De zware voetstappen naderden de boekenkast. Ik hoorde het geluid van de draaiende scharnieren en het binnenvallen van het licht in de geheime kamer.
“Hier is ze! Ze heeft de geheime wand geopend!” schreeuwde oom Pieter triomfantelijk toen hij de deuropening zag die naar de verborgen studeerkamer leidde.
Ik zat als een rat in de val. Er was geen andere uitgang in deze kleine ruimte; het was een doodlopende kamer zonder ramen die naar buiten konden worden geopend.
Pieter en een van de mannen in pak stapten de kleine ruimte binnen. Pieter keek me aan met een koel, sadistisch lijkende glimlach. “Je maakt het jezelf wel heel moeilijk, Elara. Geef hier die USB-stick en dat papier, en misschien dat we je dan een snelle, pijnloze dood besparen.”
“Je bent ziek, Pieter,” zei ik, terwijl ik langzaam achteruitdeinsde tot ik met mijn rug tegen de muur stond. “Jij hebt mijn vader vermoord. En oma wist het. Jullie zijn niets meer dan misdadigers die zich verschuilen achter een familienaam.”
Pieter deed een stap naar voren en hief zijn hand op om me vast te grijpen. “Doodzwijgen was de enige optie voor je vader. En hetzelfde geldt voor jou.”
Maar op dat moment, net voordat hij me kon grijpen, hoorde ik een luid geluid bij de hoofdingang van de villa. Het geluid van brekend glas, gevolgd door luide stemmen en sirenes die nu niet in de verte, maar direct voor de deur loeiden.
“Politie! Handen omhoog! Niemand beweegt!” klonk een krachtige stem door de gangen van het huis.
Pieter schrok zo hevig dat hij zijn evenwicht bijna verloor. De man in pak die bij hem stond, greep naar zijn jaszak alsof hij een wapen wilde trekken, maar op dat moment stormden agenten in kogelwerende vesten de bibliotheek binnen.
“Politie Arnhem! Handen op uw hoofd, direct!” roept een van de agenten terwijl hij zijn vuurwapen op Pieter richt.
Pieter bevroor. Zijn gezicht werd bleek als een lijk. Hij keek naar de agenten, toen naar mij, en begreep dat het spel definitief uit was. De tentakels van het familinenetwerk waren doorbroken; er was te veel druk van buitenaf gekomen doordat de landelijke recherche al urenlang op de achtergrond bewijzen had verzameld op basis van een tip die oma Elise kennelijk kort voor haar dood zelf naar de hoofdofficier had gestuurd.
Tante Carla werd even later binnengebracht door twee vrouwelijke agenten, gillend en tierend dat dit illegale huisvredebreuk was en dat haar advocaat hier spijt van zou krijgen. Maar haar stem klonk hol en machteloos in het grote, lege huis.
---
