De tijd leek even stil te staan. Arthur hing een fractie van een seconde met zijn handen over de rand van het platform, zijn ogen groot van pure paniek, starend naar de duizelingwekkende diepte en de woeste golven beneden. "Help me!" riep hij met een gebroken stem, zijn arrogante masker definitief verdwenen, vervangen door de pure angst voor de dood.
Ik lag op de grond, naar adem snakkend, en keek omhoog. Ondanks alles wat hij ons had aangedaan, nam mijn reflex als hulpverlener het over. Ik stak mijn hand uit naar voren. "Pak mijn hand, Arthur! Snel!" Maar voordat ik zijn vingers kon bereiken, gleden ze weg door de ijskoude wind en de gladheid van de stenen. Met een doffe gil viel hij naar beneden, verdwijnend in de grauwe mist en het schuimende water van de Noordzee.
Beatrice slaakte een ijselijke kreet die door merg en been ging. Ze liet zich op haar knieën vallen, starend naar de lege plek waar haar man zojuist nog had gestaan. Haar wereld, haar imperium van macht, geld en leugens, was in één klap gereduceerd tot niets. Ze staarde wezenloos voor zich uit, haar lippen bewogen zonder dat er nog een geluid uit kwam. Ze was gebroken, niet door geweld, maar door de absolute instorting van haar kaartenhuis.
Elena stond roerloos met het wapen in haar hand, haar blik leeg en vervuld van een vreemde mix van opluchting en diepe rouw. Ze liet het wapen vallen; het kletterde dof op de grond. Ik liep naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen. Ze begon niet te huilen, maar leunde zwaar tegen mijn borst, alsof ze eindelijk kon ademhalen na jarenlang onder water te zijn gehouden.
Beneden aan de vuurtoren hoorden we het gieren van naderende sirenes. Hendrik, die blijkbaar geen risico wilde nemen en de politie en autoriteiten had ingeschakeld met de kopieën van de documenten, arriveerde samen met een konvooi wagens. De lichten van de politieauto's kleurden de grijze lucht blauw en rood.
We liepen langzaam naar beneden, hand in hand. Beatrice werd even later door agenten meegenomen, haar blik leeg en afwezig, haar dure bontjas besmeurd met het stof van de vuurtoren. Het onderzoek dat volgde zou maanden duren, maar met de originele documenten uit de kluis en de getuigenis van Hendrik stond als een paal boven water dat Elena de wettige erfgename was van haar echte familie, en dat de misdaden van Arthur en Beatrice definitief aan het licht zouden komen.
