De wereld om mij heen leek te vervagen toen het bericht van inspecteur De Jong tot me doordrong. Mijn eigen dochter, Ilse, was spoorloos verdwenen op precies dezelfde plek waar veertig jaar geleden het spoor van mijn zusje Helena doodliep. Een ijzige rilling trok door mijn ruggengraat. Het huis in Doorn was nooit verkocht; het was stilzwijgend bewaard gebleven als een duister monument van een verleden dat mijn familie krampathisch had geprobeerd uit te wissen.
Ik raapte de telefoon op met trillende vingers en perste mijn lippen op elkaar. "Inspecteur, ik kom er nu aan," bracht ik er met moeite uit.
"Mevrouw van Leeuwen, het is beter als u thuis op ons wacht," waarschuwde de stem van De Jong aan de andere kant van de lijn. "Het is stormachtig buiten en het pand is tot nader order afgezet als een plaats delict. Onze rechercheurs zijn bezig met het veiligstellen van sporen."
"U begrijpt het niet," snipte ik, terwijl de angst plaatsmaakte voor een felle, moederlijke beschermingsdrang. "Dat is mijn dochter! En dat huis... dat huis was van mijn ouders. Ik kan hier niet werkloos afwachten terwijl zij daarbuiten ergens in gevaar verkeert!"
Zonder zijn antwoord af te wachten verbrak ik de verbinding. Ik griste mijn autosleutels en een dikke regenjas van de kapstok. Toen ik de voordeur opende, sloeg een koude vlaag wind en gietende regen me in het gezicht. Utrecht lag er donker en verlaten bij onder de zware oktoberlucht. Mijn handen trilden zo erg dat ik moeite had om de sleutel in het contact van mijn kleine grijze auto te krijgen. Toen de motor eindelijk aansloeg, reed ik met raspende ademhaling de snelweg op, richting de Utrechtse Heuvelrug.
De rit naar Doorn voelde als een eindeloze reis door een zwart ravijn. De ruitenwissers maakten een ritmisch, schurend geluid over de voorruit, maar het kon de storm in mijn hoofd niet bedaren. Wat zocht Ilse in dat oude huis? Waarom had ze het receptenboek meegenomen? En bovenal: hoe wist ze dat er achter het vertrouwde kaft een geheim zat dat al vier decennia lang verborgen werd gehouden?
Na dertig minuten intensief sturen sloeg ik af naar de Dorpsstraat. Het buitenhuis van mijn ouders lag aan het einde van een doodlopende, onverlichte zandweg, verscholen tussen hoge eiken en dennenbomen. Al van ver zag ik de blauwe zwaailichten van twee politieauto’s die het duister doorsneden. Het stenen landhuis, dat ooit zo warm en uitnodigend leek tijdens onze zomervakanties, zag er nu uit als een vervallen, zwart silhouet. De luiken hingen scheef en het dak was op verschillende plaatsen overwoekerd met klimop.
Ik parkeerde mijn auto vlak achter de afzetlinten en stapte uit. De koude regen drong vrijwel direct door mijn kleding heen. Een lange man in een donkere regenjas met een politie-embleem kwam op me afgelopen. Zijn gelaatstrekken waren hard en doorgroefd.
"Mevrouw van Leeuwen?" vroeg hij, terwijl hij een zaklamp op mijn gezicht richtte.
"Inspecteur De Jong?" antwoordde ik buitengewoon schor. "Waar is mijn dochter? Waar is Ilse?"
De inspecteur zuchtte diep en knikte kort. Hij wenkte me om hem te volgen onder de overkapping van de veranda, uit de stromende regen. "We hebben de hele omgeving doorzocht met speurhonden, mevrouw. Er is geen spoor van haar op het terrein. Maar er zijn wel duidelijke aanwijzingen dat ze hier niet alleen was. Er zijn meerdere voetafdrukken gevonden in de modder bij de achterdeur, evenals sporen van een worsteling."
Mijn maag draaide om. "Een worsteling? Is ze... is ze gewond?"
"We hebben geen bloedsporen gevonden die wijzen op ernstig letsel van uw dochter," zei De Jong kalm, hoewel zijn ogen een diepe verontrusting verrieden. "Het bloed dat we in de kelder vonden op de pagina van het boek is erg oud. Het is opgedroogd en deels geabsorbeerd door het papier. Het stamt heel duidelijk niet van vanavond. Het lijkt decennia oud te zijn."
Een klamme zweetdruppel mengde zich met de regen op mijn voorhoofd. "Het boek... mag ik het zien?"
De Jong aarzelde een moment, maar knikte toen. Hij trok een paar rubberen handschoenen aan en reikte naar een transparante plastic bewijszak die op een klaptafel in de gang lag. Daarin rustte het doffe, leren receptenboek van mijn moeder. Het boek dat ik duizenden keren in mijn handen had gehad om pannenkoeken, stoofpotten en verjaardagstaarten te maken.
Maar nu zag ik het pas goed. Aan de binnenkant van de dikke, eikenhouten achterkaft was de stof voorzichtig losgesneden. Een smal, zwart schriftje stak er half uit.
"We hebben het bewijsmateriaal nog niet volledig kunnen onderzoeken," zei De Jong, terwijl hij het boek voorzichtig vasthield sodat ik de opengeslagen pagina kon zien. "Maar op deze losse pagina, die met tape achter in het zwarte schrift was geplakt, staat een handgeschreven tekst. Herkent u dit handschrift?"
Ik boog me voorover. Het licht van de zaklamp scheen op het vergeelde papier. Het handschrift was sierlijk, maar met haastige, trillende haren opgetekend. Ik zou die letters uit duizenden herkennen. Het was het handschrift van mijn verdwenen zusje, Helena.
13 juli 1984, las ik stilletjes in mijn hoofd. Als iemand dit leest, betekent dit dat mijn plan is mislukt. Rie weet wat er in het deeg is gemengd. Ze heeft het gif van de nachtschade gebruikt. Moeder merkt niets, maar de gasten van het diner morgenavond zullen nooit meer wakker worden. Ik moet de kelder in om de potten te vernietigen voordat hij terugkomt. Als hij mij betrapt...
De tekst stopte abrupt. Eronder zat een grote, donkere vlek die het papier hard en broos had gemaakt—opgedroogd bloed.
"Mijn god," fluisterde ik, terwijl het voor mijn ogen begon te duizelen. "Helena... ze heeft het ontdekt. Ze werd niet ontvoerd langs de gracht. Ze is hier vermoord!"
"Wie is 'hij', mevrouw van Leeuwen?" vroeg De Jong met een indringende stem. "En over welk diner had uw zus het?"
Voordat ik kon antwoorden, klonk er plotseling een luide knal vanaf de bovenverdieping van het oude landhuis. Het klink als een zware kast die was omgevallen. De politiemensen in de gang trokken meteen hun dienstwapen.
"Blijf hier!" commandeerde De Jong hard naar mij, terwijl hij samen met twee agenten de kraakende houten trap op rende.
Ik bleef alleen achter in de duistere gang. Mijn hart klopte als een razende in mijn borstkas. Mijn blik viel op de klaptafel waar de plastic bewijszak lag. In de schaduw van de deuropening zag ik ineens een beweging. Een gestalte, gehuld in een lange, drijfnatte regenjas, stapte geluidloos uit de duisternis van de achtertuin naar binnen.
Het figuur stak een magere, rimpelige hand uit naar het receptenboek op de tafel.
Toen het omgevingslicht van de zwaailichten even over het gezicht van de indringer scheen, verstijfde ik van absolute schrik. Het was een oud gezicht, Doorgroefd met haat en wanhoop.
"Tante Rie...?" fluisterde ik verijsd.
Tante Rie keek me aan met ogen die glommen van pure waanzin. In haar rechterhand hield ze een zwaar, roestig mes dat glom in het schemerlicht.
