop.
Het beeld was veranderd.
Maria zat nog steeds vastgebonden.
Maar achter haar stond nu iemand anders.
Lotte herkende hem.
“Johan…”
De man draaide zich naar de camera.
Hij glimlachte.
“Goedenavond, Lotte.”
Thomas richtte zijn wapen op het scherm alsof dat iets zou veranderen.
“Je bent dood.”
Johan lachte.
“Dat was de bedoeling.”
Hij liep naar Maria.
“Maar sommige mensen moeten twee keer sterven voordat ze verdwijnen.”
Lotte voelde haar hart bonzen.
“Wat wil je?”
“De code.”
“Ik heb hem niet.”
Johan glimlachte.
“Je liegt.”
“Waar is mijn moeder?”
Hij keek naar Maria.
“Ze is hier.”
Maria keek rechtstreeks naar Lotte.
Ze schudde heel licht haar hoofd.
Niet doen.
Niet vertrouwen.
Lotte begreep het.
Johan ging verder.
“Je hebt tot zonsopgang.”
“En daarna?”
“Dan sterft ze.”
Het beeld werd zwart.
* * *
Thomas keek naar Lotte.
“Je zag haar.”
“Ja.”
“Ze probeerde je iets te vertellen.”
“Dat weet ik.”
“Wat?”
Lotte antwoordde:
“Ze wilde dat ik niet zou toegeven.”
Eva keek naar haar.
“Waarom?”
Lotte wees naar het scherm.
“Ze was niet bang.”
Thomas begreep het.
“Ze speelde mee.”
“Precies.”
Lotte pakte haar telefoon.
“Mijn moeder heeft een plan.”
“Welk plan?”
“Dat weet ik nog niet.”
Toen trilde de telefoon opnieuw.
Een bericht.
STATION. SPOOR 7. 04:15. ALLEEN.
Thomas keek naar de tijd.
03:52.
“Je gaat niet alleen.”
“Dat zei je eerder.”
“En ik meen het.”
Lotte glimlachte zwak.
“Dan moeten we doen alsof ik alleen ga.”
* * *
Om 04:15 stond Lotte op het verlaten perron.
Regen viel op de rails.
Ze droeg een kleine tas.
Daarin zat de harde schijf.
Maar niet de echte.
Eva had een kopie gemaakt.
De echte zat veilig verborgen.
Thomas en Eva wachtten op afstand.
Lotte keek naar de donkere tunnel.
Een trein verscheen.
Langzaam.
Geen lichten.
Geen machinist zichtbaar.
De deuren gingen open.
Johan stapte uit.
Hij glimlachte.
“Je bent alleen.”
“Waar is mijn moeder?”
“Stap in.”
Lotte keek naar de trein.
“Eerst mijn moeder.”
Johan wees naar de wagon.
Maria zat daar.
Vastgebonden.
Maar levend.
Lotte stapte naar voren.
“Stop.”
Een stem klonk achter haar.
Victor.
“Geen beweging.”
Hij hield een pistool tegen Maria's hoofd.
Lotte draaide zich langzaam om.
“Je hebt gelogen.”
Victor glimlachte.
“Dat is mijn werk.”
“Wat wil je?”
“De code.”
Lotte haalde diep adem.
“7419…”
Victor glimlachte.
“Verder.”
“6203.”
“Verder.”
“1184.”
“Verder.”
Lotte keek hem recht aan.
“9076.”
Victor keek verbaasd.
“Je kent hem.”
“Ja.”
Hij stak zijn hand uit.
“De harde schijf.”
Lotte gaf hem de valse schijf.
Victor keek ernaar.
Toen lachte hij.
“Je denkt echt dat ik dom ben?”
Hij gooide hem op de grond.
De behuizing brak open.
Leeg.
Victor richtte zijn wapen op Lotte.
“Waar is de echte?”
Lotte glimlachte.
“Niet bij mij.”
Victor keek naar Johan.
“Pak haar.”
Johan liep naar voren.
Op dat moment klonk er een sirene.
Daarna nog één.
Victor keek geschrokken naar de tunnel.
Thomas verscheen.
“Laat haar gaan.”
Victor richtte zijn wapen.
“Je hebt me naar de politie geleid?”
Thomas glimlachte.
“Nee.”
Hij wees naar de camera boven het perron.
“Zij hebben jou naar ons geleid.”
Victor keek omhoog.
De camera's brandden rood.
Eva had alles live doorgestuurd.
Namen.
Rekeningen.
Dossiers.
Alle geheimen van de Zwarte Kroon.
Overal ter wereld werden de bestanden geopend.
Victor werd bleek.
“Wat heb je gedaan?”
Lotte keek hem aan.
“De waarheid openbaar gemaakt.”
Victor draaide zich om.
Maar Maria stond plotseling achter hem.
Ze had haar handen los.
Ze sloeg hem met de metalen stoel tegen zijn knie.
Victor viel.
Thomas pakte hem vast.
Johan probeerde te vluchten.
Eva hield hem tegen.
Binnen enkele seconden lag de hele groep op de grond.
Lotte rende naar haar moeder.
“Ma!”
Maria omhelsde haar.
“Ik wist dat je het zou begrijpen.”
Lotte huilde.
“Waarom heb je me niet verteld wie ik was?”
“Omdat ik wilde dat je eerst jezelf werd.”
“En nu?”
Maria keek haar aan.
“Nu moet je eindelijk weten wat je vader heeft gedaan.”
“Alessandro?”
Maria schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek naar Thomas.
“Jouw echte vader.”
Thomas verstijfde.
“Wat?”
Maria pakte de harde schijf uit haar jas.
“Alessandro heeft de waarheid over Hendrik verborgen.”
Ze stopte de schijf in de laptop.
Een bestand verscheen.
PROJECT 317 — BIOLOGISCHE AFSTAMMING.
Lotte keek naar het scherm.
De eerste regel verscheen:
ELENA VALENTE — DOCHTER VAN ALESSANDRO VALENTE.
Daaronder:
THOMAS VAN DER VELDE — ZOON VAN HENDRIK VAN DER VELDE.
En vervolgens een derde regel.
Lotte's gezicht werd bleek.
BIOLOGISCHE MOEDER VAN THOMAS: MARIA DE JONG.
Thomas keek naar Maria.
“Wat?”
Maria begon te huilen.
“Het spijt me.”
Lotte keek naar haar moeder.
“Dus…”
Maria knikte.
“Thomas is mijn zoon.”
Thomas deed een stap achteruit.
“En jij hebt me al die jaren laten geloven dat ik je niet kende.”
Maria antwoordde:
“Omdat Hendrik je van me heeft afgepakt.”
Er viel een lange stilte.
Toen verscheen er nog één bestand op het scherm.
PROJECT 317 — FASE TWEE: ACTIVERING.
Lotte klikte erop.
Een video begon automatisch.
Hendrik verscheen in beeld.
Hij keek recht in de camera.
“Als jullie dit zien, betekent het dat ik dood ben.”
Hij zweeg even.
Toen zei hij:
“Maar jullie hebben één grote fout gemaakt.”
Zijn blik werd hard.
“De Zwarte Kroon was nooit mijn organisatie.”
Lotte voelde haar adem stokken.
Hendrik glimlachte.
“Hij was van mijn vrouw.”
Maria werd lijkbleek.
Thomas draaide zich naar haar om.
“Welke vrouw?”
Hendrik sprak de laatste woorden uit:
“De vrouw die jullie allemaal Maria noemen…”
Het scherm werd zwart.
En in de stilte fluisterde Maria:
“Hij heeft haar gevonden.”
