Dante bewoog zich niet. Hij stond in de deuropening van de verborgen muziekkamer, met zijn handen diep in zijn broekzakken gedrukt, alsof hij wilde voorkomen dat ze zouden gaan trillen. De kaars in Anna’s hand wierp lange, dansende schaduwen over de instrumenten aan de muur.
‘Dit vertrek hoort niet tot het te bezoeken gedeelte van het landgoed, Signora Rossi,’ zei hij met een stem die angstaanjagend kalm klonk, maar vanbinnen leek te breken.
‘Het spijt me,’ antwoordde Anna op zachte toon, zonder haar blik van zijn gezicht af te wenden. ‘Ik zag de lambrisering openstaan en de tocht leidde me hierheen. Ik wilde geen inbreuk maken op uw privacy, meneer Moretti.’
Dante zuchtte diep. De spanning in zijn schouders leek even te zakken toen hij zag dat Anna niet bang was, maar eerder medelijden toonde. Hij liep de kamer binnen, streek met een grote hand over het stoffige hout van de piano en keek naar de open bladmuziek.
‘Mijn vader sloot deze deur op de dag dat mijn moeder wegliep,’ sprak hij zacht, alsof hij tegen zichzelf praatte. ‘Hij geloofde dat muziek de oorzaak was van alles wat er misging in ons gezin. Hij dacht dat als je alle melodieën uit je leven bant, je ook nooit meer geraakt kunt worden door verlies.’
‘Heeft dat gewerkt?’ vroeg Anna oprecht.
Dante keek haar aan. In het zwakke kaarslicht leek hij ineens geen machtige maffiabaas meer, maar een eenzame jongen die al dertig jaar wachtte op een antwoord dat nooit zou komen. ‘Nee,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Het maakte de leegte alleen maar groter. Elke dag in dit huis voelde als een eindeloze herhaling van dezelfde stille nacht.’
Anna zette de kandelaar neer op het tafeltje en zette een stap dichter bij hem. ‘Muziek is niet de oorzaak van pijn, meneer Moretti. Muziek helpt ons juist om de pijn te dragen. Dat is wat Sophie u elke zaterdag probeert te vertellen met haar valse ukelele en haar kinderliedjes.’
Dante zweeg lang. Hij keek naar de lege gitaarhouders aan de muur en dacht aan de avonden dat zijn moeder hier speelde terwijl de regen tegen de ruiten tikte. Voor het eerst in decennia voelde hij de aandrang om niet boos te worden, maar om te luisteren.
---
