Uit de schaduwen achter de grote meelsilo stormde een figuur tevoorschijn. Het was niet inspecteur De Jong of een van de agenten van het arrestatieteam. Het was een man van rond de veertig, met een bloedend gezicht en kleding die verscheurd was door de worsteling op de bovenverdieping—Karel Derksen.
"Rie! De politie is overal!" schreeuwde Karel gejaagd. Hij hield een zware, zwarte tas in zijn armen gedrukt. "Mijn mannen zijn opgepakt! We moeten nu via het water weg, anders sluiten ze de gracht af!"
Tante Rie schrok van zijn plotselinge verschijning en draaide haar pistool voor een fractie van een seconde richting Karel. die reflex redden ons leven.
Ilse bedacht zich geen moment. Ze stapte naar voren en haalde met volle kracht uit met de houten balk die ze vasthield. De balk trof tante Rie hard tegen haar arm. Het zilveren pistool vloog met een kletterend geluid uit haar handen en verdween in de duistere diepte onder het houten plateau.
"Jakkederig loeder!" gilde tante Rie van de pijn, terwijl ze naar haar gebroken pols greep.
Karel Derksen keek vervuld van woede naar ons en trok op zijn beurt een mes uit zijn riem. "Niemand verlaat deze ruimte levend!" brulde hij. Hij sprong het plateau op en haalde uit naar Ilse.
Ik bedacht me niet. Ik gooide de zware acculamp, die op de kist stond, met al mijn kracht tegen het gezicht van Karel. De lamp raakte hem vol op zijn slaap. Hij steigerde achterover, verloor zijn evenwicht op de gladde, met meel bedekte houten planken en viel hard achterover tegen het open bedieningspaneel van de oude meelsilo.
Zijn rug raakte de verroeste, rode hendel van de hoofdklep.
Met een mechanisch gekrijs van verroeste tandwielen en een schok die door de hele kelderruimte weerkonk, schoot het grote distributieluik boven aan de silo open.
Eentonig, dof gedonder vulde de ruimte. Tientallen tonnen oud, samengeperst meel en graanstof, dat veertig jaar lang boven in de afgesloten silo opgeslagen had gelegen, kwamen als een verwoestende lawine naar beneden gestort.
"Karel! Pas op!" schreeuwde tante Rie.
Maar het was al te laat. De gigantische massa meel en puin stortte zich over het plateau heen. Karel Derksen werd in een fractie van een seconde bedolven onder honderden kilo's grijze stof en brokstukken. De houten constructie van het plateau begon gevaarlijk te kraken onder het immense gewicht.
"Mam! Terug! De kelder stort in!" gilde Ilse, terwijl ze me bij mijn jas greep en me naar de veiligheid van de beton gang trok.
Tante Rie, verblind door hebzucht en de angst om alles te verliezen, ren de niet naar de uitgang. Ze dook naar voren, richting de legerkist en de zakken met geld die door de meellawine dreigden te worden opgeslokt.
"Mijn geld! Mijn leven!" krijste ze, terwij ze met haar gezonde hand naar de kist graaide.
"Rie! Kom weg daar! Het stort in!" schreeuwde ik, gedreven door een laatste vlaag van menselijkheid voor mijn eigen bloedverwant.
Tante Rie keek één keer achterom naar mij. In haar ogen lag geen spijt, geen spijt over Helena, geen spijt over wat ze ons had aangedaan. Er lag alleen een afschuwelijke, verblindende waanzin.
"Ik buig voor niemand!" schreeuwde ze.
Op dat moment brak de hoofddraagbalk van de silo met een geluid als een kanonschot. Het complete stalen trechterframe van de silo stortte naar beneden en verpletterde het plateau onder een ondoordringbare berg van beton, staal en veertig jaar oud meelstof.
De drukgolf van de instorting blies Ilse en mij achterover de gang in. Stof en zwarte rook vulden onze longen, en het sprakeloze gedonder van vallend gesteente hield pas na enkele lange, vreselijke seconden op.
Toen werd het doodstil.
De zaklamp die ik had laten vallen, lag een paar meter verderop in het stof te schijnen. De lichtstraal scheen op de gigantische puinhoop die de kelderruimte nu volledig blokkeerde. Er was geen beweging meer. Geen geluid van tante Rie. Geen geluid van Karel Derksen. Alleen een verstikkende, grijze deken van meelstof die langzaam neerdwarrelde over de plek die het graf van mijn zusje was geweest.
Ik lag op de betonvloer, naar adem snikkend. Ilse kroop naar me toe en sloeg haar armen om me heen. We hielden elkaar vast in het pappende duister, rillend van de schrik en de uitputting.
"Mam... ben je in orde?" fluisterde Ilse huilend.
"Ik ben hier, schat. Ik ben hier," bracht ik er zachtjes uit.
In de verte klonken haastige voetstappen en felle lichtstralen doorsneden de stofwolk in de gang.
"Hierzo! Ik zie licht!" roep de stem van inspecteur De Jong. Binnen enkele seconden kwamen vier gewapende agenten de gang in gerend. De Jong knielde meteen bij ons neer. Hij zag de verwoeste kelder en het ingestorte silofilm.
"Mijn god... wat is hier gebeurd?" zei De Jong versterkt, terwijl hij ons overeind hielp. "We hoorden de instorting vanaf de zolderverdieping!"
"Het is voorbij, inspecteur," zei ik met een doffe stem, terwijl ik naar de Puinhoop wees. "Tante Rie en Karel Derksen liggen eronder. En... en mijn zusje Helena ook."
De Jong keek naar de gigantische berg puin en knikte strak. Hij pakte zijn portofoon. "Centrale, vraag het bergings- en reddingsteam met zwaar materieel naar locatie Eendracht. We hebben een kelderinstorting. Geen overlevenden in de hoofdruimte."
Hij keek me meelevend aan. "We gaan u hier nu weghalen, mevrouw van Leeuwen. Het is veilig."
Terwijl de agenten ons door de gangen naar buiten leidden, keek ik nog één keer om naar de stofwolk. Maar net toen we het laaddok bereikten en de frisse, klamme buitenlucht van de ochtend ons in het gezicht sloeg, viel mijn blik op de grond bij de uitgang.
In de dunne laag meelstof die op de drempel van de ijzeren deur lag, stonden verse, afgesleten schoenafdrukken die naar buiten leidden, richting het water van de gracht.
Afdrukken van een kleine, orthopedische schoen.
Mijn hart sloeg een slag over. Tante Rie was niet onder de silo bedolven. Ze had de instorting gebruikt als afleidingsmanoeuvre om via het laaddok het water in te vluchten.
En op het balustradehekje van de steiger hing een drijfnatte, zwarte regenjas... met daarin de koperen sleutel van de bankkluis.
