De zware houten deur vloot met een luide knal uit zijn hengsels en viel binnenshuis op de stenen vloer. Een vlaag van sneeuw en ijskoude wind stormde de hut binnen, samen met mij.
Marcus Von Berg en zijn handlanger draaiden zich gechoqueerd om. De handlanger liet het breekijzer vallen en reikte naar zijn riem, maar ik gaf hem geen tijd. Met een woedende schreeuw en door adrenaline gedreven stormde ik naar voren en beukte de zware steen vol tegen de zijkant van zijn hoofd. Hij wankelde, verloor zijn evenwicht en smakte bewusteloos tegen de houten schouw van de open haard.
Marcus reageerde sneller. Hij richtte zijn pistool direct op mijn borst.
"Halt! Of ik schiet je ter plekke neer, neefje!" schreeuwde Marcus boven het huilen van de storm uit.
Ik bleef bewegingloos staan, midden in de kamer, de wind blazend door het gat van de verdwenen deur. Mijn adem wolkte hevig. Ik keek naar Cor. De oude man staarde me aan met een blik van pure ontzetting en liefde.
"Daniel... nee..." fluisterde Cor zwak. "Waarom ben je gekomen? Je had moeten vluchten..."
"Ik laat je niet achter, pap," zei ik stevig. Het woord 'pap' kwam er zonder enige twijfel uit. Hij was de man die me had grootgebracht, de man die zijn leven voor mij had gewaagd. Dat was het enige dat telde.
Marcus lachte koud. Het was een schril, humorloos geluid dat door de hut schalde. "Wat een touching familietafereel. Julian Von Berg, de verloren zoon, verrezen uit de doden om de oude meubelmaker te redden. Hoe poëtisch."
"Mijn naam is Daniel," zei ik strak. "En de strijd tussen jou en mij stopt hier, Marcus."
Marcus richtte het wapen iets hoger, precies tussen mijn ogen. "Het stopt pas als ik heb waar ik recht op heb. Mijn vader is gestorven in armoede en schande omdat jouw vader, Arthur, alle bezittingen en de familierestanten weggesluisd heeft. Die koperen kist bevat de originele aandelen van het Von Berg-imperium en de toegang tot de kluis in Zürich. Geef me de sleutel, of ik blaas je hersens eruit."
"Hij heeft de sleutel niet!" roep Cor plotseling wanhopig uit vanaf de stoel. "Ik heb de sleutel in de rivier gegooid! Je krijgt niets, Marcus!"
Marcus keek twijfelend van Cor naar mij. Zijn blik viel op de contouren van de zware metalen voorwerpen in mijn binnenzak. Een valse glimlach verscheen op zijn lippen.
"Je bent een slechte leugenaar, oude man," zei Marcus. Heurzaam deed hij een stap naar voren en hield het pistool strak tegen mijn voorhoofd gedrukt. "Haal de sleutelbos tevoorschijn, Daniel. Met je linkerhand. Zodra ik hem heb, laat ik de oude man leven. Anders vermoord ik hem waar je bij staat, en daarna zoek ik de sleutel op jouw lijk."
Het was een patstelling. De kille stalen loop van het wapen drukte ijskoud tegen mijn huid. Ik voelde de hartslag van de dood in mijn slaap. Ik wist dat Marcus me waarschijnlijk alsnog zou neerschieten zodra ik hem de sleutels gaf; getuigen liet hij niet in leven.
Langzaam bracht ik mijn linkerhand naar de binnenzak van mijn jas. Mijn vingers sloeten zich om de zware koperen sleutelbos. Maar naast de sleutelbos voelde ik ook het zware, gietijzeren voorwerp dat ik uit het keldermagazijn had meegenomen — de lange, zware beitelsleutel.
"Schiet op!" snauwde Marcus, terwijl zijn vinger zich om de trekker spande.
Ik haalde mijn hand langzaam uit mijn jas. De koperen sleutels glinsterden in het matte licht van de olielamp. Marcus’ ogen fixeerden zich op het goudkleurige metaal, bezeten van hebzucht. Dat enkele seconde van onoplettendheid was mijn enige kans.
Met een bliksemsnelle beweging gooide ik de sleutelbos niet naar zijn hand, maar vol in zijn gezicht. Marcus reflexeerde, knipperde met zijn ogen en vuurde in een schrikreactie een schot af. De kogel ketste met een kletterende knal af tegen de stenen muur achter me.
Voordat hij een tweede schot kon lossen, dwoog ik mezelf naar voren en ramde de zware gietijzeren baardsleutel met al mijn gewicht tegen zijn pols.
