Ik staarde naar het papier op de antieke mahoniehouten tafel. De zwarte inkt van het contract leek me uit te lachen. Afstand doen van alles. Mijn erfenis, mijn familiegeschiedenis, en bovenal: het recht om de waarheid over de dood van mijn vader naar buiten te brengen. Als ik dit zou tekenen, zou ik mijn vrijheid terugkrijgen en mocht ik vertrekken, maar de moordenaars van mijn vader zouden vrijuit gaan en hun imperium van leugens voortzetten.
“En als ik weiger?” vroeg ik met een stem die ondanks alles standvastig klonk.
Tante Carla glimlachte koeltjes, een glimlach die geen enkele warmte uitstraalde. “Dan haalt dit contract de ochtendkrant niet, Elara. Dan wordt het verhaal heel anders. Dan zal de politie vinden dat je bent omgekomen bij een tragisch auto-ongeluk – net als je vader twintig jaar geleden. Het is zo eenvoudig om de geschiedenis te herhalen.”
De dreiging hing tastbaar in de ruimte. Oom Pieter stond achter me en legde zijn zware hand dreigend op mijn schouder, alsof hij wilde laten voelen hoe dichtbij de dood was.
“Je hebt tot zonsopgang om na te denken,” zei Carla onverschillig. Ze gebaarde naar de twee mannen in pak. “Sluit haar op in de bibliotheek aan hetend van de gang. Geef haar geen water, geen telefoon, niets. Laat haar maar voelen wat het betekent om tegen de familie in te gaan.”
Ze namen me bij mijn armen en sleurden me mee door de lange, donkere gangen van de villa. Mijn rugzak, met daarin het kostbare dossier en het cassettebandje, werd me ruw afgenomen door Pieter, die hem triomfantelijk in zijn eigen hand hield.
“Dit blijft wel hier,” zei hij grijnzend.
Ze duwden me de bibliotheek in – een grote kamer met boekenwanden die tot het plafond reikten – en gooiden de zware houten deur op slot. Ik hoorde de sleutel twee keer omdraaien en het geluid van hun stappen die weggalmden in de gang.
Ik was alleen. In het donker. Zonder telefoon, zonder dossier, zonder bewijs.
Ik liet me langs de boekenboekenkast naar de grond zakken en trok mijn knieën op naar mijn borst. De moed zonk me in de schoenen. Was dit het dan? Had de familie gewonnen? Zou ik hier voor anoniem verdwijnen, net als mijn vader?
Maar toen, terwijl ik in het pikdonker staarde naar de gloed van de maan door het hoge raam, voelde ik iets hards in de zak van mijn jas.
De valkvormige sleutel.
Ze waren vergeten om me te fouilleren op het belangrijkste detail. Ze dachten dat ze alles hadden afgepakt, maar ze waren de sleutel vergeten. En in een huis als dit, vol met verborgen kamers en geheimen die oma Elise me via haar raadsels had geprobeerd mee te geven, betekende een sleutel dat er ergens een deur was die nog niet was geopend.
Ik stond op en begon met mijn vingers langs de boekenwanden te tasten, op zoek naar een verborgen paneel of een geheime opening in de bibliotheek.
---
