De paniek sloeg als een ijskoude hand om mijn keel. Ze waren hier. Boven mijn hoofd hoorde ik de zware stappen van oom Pieter en de snelle, kordaat klinkende voetstappen van tante Carla die op de hal liepen. Als ze de keldertrap afliepen, zou ik in deze val lopen zonder enige schijn van kans.
Ik greep het dossier uit de kluis, stopte het zo snel mogelijk in mijn rugzak en propte ook het cassettebandje en de valkvormige sleutel erbij. Mijn handen beefden zo hevig dat ik de rits bijna niet dicht kreeg.
“Pieter, kijk bij de keldertrap! De deur stond op een kier!” klonk de scherpe stem van Carla door het houtwerk van het plafond.
Ik wist dat ik geen seconde te verliezen had. Ik rende naar de achterkant van de kelder, weg van de trap, in de hoop dat er misschien nog een andere uitgang was. Oma had het in haar brief nooit over een tweede uitgang gehad, maar in oude huizen als dit was er vaak een oude steenkolenluik of een ventilatieschacht die naar buiten leidde.
Met mijn zaklamp scheen ik wanhopig langs de lage stenen muren. Daar, verscholen achter een hoop verrot hout en oude meubels, zag ik een laag houten luik dat met twee dikke ijzeren grendels was afgesloten.
Ik liet mijn rugzak op de grond vallen, sprong erop af en greep de eerste grendel vast. Hij zat muurvast door roest en vuil. Ik trok met al mijn kracht, maar er bewoog niets. Boven me hoorde ik het geluid van de kelderdeur die openvloog. Het schijnsel van een krachtige zaklamp sneed door de duisternis van de trap en begon de kelder te doorzoeken.
“Elara! Ik weiß dat je hier bent, je kleine rat!” schreeuwde oom Pieter met een stem die overging in een agressief gegrom. Zijn voetstappen begonnen de trap af te dalen. Één, twee, drie treden...
In een vlaag van pure overlevingsdrang greep ik een zware ijzeren staaf die naast de kolenhoop lag. Ik gebruikte hem als hefboom achter de eerste grendel en drukte met al mijn gewicht naar beneden.
Knal!
De roestige grendel schoot met een luide gil los. Ik liet de staaf vallen, greep de tweede grendel en trok daaraan met een laatste krachtsinning. Ook deze bezweek.
“Daar beneden! Bij de achtermuur!” roept Pieter luid terwijl hij halverwege de trap is.
Ik greep mijn rugzak, tilde het houten luik met een ruk omhoog en liet mezelf achterwaarts vallen in het pikdonkere gat daaronder, net op het moment dat de lichtbundel van Pieters zaklamp over de plek scheen waar ik zojuist nog stond.
Het luik viel met een doffe klap achter me dicht. Ik rolde naar voren in een koude, natte ruimte die rook naar modder en gras. Ik bevond me in een oude stenen afvoergoot die onder de tuin van de villa doorliep. De regen gutste naar beneden en stroomde langs mijn benen, maar dat kon me niet schelen. Ik krabbelde overeind en rende door de donkere buis, op zoek naar het punt waar het licht van buiten doorbrak.
Na een tiental meters strompelen en bukken bereikte ik het einde van de goot, die uitkwam in een dichtbegroeide bosrand aan de achterkant van het landgoed. Ik klom omhoog uit de greppel, struikelde over een boomwortel en viel in de modder, maar ik stond meteen weer op.
Mijn auto stond aan de voorzijde van het landgoed geparkeerd. Als ik daarheen zou rennen, zou ik hen direct in de armen lopen. Ik moest te voet vluchten, het bos in, weg van de villa, naar het dichtstbijzijnde dorp om hulp te zoeken.
---
