DEEL 5 — “DE BROER DIE NOOIT BESTOND”
De explosie deed het hele huis trillen.
Sanne viel tegen de tafel.
De laptop schoof bijna van de rand.
Marieke greep haar arm.
“NAAR BENEDEN!”
Erik rende naar het raam en keek voorzichtig naar buiten.
Een zwarte rookwolk steeg op achter de huizen.
“Ze hebben de straat afgesloten.”
Sanne keek hem aan.
“Je bent zijn broer.”
Erik draaide zich langzaam om.
“Ja.”
“Waarom heeft Joris mij nooit over jou verteld?”
“Omdat ik officieel niet besta.”
“Dat is geen antwoord.”
Erik liep naar de laptop.
“Mijn naam was jaren geleden uit alle registers verwijderd.”
“Door wie?”
Hij keek naar de USB-stick.
“Door dezelfde mensen die ervoor zorgden dat jouw vader stierf.”
Sanne voelde haar keel dichtknijpen.
“Dus jullie kenden elkaar al voordat ik Joris ontmoette?”
Erik knikte.
“Joris vond mij zes jaar geleden.”
“Maar jullie waren broers.”
“Dat klopt.”
“Waarom moesten jullie elkaar dan vinden?”
Erik keek haar recht aan.
“Omdat we elkaar sinds onze jeugd niet meer hadden gezien.”
Marieke zei zacht:
“Hun vader heeft hen uit elkaar gehaald.”
Sanne keek haar aan.
“Waarom?”
“Pieter de Vries ontdekte dat iemand binnen het defensiebedrijf voor buitenlandse opdrachtgevers werkte. Toen hij bewijs verzamelde, wist hij dat zijn gezin gevaar liep.”
Erik vervolgde:
“Hij stuurde mij naar het buitenland.”
“En Joris?”
“Hij bleef bij hem.”
Sanne voelde tranen in haar ogen.
“Mijn vader wist dus dat hij zou worden vermoord?”
“Hij wist dat hij gevaar liep.”
“En hij stuurde mij nergens heen.”
Erik keek haar verdrietig aan.
“Omdat jij het belangrijkste onderdeel van zijn plan was.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Ik begrijp het niet.”
Erik wees naar de oude klok.
“De informatie die je vader verzamelde, werd nooit gevonden.”
“Waar is die dan?”
“Dat weet ik niet.”
“Jij weet het niet?”
“Joris wist het.”
Sanne voelde haar hartslag versnellen.
“En nu?”
“Nu weet jij het misschien.”
Sanne keek naar de USB-stick.
“Wat staat er nog meer op?”
Erik antwoordde:
“Een lijst.”
“Welke lijst?”
“De lijst van iedereen die betrokken was bij Project Orion.”
Sanne opende een bestand.
Er verscheen een lange lijst namen.
Ze scrolde naar beneden.
Plotseling stopte ze.
“Wacht.”
Ze keek opnieuw.
Bovenaan stond:
HENDRIK VAN DER MEER — INTERN TOEZICHT
Daaronder:
MARIEKE VAN DER MEER — CONTACTPERSOON
En onderaan stond een naam die Sanne totaal niet verwachtte.
JORIS DE VRIES — DUBBELE AGENT
Sanne keek geschokt.
“Joris stond op deze lijst.”
Erik knikte.
“Ja.”
“Hij was dus een dubbele agent?”
“Niet zoals jij denkt.”
“Hoe dan?”
Erik pakte de laptop.
“Joris deed alsof hij voor hen werkte.”
“Waarom?”
“Om dichter bij de mensen te komen die de informatie verkochten.”
Sanne dacht terug aan alle jaren.
De lange werkdagen.
De geheime telefoontjes.
De nachten waarin Joris zei dat hij overwerkt was.
Ze had gedacht dat hij afstand van haar nam.
Maar misschien probeerde hij haar juist te beschermen.
Plotseling verscheen er een nieuwe melding op de laptop.
BESTAND AUTOMATISCH ONTVANGEN.
Sanne keek verbaasd.
“Wie stuurt dit?”
Een video startte vanzelf.
Joris verscheen opnieuw.
Deze keer zag hij er vermoeid uit.
“Sanne…”
Zijn stem brak.
“Als je dit ziet, is er waarschijnlijk iets misgegaan.”
Hij keek even weg.
“Je zult dingen over mij ontdekken die je pijn doen.”
Sanne voelde haar ogen vollopen.
“Maar ik heb nooit tegen je gelogen over één ding.”
Hij keek recht in de camera.
“Ik hield van je.”
Sanne sloeg haar hand voor haar mond.
Joris vervolgde:
“Als ik je ooit heb laten geloven dat ik je niet vertrouwde, was dat omdat ik bang was dat iemand jou zou gebruiken om bij mij te komen.”
Hij zweeg.
“En dat is precies wat ze uiteindelijk hebben geprobeerd.”
De video stopte.
Sanne huilde stil.
Erik keek naar haar.
“Hij wilde dat je dit hoorde.”
“Waarom nu?”
“Omdat de code is geactiveerd.”
“Welke code?”
Erik antwoordde niet.
Marieke keek hem aan.
“Je moet het haar vertellen.”
Erik knikte.
“De informatie van je vader werd nooit vernietigd.”
“Waar is die?”
“Verborgen in een systeem dat alleen kan worden geopend met drie sleutels.”
Sanne fronste.
“Welke drie?”
“De eerste was bij Joris.”
“De tweede?”
“Bij de generaal.”
“En de derde?”
Erik keek naar haar.
“Bij jou.”
Sanne verstijfde.
“Ik heb niets.”
“Dat denk je.”
Marieke kwam dichterbij.
“Je vader gaf je iets toen je twaalf was.”
Sanne dacht na.
“Ik kreeg na zijn dood een klein zilveren doosje.”
“Waar is het?”
“Bij mij thuis.”
Erik schudde zijn hoofd.
“Niet meer.”
Sanne keek hem geschokt aan.
“Wat?”
“Ze hebben het gisteren uit je huis gehaald.”
“Wie?”
Erik keek naar de voordeur.
“De man die beweert dat Joris dood is.”
Op dat moment ging Sannes telefoon.
Een onbekend nummer.
Ze nam op.
Een mannenstem zei:
“Je hebt tien minuten.”
Sanne herkende hem.
Kolonel Victor Smit.
“Waar is het doosje?”
Sanne zei niets.
“Als je niet antwoordt, sterft iemand.”
“Wie?”
Een korte stilte.
Toen hoorde ze een stem op de achtergrond.
Een stem die ze onmiddellijk herkende.
“San…”
Sanne werd lijkbleek.
“Joris?”
Victor lachte.
“Je man leeft inderdaad.”
Erik stapte naar voren.
“Waar is hij?”
“Dat is niet belangrijk.”
“Wat wil je?”
“De derde sleutel.”
Sanne keek naar Erik.
“Als ik hem geef, laat je Joris vrij?”
Victor lachte opnieuw.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
“Wat dan?”
“Joris is niet degene die ik wil.”
Sanne voelde een koude rilling.
“Wie dan?”
“Jij.”
De verbinding werd verbroken.
Niemand sprak.
Toen zei Marieke:
“Ze willen jou omdat jij de enige bent die het systeem kan openen.”
Sanne keek naar de laptop.
“Dan hebben ze één probleem.”
“Wat?”
Ze pakte de USB-stick.
“Ze denken dat ik bang ben.”
Erik keek haar aan.
“En ben je dat?”
Sanne veegde haar tranen weg.
“Ja.”
Ze keek naar het scherm.
“Maar ik ben nog banger voor wat er gebeurt als ik niets doe.”
Op dat moment verscheen er een nieuwe locatie op haar telefoon.
Een verlaten militaire opslagplaats.
Daaronder stond slechts één zin:
KOM ALLEEN.
Sanne keek naar Erik.
“Hij verwacht dat ik alleen kom.”
Erik schudde zijn hoofd.
“Dan gaan we samen.”
“Nee.”
“Sanne—”
“Als hij jou ziet, vermoordt hij Joris.”
Erik zweeg.
Sanne pakte haar jas.
Marieke greep haar hand.
“Je kunt dit niet alleen.”
Sanne keek haar aan.
“Dat hoef ik ook niet.”
“Wat bedoel je?”
Sanne glimlachte voor het eerst.
Ze hield haar telefoon omhoog.
“Ik heb net iets ontdekt.”
Op het scherm stond een verborgen bestand.
Een bestand dat Joris zelf had geprogrammeerd om pas op dit moment te openen.
De naam was:
DE LAATSTE GETUIGE.
Sanne klikte erop.
Een foto verscheen.
Drie mannen stonden naast elkaar.
Joris.
Erik.
En een derde man.
Sanne kende hem.
Ze had hem die ochtend nog gezien.
Op het podium.
Naast generaal Van der Meer.
Sanne fluisterde:
“Hij is de derde persoon.”
Erik keek naar de foto.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
“Wie is hij?”
Erik antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“De minister van Defensie.”
Op hetzelfde moment verscheen een tweede bericht op Sannes telefoon:
ALS JE DE WAARHEID WILT WETEN, KOM DAN OM MIDDERNACHT NAAR DE OPSLAGPLAATS.
Daaronder stond:
EN BRENG DE VROUW IN HET WIT MEE.
Sanne keek naar Marieke.
Marieke werd bleek.
“Waarom willen ze mij?”
Erik keek naar haar.
“Omdat jij de enige bent die weet wie Joris werkelijk heeft verraden.”
Marieke sloot haar ogen.
“Dan is het tijd dat ik het vertel.”
Ze keek naar Sanne.
“Maar wat ik je ga vertellen…”
Ze slikte.
“…zal alles veranderen wat je over je man dacht.”
