De zaterdag daarop was het landgoed gehuld in een zachte winterzon. In plaats van de bibliotheek had Dante de grote salon laten openbreken—de kamer waar vroeger de piano stond voordat zijn vader die naar buiten had gesleept. Er stond nu een prachtige, gerestaureerde vleugel die Luca in recordtijd had laten overbrengen uit een van de beste muziekwinkels van de stad.
Sophie liep de salon binnen en keek haar ogen uit. Het vertrek was enorm, met hoge plafonds, kristallen kroonluchters en in het midden dat glimmende zwarte instrument. Ze liet haar speelgoedmicrofoon bijna vallen van verbazing.
‘Oom Dante, is dit een speelgoedpiano?’ vroeg ze opgetogen.
Dante glimlachte, liep naar haar toe en tilde haar even op. ‘Nee, juffrouw Sophie. Dit is een echte piano. En ik denk dat het tijd wordt dat dit huis weer leert hoe het klinkt.’
Anna stond op een afstandje te kijken, met een kopje thee in haar hand. Ze zag hoe Dante, de man die door velen werd gevreesd als een meedogenloze crimineel, met een ongekende tederheid het kleine meisje op de kruk voor de piano zette.
Sophie legde haar roze ukelele opzij—voor het eerst leek haar eigen instrument niet goed genoeg voor de gelegenheid—en legde haar kleine vingertjes op de toetsen. Ze speelde geen ingewikkeld stuk, slechts een eenvoudige melodie die ze zelf had bedacht, maar de klanken vulden de ruimte met een warmte die er in dertig jaar niet was geweest.
Dante ging achter haar staan. Hij legde zijn hand op de rand van de piano en sloot zijn ogen. Terwijl Sophie zong over de zon en de lente, hoorde hij voor het eerst in al die jaren niet meer de stilte van het verlies, maar de belofte van een nieuw begin.
---
