De claustrofobie dreigde me te verstikken. De kille keldermuren leken langzaam naar binnen te schuiven terwijl ik met mijn volle gewicht tegen de zware houten deur bleef beuken. "Doe open! Wie ben je?!" schreeuwde ik tot mijn keel rauw aanvoelde. Maar er kwam geen antwoord meer van de andere kant. Alleen het doffe geluid van haastige stappen op de houten vloerplaat van de werkplaats daarboven, dat snel wegstierf in de nacht.
Ik dwong mezelf om diep adem te halen. Paniek zou me hier niet redden. Ik keek terug naar de trap en de enkelvoudige werklamp die het stenen vertrek verlichtte. De vreemdeling had me opgesloten, maar hij wist blijkbaar niet dat ik de zware koperen sleutelbos nog steeds in mijn broekzak had zitten. Helaas zat het slot aan de buitenkant van de deur; de sleutel nutteloos maken voor de huidige situatie.
Ik liep terug naar de houten tafel. Als ik hier niet snel uit kon, moest ik begrijpen waarom ik hier was opgesloten en wie de man met het Duitse accent was. Ik pakte het zwarte notitieboek van mijn vader — of de man die ik altijd als mijn vader had beschouwd — en begon koortsachtig te lezen vanaf het punt waar ik was gestopt.
De pagina's vertelden een ijswekkend verhaal. Cor was in de jaren zestig geen eenvoudige meubelmaker geweest, maar een restaurateur van antieke kunstvoorwerpen. In 1968 werkte hij in opdracht van een vermogende Oostenrijkse adellijke familie: de familie Von Berg. Mijn biologische ouders, zo schreef Cor, waren Arthur en Helena Von Berg. Arthur was een erfgenaam van een aanzienlijk vermogen en een verzameling historische kunstschatten die tijdens de Tweede Wereldoorlog door zijn grootvader waren veiliggesteld.
Maar het vermogen droeg een duistere vloek met zich mee. Arthur's jongere broer, Erich Von Berg, claimde dat het hele erfgoed hem toebehoorde. Erich was een meedogenloze man, verstrikt in duistere zakelijke deals en bereid om over lijken te gaan. Toen Arthur en Helena weigerden de eigendomspapieren en de koperen kist waarin de familierechten waren opgeslagen te overhandigen, escaleerde het conflict.
Cor schreef hoe hij getuige was geweest van de 'tragische misdaad' die als een ongeluk in de bergen was gemonteerd. Erich had zijn eigen broer en schoonzus om het leven laten brengen. Cor, die op dat moment in het landhuis aan het werk was, wist de baby — mij — ternauwernood te redden. Hij vluchtte met mij en de koperen kist naar Nederland, veranderde zijn identiteit, nam de naam Cor aan en voedde mij op als zijn eigen zoon om me te beschermen tegen de wraak van Erich Von Berg.
“Ik hield je op afstand, Daniel,” schreef Cor op de laatste pagina's. “Omdat elke keer dat ik naar je keek, ik het gezicht van je vader zag. En de angst dat Erich je zou vinden, verteerde me. Nu Erichs zoon, Marcus Von Berg, mijn spoor heeft teruggevonden, kan ik de leugen niet langer volhouden. Ik heb de kist verborgen op de plek waar het allemaal begon. De sleutels die ik je gaf, openen niet alleen deze kelder, maar ook de kluis van je echte familie.”
Mijn handen trilden zo erg dat ik het boek bijna liet vallen. De man met het Duitse accent boven aan de trap moest Marcus Von Berg zijn — mijn neef, die al die jaren naar mij en het erfgoed op zoek was geweest.
Plotseling viel het licht van de werklamp uit. De kelder werd gehuld in een gortdroge, pikzwarte duisternis. Ik hoorde een zacht, sussend geluid bij de drempel onder aan de trap. Een vreemde, chemische geur verspreidde zich razendsnel door de ruimte.
Gas. Hij was van plan me hier beneden te stikken.
Koortsachtig scheen ik met het zwakke lampje van mijn telefoon door de ruimte. Ik moest een uitweg vinden, en wel nu. In de verste hoek van de kelder zag ik een oude ventilatieschacht, afgedekt met een roestig ijzeren rooster. Het gat was smal, maar misschien groot genoeg voor een mens. Ik greep een zware stalen beitel die op de kast lag en rende naar de schacht. Terwijl de doordringende gaslucht mijn longen begon te branden, wrikte ik met al mijn kracht aan de verroeste bouten van het rooster.
