De operatie in de villa in Oosterbeek nam uren in beslag. De politie doorzocht het hele pand en vond in de kluis van oom Pieter niet alleen de belastende documenten over de illegale geldstromen, maar ook de forensische bewijzen van de moord op mijn vader van twintig jaar geleden – waaronder de logboeknotities van de monteur die de remmen had gemanipuleerd in opdracht van de familie.
Ik werd naar een ambulance gebracht om nagekeken te worden, maar afgezien van een paar schrammen en de klap in mijn gezicht door Carla, mankeerde ik fysiek niets. De psychische wond was echter diep. Terwijl ik op de brancard zat en de blauwe zwaailichten van de politieauto's de regenwanden verlichtten, besefte ik wat er de afgelopen uren was gebeurd.
Oma Elise had haar belofte aan mij waargemaakt, en ik aan haar. Door niet naar die begrafenis te gaan, had ik de val van de familie doorbroken. Als ik wel in de kerk was geweest, had Carla me na de dienst naar het huis gelokt en me hetzelfde lot laten ondergaan als mijn vader. Haar wrede bevel was in werkelijkheid een daad van ultieme redding geweest.
Drie dagen later zat ik in het kantoor van de officier van justitie in Arnhem. Tante Carla en oom Pieter zaten in hechtenis op verdenking van moord, fraude, chantage en het belemmeren van de rechtsgang. De rest van de familie – neef Diederik en nicht Fleur – was door de pers volledig genegeerd en had zich in alle stilte teruggetrokken uit de schijnwerpers, bevreesd dat hun eigen naam ook besmet zou raken met het schandaal.
Het testament van oma Elise werd officieel geopend door de notaris. Zoals ze had gewild, ging het volledige landgoed en de stichting over naar mij. Maar ik was niet van plan om in die sombere villa te gaan wonen. Ik besloot het landgoed te verkopen en de opbrengst te schenken aan een stichting voor slachtoffers van corruptie en machtsmisbruik – een eerbetoon aan mijn vader.
---
