Het was een warme woensdagmiddag in Haarlem.
Voor het eerst in een half jaar was ik teruggekeerd naar de stad waar mijn nachtmerrie was begonnen. De straten aan de gracht lagen er idyllisch bij under de schaduw van de lindenbomen. De rondvaartboten gleden rustig over het spiegelgladde water van het Spaarne.
Ik wandelde langzaam richting nummer 42.
Het oude rode bakstenen huis van mijn moeder stond er gerestaureerd bij. Een jong gezin met twee kleine kinderen had het gekocht. Buiten in de voortuin speelde een klein meisje met een rood gietertje tussen de nieuw geplante hortensia's.
Ik bleef even aan het hek staan.
Er was geen angst meer als ik naar het raam van de eethoek keek. Geen herinnering aan de Bolesławiec-theepot die uiteenspatte op de vloer, of de kille blik van Willem van der Meer.
Het huis was weer een plek van leven, van gelach en van nieuwe herinneringen.
De voordeur ging open en een jonge vrouw — de nieuwe eigenaresse — stapte naar buiten. Ze zag me staan en glimlachte vriendelijk.
"Kan ik u ergens mee helpen, meneer?" vroeg ze.
"Nee hoor, dank u," glimlachte ik terug. "Ik woonde hier vroeger. Ik wilde alleen even kijken hoe het huis erbij staat."
"Het is een prachtig huis," zei ze warm. "Er hangt een hele fijne, rustige sfeer."
"Dat doet me goed om te horen," zei ik oprecht. "Zorg er goed voor."
Ik zette mijn wandeling voort langs de kade van het Spaarne.
Ik liep naar het kleine bankje onder de oude eik, vlak bij de houten ophaalbrug. Daar zat een oudere man met een schippersmuts een pijp te roken, kijkend naar de eenden in het water.
Het was Jacob de Haan.
Ik ging naast hem op het bankje zitten. Jacob keek om, knikte me vriendelijk toe en blies een blauwe rookwolk de lucht in.
"Hoe gaat het op de Veluwe, Henk?" vroeg Jacob met zijn rauwe, maar rustige stem.
"Goed, Jacob. Heel goed," antwoordde ik. "Sophie is afgestudeerd. Ze begint volgende maand bij het OM in Amsterdam."
Jacob lachte zacht. "De cirkel is rond. Een Van Vliet die de wet beschermt in plaats van hem te breken."
"En hoe gaat het met de stichting?"
"Boven verwachting," zei Jacob. "We hebben deze week de eerste drie studiebeurzen uitgekeerd aan kinderen van verdronken vissers uit IJmuiden. Klaas zou een gat in de lucht hebben gesprongen."
We bleven een tijdje stil naast elkaar zitten, genietend van de rust van de namiddag.
"Weet je, Henk," zei Jacob, terwijl hij naar het spiegelbeeld van de kerkburcht in het grachtenwater keek. "Water wist alles uit. Het wast de schuld schoon, mits je het de tijd geeft."
"Ja," zei ik zacht. "Water wist alles uit."
Toen de zon begon te zakken, nam ik afscheid van Jacob. We beloofden elkaar regelmatig te blijven zien.
Ik liep terug naar mijn auto, die geparkeerd stond op precies dezelfde plek waar ik hem op die bewuste woensdagmiddag had neergezet.
Maar ik was niet meer dezelfde man. Ik was niet langer de Henk die verdwaald was in de leugens van zijn ouders. Ik was een man die de storm had doorstaan en er sterker uit was gekomen.
Ik stapte in de auto, startte de motor, en reed de stad uit, het licht van de zonsondergang tegemoet.
