DEEL 6 — “DE VROUW IN HET WIT”
Marieke stond midden in de woonkamer.
Haar gezicht was bleek.
Sanne keek haar aan.
“Wat weet je over Joris?”
Marieke zweeg enkele seconden.
Daarna liep ze naar de gordijnen en keek voorzichtig naar buiten.
“Voordat ik het vertel, moet je begrijpen dat Joris niet zomaar in dit netwerk terechtkwam.”
“Hoe dan wel?”
“Door mij.”
Sanne fronste.
“Door jou?”
Marieke knikte.
“Zes jaar geleden kwam Joris naar mijn kantoor. Hij had ontdekt dat iemand binnen de militaire top geheime informatie verkocht.”
“En jij hielp hem?”
“Ja.”
“Waarom?”
Marieke keek naar Erik.
“Omdat ik die persoon al kende.”
Sanne voelde haar hart sneller kloppen.
“Wie?”
Marieke fluisterde:
“Mijn vader.”
De kamer werd stil.
Erik keek haar geschokt aan.
“Je hebt dit nooit verteld.”
“Omdat ik bang was.”
“Voor je vader?”
“Voor iedereen.”
Marieke haalde diep adem.
“Mijn vader was jarenlang adviseur binnen Defensie. Hij had toegang tot documenten die bijna niemand mocht zien.”
Sanne keek naar de USB-stick.
“Was hij onderdeel van Project Orion?”
“Hij was degene die Project Orion begon.”
Sanne staarde haar aan.
“Maar waarom?”
“Om de mensen te vinden die militaire geheimen verkochten.”
“Dus hij was een goede man?”
Marieke keek weg.
“Dat dacht ik.”
“Wat gebeurde er?”
“Tot hij ontdekte dat de operatie zelf was overgenomen.”
Sanne voelde een koude rilling.
“Door wie?”
“Door de mensen die hij moest opsporen.”
Erik sloot de deur.
“We hebben niet veel tijd.”
Marieke knikte.
“Joris ontdekte dat er een lijst bestond met alle namen.”
“De lijst die op de USB staat?”
“Dat is slechts een kopie.”
Sanne keek op.
“Wat?”
“De originele lijst bevat veel meer namen.”
“Waar is die?”
Marieke keek haar recht aan.
“Bij jouw vader.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Mijn vader is al jaren dood.”
“Zijn lichaam misschien.”
Sanne verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Pieter de Vries heeft zijn dood in scène gezet.”
Sanne voelde haar adem verdwijnen.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht Joris ook.”
Erik liep naar de tafel.
“Maar twee maanden voor Joris verdween, kreeg hij een bericht.”
“Van mijn vader?”
Erik knikte.
“Er stond maar één zin in.”
“Welke?”
“‘Mijn dochter mag nooit weten dat ik nog leef.’”
Sanne begon te huilen.
“Waarom zou hij dat doen?”
Marieke antwoordde:
“Omdat hij wist dat ze jou zouden gebruiken om hem te vinden.”
Sanne keek naar de grond.
“Dus mijn vader leeft?”
Niemand antwoordde.
Toen klonk er buiten een auto.
Erik keek door het raam.
“Ze zijn terug.”
Sanne pakte haar jas.
“We gaan naar de opslagplaats.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Niet zonder plan.”
Sanne keek haar aan.
“Joris leeft.”
“Waarschijnlijk.”
“Mijn vader leeft misschien.”
“Waarschijnlijk.”
“En iemand probeert ons te vermoorden.”
Erik knikte.
Sanne keek naar de deur.
“Dan hebben we geen tijd meer voor plannen.”
Om 23:47 uur arriveerden ze bij de verlaten militaire opslagplaats.
Het terrein lag volledig in het donker.
Geen straatverlichting.
Geen bewakers.
Alleen een oude loods en tientallen verlaten containers.
Sanne stapte uit.
Erik keek om zich heen.
“Te stil.”
Marieke fluisterde:
“Dat dacht ik ook.”
Sanne liep naar de ingang.
Een deur stond op een kier.
Binnen brandde één lamp.
Op de vloer lag een envelop.
Sanne raapte hem op.
Op de voorkant stond:
VOOR SANNE. ALLEEN LEZEN ALS JE MARIEKE VERTROUWT.
Sanne keek naar Marieke.
“Open hem.”
Marieke schudde haar hoofd.
“Jij moet het doen.”
Sanne opende de envelop.
Binnenin zat een foto.
Ze hield hem omhoog.
Ze zag Joris.
Maar naast hem stond een oude man.
Sanne liet de foto bijna vallen.
Ze herkende hem onmiddellijk.
Haar vader.
Achterop stond een datum.
DRIE WEKEN GELEDEN.
Sanne kon nauwelijks ademen.
“Mijn vader leeft…”
Erik keek naar de foto.
“Nu weten we waar hij is.”
Plotseling ging alle verlichting aan.
Een stem klonk door de luidsprekers.
“Welkom, Sanne.”
Sanne draaide zich om.
Op een groot scherm verscheen het gezicht van kolonel Victor Smit.
“Je bent precies gekomen zoals verwacht.”
Sanne keek omhoog.
“Waar is mijn man?”
Victor glimlachte.
“Dichterbij dan je denkt.”
Een tweede scherm ging aan.
Sanne zag een donkere kamer.
Joris zat op een stoel.
Zijn handen waren vastgebonden.
Zijn gezicht was verwond.
Sanne voelde haar ogen vollopen.
“JORIS!”
Hij keek omhoog.
“Sanne?”
“Joris!”
Victor lachte.
“Mooi. De familie is weer compleet.”
Sanne draaide zich om.
“Laat hem vrij.”
“Geef mij de derde sleutel.”
“Ik heb hem niet.”
Victor glimlachte.
“Je hebt hem wel.”
Marieke keek naar Sanne.
“Wat bedoelt hij?”
Victor antwoordde:
“De sleutel zit niet in een doosje.”
Sanne fronste.
“Waar dan?”
“Bij jou.”
Sanne voelde haar zakken af.
Niets.
Victor zei:
“Denk aan het sieraad dat je vader je gaf toen je twaalf was.”
Sanne verstijfde.
Haar hand ging automatisch naar haar hals.
De kleine zilveren hanger.
Ze droeg hem al bijna twintig jaar.
“Dit?”
Victor glimlachte.
“Precies.”
Marieke fluisterde:
“Doe hem af.”
Sanne trok de ketting langzaam los.
Achter het zilveren hangertje zat een minuscuul metalen onderdeel.
Een sleutel.
Erik keek geschokt.
“Dat is hem.”
Victor zei:
“Leg hem op de tafel.”
Sanne deed het niet.
“Eerst Joris.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Je onderhandelt niet.”
“Dan krijg je niets.”
Een stilte.
Victor keek naar Joris op het scherm.
“Misschien moeten we hem dan laten zien wat er gebeurt als je weigert.”
Een man stapte achter Joris.
Hij hield een pistool tegen Joris' hoofd.
Sanne schreeuwde:
“STOP!”
Joris keek recht in de camera.
Maar in plaats van bang te zijn…
glimlachte hij.
Sanne begreep het niet.
“Waarom lach je?”
Joris zei:
“Omdat hij nog steeds denkt dat hij gewonnen heeft.”
Victor keek woedend.
“Wat bedoel je?”
Joris keek naar Sanne.
“De sleutel die je vasthoudt…”
Hij pauzeerde.
“…is niet de echte sleutel.”
Victor verstijfde.
Sanne keek naar het kleine metalen onderdeel.
“Wat?”
Joris glimlachte.
“De echte sleutel zit al die tijd in de kazerne.”
Victor draaide zich om.
Op datzelfde moment klonk buiten een sirene.
Daarna nog één.
En nog één.
Erik keek door het raam.
“Ze komen eraan.”
Sanne keek naar het scherm.
Victor was verdwenen.
Het beeld schakelde over.
Een beveiligingscamera liet een ondergrondse ruimte zien.
Daar stond generaal Van der Meer.
Naast hem stond een man.
Een oudere man.
Sanne voelde haar knieën slap worden.
“Papa…”
De man keek recht in de camera.
Het was haar vader.
Pieter de Vries.
Hij zei slechts:
“Sanne, ga onmiddellijk weg.”
Toen verscheen er achter hem een tweede persoon.
Pieter draaide zich om.
Zijn gezicht veranderde.
“Jij?”
De camera viel uit.
Sanne keek naar Erik.
“Wie stond achter mijn vader?”
Erik antwoordde niet.
Marieke fluisterde:
“De enige man die Joris nooit durfde te noemen.”
Sanne keek haar aan.
“Wie?”
Marieke keek naar het zwarte scherm.
“De echte leider van Project Orion.”
Plotseling kwam er een nieuw bericht op Sannes telefoon.
JE VADER HEEFT NOG ZESTIG SECONDEN.
Daaronder verscheen een tweede regel:
EN DAARNA JORIS.
Sanne keek naar de uitgang.
Voor het eerst wist ze precies wat ze moest doen.
Ze pakte de sleutel.
“Dan gaan we terug naar de kazerne.”
