De oprijlaan van het landhuis was verlicht door honderden fonkelende kerstlichtjes die langs de statige eikenbomen waren gespannen. Luxe limousines reden af en aan, en welgestelde gasten in galakleding stapten uit in de vrieskou om de warme, weelderige hal binnen te gaan. Onder de dekking van de schaduw van de dikke bosschages parkeerde ik de terreinwagen op een verlaten plek achter het dienstengebouw.
Elena en ik stapten uit. Ze droeg een elegante, donkere mantel over haar eenvoudige kleding, haar gezicht half verscholen onder een kap. Dankzij mijn brandweerachtergrond wist ik precies waar de blinde vlekken in de beveiliging zaten, en welke oude personeelsingang nooit op slot werd gedraaid. Met een lichte duw opende ik de zware stalen deur die leidde naar de keldergangen van het landhuis.
De geur van dure parfum, geroosterd vlees en champagne hing in de lucht, vermengd met de vochtige muffe lucht van de oude stenen fundamenten. We slopen op kousenvoeten naar boven, richting het privékantoor van Arthur op de eerste verdieping. Onderweg hoorden we het geluid van lachende gasten en klaterend glaswerk uit de grote salon. Ze waren te druk met hun eigen schijnwereld om op te letten wie er door hun gangen liep.
We bereikten de zware eikenhouten deur van het kantoor. Tot onze opluchting stond deze niet op slot; Arthur was arrogant genoeg om te denken dat niemand binnen zijn eigen vesting zou durven inbreken. We sjipten naar binnen en deden de deur zacht achter ons dicht. Het kantoor was een toonbeeld van rijkdom: donkere boekenkasten, antieke meubels en een groot schilderij aan de muur.
"De kluis zit achter dat schilderij," fluisterde Elena, haar vinger wijzend naar een portret van haar 'vader'. Ik liep erheen, tilde het zware schilderij op en zette het voorzichtig op de grond. Daar zat een moderne, digitale wandkluis ingebouwd in de muur. "We hebben de code nodig," zei ik, terwijl ik het bedieningspaneel aanraakte.
Elena liep naar het bureau, doorzocht snel de lades en haalde een klein, zwart notitieboekje tevoorschijn. "Dit is zijn oude dagboek," zei ze gehaast. "Hij schreef hier altijd zijn codes in uit het hoofd van herinneringen." Ze bladerde door de pagina's tot haar oog viel op een datum: de dag dat ze zogenaamd gered was uit het kindertehuis. Ze toetste de cijfers in op het paneel. Met een luide klik sprong de zware stalen deur van de kluis open.
Onze harten sloegen een slag over. Binnenin lagen stapels documenten, USB-sticks, en bankafschriften met de onweerlegbare bewijzen van de fraude, de chantage en de diefstal van haar erfenis. Ik greep de documenten en propte ze in de grote binnenzak van mijn jas, terwijl Elena de USB-sticks inpakte.
Maar net toen we dachten dat we hadden gewonnen, klonk er een scherpe, koude stem achter ons in de deuropening. "Ik had niet anders verwacht van mijn ondankbare dochter... en haar brandweerman-echtgenoot." We draaiden ons om, en daar stond Arthur, leunend tegen het doorzichtige kozijn, met een champagneglas in zijn hand en een duistere glimlach op zijn gezicht...
