Op een stormachtige dinsdag in november liep Anna door de gangen van het landhuis om de koperen kandelaars op te poetsen. De wind sloeg tegen de hoge ramen en de regen kletterde onophoudelijk tegen het glas. Omdat de hoofdbewoner die dag afwezig was wegens een besloten bijeenkomst in de stad, heerste er een serene rust in het gebouw.
Tijdens het schoonmaken merkte Anna dat een van de houten lambriseringen in de oostelijke vleugel op een kier stond. Nieuwsgierig geworden door de tocht die erdoorheen kwam, duwde ze voorzichtig tegen het paneel. Met een zachte klik draaide het hout naar binnen en onthulde een smalle, stoffige doorgang die niet op de plattegrond van het huis leek te staan.
Ze aarzelde geen moment. Haar journalistieke nieuwsgierigheid uit haar studententijd nam de overhand. Met een brandende kaarsenhouder in haar hand betrad ze de verborgen gang. De muren waren bedekt met grijze spinnewebben en de vloer was bedekt met een dikke laag stof. Aan het einde van de gang bevond zich een zware deur met een koperen klink die niet op slot was.
Wanneer ze de deur opduwde, viel haar mond open van verbazing. Het was een muziekkamer, maar dan een die al decennia onaangeroerd leek te zijn gebleven. In het midden van de ruimte stond een vleugel met het etiket van een beroemde Italiaanse maker, bedekt met een dik wit laken. Aan de muren hingen gitaren, mandolines en antieke vioolhouders, allemaal ontdaan van hun snaren. Op een tafeltje in de hoek lagen tientallen bladmuziekboekjes met handgeschreven notities.
Anna liep langzaam naar de piano toe en trok het laken eraf. Een wolk van stof steeg op en deed haar zachtjes hoesten. Toen ze met haar vingers over de ebonieten toetsen streek, realiseerde ze zich de omvang van het geheim van dit huis. Dit was de kamer waar de moeder van Dante haar toevlucht had gezocht voordat ze voorgoed verdween.
Plotseling hoorde ze zware voetstappen achter zich in de gang. Ze draaide zich om en zag Dante in de deuropening staan. Zijn gezicht stond donker en ondoorgrondelijk, en in zijn ogen flitste een emotie die het best te omschrijven was als pure pijn.
---
