DEEL 8 — “DE VROUW DIE AL TWINTIG JAAR DOOD WAS”
De stem in het donker bleef hangen in Sannes hoofd.
“Pieter… je dochter is eindelijk hier.”
Sanne keek naar haar vader.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Dat is onmogelijk,” fluisterde hij.
Sanne voelde haar hart bonzen.
“Wie is dat?”
Pieter antwoordde niet.
Joris pakte Sannes hand.
“Sanne, blijf bij mij.”
“Dat is mijn moeder.”
Joris keek naar Pieter.
“Je hebt gezegd dat ze dood was.”
Pieter sloot zijn ogen.
“Dat dacht ik.”
Een zacht geluid klonk boven hen.
Voetstappen.
Langzaam.
Kalm.
Toen ging een deur open.
Een vrouw verscheen boven aan de trap.
Ze droeg een lange donkere jas.
Haar haar was grijs geworden.
Maar haar gezicht…
Sanne herkende het onmiddellijk.
Dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach die ze alleen kende van oude foto's.
Sanne fluisterde:
“Mama?”
De vrouw keek haar aan.
Tranen verschenen in haar ogen.
“Mijn kleine meisje.”
Sanne kon niet bewegen.
Twintig jaar lang had ze geloofd dat haar moeder bij een ongeluk was omgekomen.
Nu stond ze voor haar.
Levend.
Sanne liep langzaam naar haar toe.
“Waarom?”
Haar moeder keek naar Pieter.
“Dat moet je vader vertellen.”
Sanne draaide zich om.
“Papa?”
Pieter keek naar de grond.
“Je moeder werkte undercover.”
“Voor wie?”
“Voor de veiligheidsdienst.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Dus jullie hebben allebei tegen mij gelogen?”
“Om je te beschermen.”
“Jullie hebben me mijn hele leven laten geloven dat ik alleen was!”
Haar moeder kwam dichterbij.
“Je was nooit alleen.”
Sanne trok haar hand terug.
“Dat voelt anders.”
Achter hen klonk plotseling een stem.
“Wat een ontroerende familiereünie.”
Minister De Graaf stond nog steeds met zijn wapen in de hand.
“Jammer dat we geen tijd hebben voor tranen.”
Joris stapte voor Sanne.
“Laat haar met rust.”
De minister glimlachte.
“Je bent nog steeds bereid voor haar te sterven.”
“Als het moet.”
“Dat is precies waarom je zwak bent.”
De minister keek naar de timer.
03:42
“Over drie minuten wordt Project Orion geactiveerd.”
Sannes moeder keek naar het scherm.
“Je begrijpt niet wat je doet.”
“Ik begrijp het beter dan iedereen hier.”
“Als je de transmissie start, worden duizenden geheime dossiers wereldwijd verzonden.”
“Precies.”
“Daar zitten namen van undercoveragenten tussen.”
De minister knikte.
“Dat weet ik.”
“Ze zullen worden opgejaagd.”
“Dat is het idee.”
Sanne keek hem geschokt aan.
“Je wilt mensen laten vermoorden.”
“Een beetje chaos is soms noodzakelijk.”
Pieter schreeuwde:
“Je bent krankzinnig!”
De minister keek hem rustig aan.
“Nee. Ik ben voorbereid.”
Plotseling ging een alarm af.
Een rood licht begon te knipperen.
02:58
Joris keek naar het controlepaneel.
“We moeten de transmissie stoppen.”
“Hoe?”
“Met de echte sleutel.”
Sanne keek naar haar moeder.
“Heb jij hem?”
Haar moeder schudde haar hoofd.
“Niet meer.”
“Wie heeft hem?”
Ze keek naar Pieter.
Pieter zei:
“Jij.”
Sanne fronste.
“Wat?”
“Je hebt hem altijd bij je gehad.”
“Waar?”
Pieter wees naar haar hals.
“Het medaillon.”
Sanne pakte haar zilveren hanger.
“Deze?”
“Ja.”
Sanne draaide hem om.
Ze zag een minuscuul slot.
“Waarom heb ik dat nooit gezien?”
“Omdat het slot pas zichtbaar wordt wanneer de startcode is geactiveerd.”
Joris keek naar het controlepaneel.
“De startcode is geactiveerd.”
Sanne stopte het metalen onderdeel in het slot.
Klik.
Het medaillon ging open.
Binnenin zat een klein zwart chipje.
De timer sprong naar:
02:17
“Dat is de sleutel,” zei Joris.
Sanne rende naar het paneel.
Maar voordat ze hem kon plaatsen, klonk er een schot.
De chip vloog uit haar hand.
Sanne schreeuwde.
Joris trok haar naar beneden.
De minister richtte zijn wapen opnieuw.
“Niemand beweegt.”
Generaal Van der Meer richtte zijn wapen op de minister.
“Leg het neer.”
De minister lachte.
“Je denkt dat jij nog iets te zeggen hebt?”
Achter hem gingen drie deuren open.
Gewapende mannen kwamen binnen.
Marieke keek om zich heen.
“We zijn omsingeld.”
Pieter keek naar zijn vrouw.
“Heb je een plan?”
Ze knikte.
“Ja.”
Ze liep naar een oude computer aan de zijkant van de ruimte.
De minister keek haar aan.
“Wat ga je doen?”
“Dat zul je zo zien.”
Ze drukte op een toets.
Alle schermen werden zwart.
De timer verdween.
De minister werd woedend.
“Wat heb je gedaan?”
Zijn telefoon begon te trillen.
Daarna die van alle mannen in de kamer.
Op elk scherm verscheen dezelfde boodschap:
PROJECT ORION IS GELEKT.
De minister staarde naar zijn telefoon.
“Nee…”
Sanne keek naar haar moeder.
“Wat heb je gedaan?”
“Het bewijs is al naar buiten.”
“Maar de transmissie was nog niet gestart.”
“Dat was niet nodig.”
Ze keek naar Pieter.
“Hij heeft jaren geleden een tweede systeem gebouwd.”
Pieter knikte.
“Een systeem dat automatisch alles openbaar maakt zodra iemand probeert Orion te activeren.”
Joris glimlachte.
“Dus de minister heeft zichzelf verraden.”
De minister werd woedend.
“Jullie!”
Hij richtte zijn wapen op Pieter.
Sanne schreeuwde:
“NEE!”
Maar voordat hij kon schieten, klonk er een tweede schot.
De minister liet zijn wapen vallen.
Generaal Van der Meer stond achter hem.
“Het is voorbij.”
De minister zakte op zijn knieën.
Maar toen keek hij naar Sanne.
Hij glimlachte.
“Denk je echt dat ik alleen ben?”
Sanne verstijfde.
De minister wees naar haar telefoon.
“Controleer je berichten.”
Sanne keek naar haar scherm.
Er stond één nieuw bericht.
Afzender:
JORIS
Ze keek verbaasd naar haar man.
“Maar jij staat hier.”
Joris keek naar zijn eigen telefoon.
“Dat heb ik niet gestuurd.”
Sanne opende het bericht.
Er stond:
ALS JE DIT LEEST, HEB JE DE VERKEERDE JORIS VERTROUWD.
Sanne voelde haar maag samentrekken.
Ze keek langzaam naar haar man.
“Wat bedoelt dit?”
Joris werd bleek.
“Dat kan niet.”
Haar moeder keek naar hem.
Daarna naar Pieter.
“Hij weet het.”
“Wat?”
Haar moeder antwoordde:
“De man die hier naast je staat…”
Ze wees naar Joris.
“…is niet degene die met jou is getrouwd.”
Sanne deed een stap achteruit.
“Wat?”
Joris keek haar aan.
“Sanne, luister naar me.”
“Wie ben jij?”
“Ik kan het uitleggen.”
“Wie BEN je?”
Hij zweeg.
Pieter fluisterde:
“De echte Joris is nog steeds gevangen.”
Sanne keek naar de man naast haar.
De man die haar acht jaar lang had vastgehouden.
De man die haar had verteld dat hij van haar hield.
De man die ze dacht te hebben teruggevonden.
Toen zei haar moeder:
“Hij is Joris' tweelingbroer.”
Sanne staarde hem aan.
“Thomas?”
De man knikte langzaam.
“Ja.”
Sanne voelde haar wereld instorten.
“Waar is mijn echte man?”
Thomas keek naar de minister.
De minister glimlachte ondanks zijn verwonding.
“Dat…”
Hij wees naar een verborgen deur achter Sanne.
“…is de enige plek waar jullie nog niet hebben gekeken.”
De deur begon langzaam open te gaan.
Achter de deur stond een donkere kamer.
En uit die kamer klonk een zwakke stem:
“Sanne…”
Ze kende die stem.
Deze keer wist ze het zeker.
Het was Joris.
“Help me.”
Sanne zette een stap naar voren.
Maar Thomas greep haar arm.
“Wacht.”
“Waarom?”
Hij keek naar de donkere kamer.
“Omdat hij daar niet alleen is.”
Uit de duisternis klonk een tweede stem.
Een stem die Sanne nooit had verwacht te horen.
“Kom maar binnen, dochter.”
Sanne verstijfde.
Haar moeder keek naar haar.
Pieter werd lijkbleek.
“Dat is onmogelijk…”
Sanne fluisterde:
“Wie is daar?”
Haar moeder antwoordde:
“Je grootvader.”
En toen gingen alle lichten uit.
