Het balkon bevond zich op de eerste verdieping, een val van meer dan vier meter direct in de diepe sneeuwdrift beneden. Er was geen tijd om na te denken over de gevolgen; de bewakers van het landhuis stonden al in de deuropening van het kantoor met zaklampen en vuurwapens. "Spring!" riep ik tegen Elena, en zonder te aarzelen doken we samen naar beneden.
De sneeuw ving onze val op, maar de klap was hard. Ik voelde een steek van pijn in mijn enkel, maar adrenaline pompte zo snel door mijn aderen dat ik de pijn negeerde. "Kom op!" fluisterde ik schor, terwijl ik Elena overeind hielp. We renden door de bevroren tuinen, weg van het hoofdgebouw, richting de dichte dennenbossen die het landgoed omringden. Achter ons klonken luide schreeuwen en blaffende waakhonden. Ze hadden ons ontdekt.
De jacht was geopend. De koude winternacht sneed door onze kleding heen, en elke ademhaling voelde als het inhaleren van glasscherven. Elena struikelde over een verborgen tak in de sneeuw, en ik trok haar direct weer overeind. "Ik kan niet meer," hijgde ze, haar gezicht wit van uitputting en angst. "Je moet doorgaan, voor onze zoon," moedigde ik haar aan, terwijl ik haar arm stevig vasthield en we ons dieper het bos in wringden, waar de dikke boomkronen het maanlicht blokkeerden.
De honden kwamen akelig dichtbij; we konden hun geblaf horen weerklinken tussen de bomen. Hendrik, die blijkbaar via een andere route was ontsnapt, dook plotseling op uit de schaduw van een dikke eik. "Hierheen! De terreinwagen staat honderd meter verderop op het oude bospad!" riep hij zachtjes. We strompelden achter hem aan, onze longen brandden van de inspanning.
Met een laatste krachtsinspanning bereikten we de auto. We sprongen naar binnen, en Hendrik trapte het gaspedaal diep in. De banden spinde door in de sneeuw voordat ze grip kregen, en met een krachtige roffel schoot de terreinwagen naar voren, net op het moment dat de zaklampen van de bewakers door de bosrand braken. We waren ontsnapt, maar we wisten dat dit pas het begin was van de eindconfrontatie.
Terwijl we over de hobbelige bospaden reden, haalde ik de gestolen documenten en USB-sticks tevoorschijn uit mijn jas. Bij het zwakke dashboardlicht zag ik dat we alles hadden wat nodig was om Arthur en Beatrice voorgoed ten val te brengen. Maar toen ging mijn telefoon over; het scherm lichtte op met een onbekend nummer. Met kloppend hart nam ik op. Een koude, bekende stem sprak aan de andere kant van de lijn: "Je hebt gewonnen, brandweerman... maar denk maar niet dat je hiermee wegkomt. Kom naar de oude vuurtoren aan de kust als je je vrouw haar echte verleden wilt behouden..."
