De openbaring sloeg in als een bom binnen het landgoed Moretti. Dante trok zich voor twee dagen terug in zijn studeerkamer. Niemand mocht binnenkomen, zelfs Luca werd weggestuurd. De maffiabaas, die gewend was om problemen op te lossen met geweld en decisieve machteloosheid, stond nu oog in oog met een spook uit het verleden dat hij decennia lang had genegeerd.
Uit de documenten bleek dat zijn moeder, Isabella, niet ver weg was gevlucht, maar dat ze kort na haar vertrek in het geheim had geprobeerd contact op te nemen met haar zoon. Die brieven waren destijds Onderschept door Vittorio Moretti en direct vernietigd. Ze had tot haar dood in een klein dorpje net buiten Milaan gewoond, altijd hopende dat haar zoon op een dag de waarheid zou ontdekken.
Dante realiseerde zich dat hij zijn hele leven zijn vader had gekopieerd. Hij had dezelfde muren opgebouwd, dezelfde kilte uitgedragen en zichzelf beroofd van elke vorm van genegenheid uit angst om gekwetst te worden. En dat alles gebaseerd op een leugen die zijn vader uit trots in stand had gehouden.
Op de derde dag liet hij Luca bij zich komen. De oudste adjudant keuk bezorgd naar het vermoeide gezicht van zijn baas. De donkere kringen onder Dante’s ogen lieten zien dat hij niet had geslapen.
‘Luca,’ zei Dante met een vlakke, beheerst stem. ‘Ik wil dat je alle dossiers over die periode uitzoekt. Ik wil weten waar mijn moeder begraven ligt, en ik wil dat haar naam volledig wordt gezuiverd binnen onze organisatie.’
Luca knikte langzaam, diep respect tonend voor de beslissing van zijn leider. ‘Het komt in orde, baas. Ik stuur direct een vertrouweling naar Italië.’
Toen Luca de kamer wilde verlaten, hield Dante hem nog even tegen. ‘En Luca? Zorg ervoor dat Anna en Sophie volgende zaterdag weer komen. Ik ben nog niet klaar om te luisteren naar dat goudvislied, maar ik denk dat ik het nodig heb.’
---
