DEEL 4 — “DE MAN OP DE FOTO”
Sanne hield de USB-stick stevig vast.
De man tegenover haar bleef glimlachen.
“Wie ben je?” vroeg ze opnieuw.
Hij antwoordde niet.
In plaats daarvan keek hij naar Marieke.
“Jij had hier nooit mogen zijn.”
Marieke zette een stap voor Sanne.
“En jij had allang dood moeten zijn.”
De glimlach op het gezicht van de man verdween.
Sanne keek van de een naar de ander.
“Jullie kennen elkaar?”
Marieke antwoordde niet.
“Wie is hij?”
De man zuchtte.
“Mijn naam is Erik.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Dat zegt niets.”
“Dat is omdat je mijn echte naam niet kent.”
Hij keek naar het paspoort in haar hand.
“Net zoals je de echte naam van Joris nooit hebt gekend.”
Sanne voelde een steek door haar borst.
“Mijn man heette Joris.”
“Ja.”
“Hij was mijn echtgenoot.”
“Dat was hij.”
Sanne keek hem verbijsterd aan.
“Wat bedoel je met ‘was’?”
Erik liep langzaam naar de tafel.
“Joris heeft acht jaar lang een leven opgebouwd dat deels echt was en deels een zorgvuldig gecreëerde identiteit.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Dat geloof ik niet.”
“Je hoeft me niet te geloven.”
Hij wees naar de USB-stick.
“Alles staat daarop.”
Marieke fluisterde:
“Open hem niet.”
Sanne draaide zich naar haar om.
“Waarom niet?”
“Omdat je daarna niet meer kunt doen alsof je niets weet.”
Sanne keek naar de USB-stick.
“Mijn hele leven is al een leugen.”
Ze stopte hem in haar laptop.
Het scherm werd zwart.
Een bestand verscheen.
PROJECT ORION — TOP SECRET
Sanne klikte erop.
Er verscheen een lijst met namen.
Militairen.
Politici.
Bedrijfsdirecteuren.
Ambtenaren.
Daarna zag ze een naam die ze herkende.
HENDRIK VAN DER MEER.
Sanne hield haar adem in.
“De generaal…”
Marieke keek naar het scherm.
“Dat is niet wat je denkt.”
“Zijn naam staat hier!”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat hij betrokken was bij Project Orion.”
Sanne draaide zich om.
“Wat is Project Orion?”
Erik antwoordde:
“Een geheime operatie die nooit officieel heeft bestaan.”
“Wat was het doel?”
“Het opsporen van een netwerk dat jarenlang Nederlandse defensie-informatie verkocht.”
Sanne keek naar hem.
“Dus Joris werkte voor hen?”
“Joris werkte tegen hen.”
Een nieuwe map verscheen op het scherm.
SUBJECT 17 — SANNE DE VRIES
Sanne verstijfde.
“Mijn naam…”
Erik knikte.
“Jij was geen toevallig slachtoffer.”
Sanne voelde haar handen koud worden.
“Wat bedoel je?”
“Ze hielden jou al jaren in de gaten.”
“Waarom?”
Erik keek haar aan.
“Omdat jouw vader iets heeft meegenomen voordat hij stierf.”
Sanne lachte nerveus.
“Mijn vader?”
Ze had haar vader op twaalfjarige leeftijd verloren.
Hij was volgens iedereen gestorven bij een auto-ongeluk.
“Mijn vader werkte bij een defensiebedrijf.”
“Dat wist je?”
“Natuurlijk.”
Erik schudde zijn hoofd.
“Je wist niet wat hij daar deed.”
Sanne keek naar het scherm.
Een oud document verscheen.
Daaronder stond de naam:
PIETER DE VRIES.
Haar vader.
Sanne voelde tranen in haar ogen.
“Hij was geen gewone werknemer.”
“Hij ontdekte dat een groep mensen militaire informatie verkocht.”
Marieke zei zacht:
“En hij probeerde bewijs te verzamelen.”
Sanne keek haar aan.
“Is mijn vader daarom gestorven?”
Niemand antwoordde.
Dat was antwoord genoeg.
Sanne liep achteruit.
“Dus mijn vader werd vermoord.”
Erik zei niets.
“En Joris ook.”
Weer stilte.
“En nu willen ze mij.”
Erik knikte.
“Ja.”
Plotseling klonk er buiten een auto.
Daarna nog één.
Marieke keek naar het raam.
“Ze zijn hier.”
Erik pakte de USB-stick uit de laptop.
“Je moet nu met mij meegaan.”
“Nee.”
“Sanne—”
“Ik ga nergens heen met iemand die mijn man blijkbaar al die tijd kende.”
Erik keek haar strak aan.
“Als je hier blijft, ben je binnen vijf minuten dood.”
“Dan vertel je me eerst de waarheid.”
Erik zuchtte.
“Goed.”
Hij keek naar Marieke.
“Vertel het haar.”
Marieke sloot haar ogen.
“Joris is niet gestorven bij een ongeluk.”
Sanne keek haar aan.
“Dat weet ik.”
“Nee. Je weet niet hoe ver ze gingen.”
Marieke haalde diep adem.
“De avond voordat Joris officieel dood werd verklaard, werd hij gevangengenomen.”
Sanne voelde haar maag samentrekken.
“Door wie?”
“Door mensen binnen de eenheid.”
“De generaal?”
Marieke schudde haar hoofd.
“Niet hij.”
“Wie dan?”
Marieke keek naar Erik.
“Zijn eigen commandant.”
Sanne fronste.
“Wie?”
Erik antwoordde:
“Kolonel Victor Smit.”
Sanne herkende de naam.
Ze had hem ooit ontmoet.
Tijdens de begrafenis.
Hij had haar gecondoleerd.
Hij had zelfs naast haar gestaan toen de kist werd gesloten.
Sanne fluisterde:
“Hij zei dat hij Joris als een zoon beschouwde.”
“Hij loog.”
Plotseling hoorde Sanne voetstappen buiten.
Erik deed het licht uit.
Iedereen zweeg.
Een schaduw verscheen achter het raam.
Daarna nog één.
Marieke fluisterde:
“Ze zijn binnen.”
Erik trok een klein wapen uit zijn jas.
Sanne keek hem geschokt aan.
“Wie ben je eigenlijk?”
Hij keek haar aan.
“Ik was Joris' partner.”
“Partner?”
“De enige persoon die wist dat hij nog leefde.”
Sanne voelde haar hartslag versnellen.
“Dus die video…”
“Was echt.”
“Waar is hij?”
Erik keek naar de USB-stick.
“Op een plek waar ze hem nooit zullen vinden.”
“Waar?”
“Dat kan ik je niet vertellen.”
“Waarom?”
“Omdat zelfs ik niet zeker weet wie ons afluistert.”
Op dat moment kraakte de voordeur.
Erik wees naar de achterdeur.
“Ga.”
Sanne pakte Mariekes hand.
Ze renden naar de keuken.
Maar voordat ze de deur bereikten, klonk er een stem vanuit de woonkamer.
“Mevrouw De Vries.”
Sanne bevroor.
Ze kende die stem.
Ze had hem honderden keren gehoord.
Op televisie.
In interviews.
Tijdens officiële militaire ceremonies.
Generaal Hendrik van der Meer.
“Geef ons de USB-stick,” zei hij rustig.
Sanne keek naar Erik.
“Hij zei dat hij me zou beschermen.”
Erik antwoordde:
“Dat doet hij misschien ook.”
Sanne keek verbaasd.
“Wat?”
“Maar niet tegen hen.”
“Wie dan?”
Erik wees naar haar telefoon.
“Bel de generaal.”
Sanne aarzelde.
Ze belde.
Na één keer overgaan werd opgenomen.
“Hendrik?”
De generaal sprak zacht.
“Ben je veilig?”
Sanne keek naar de donkere woonkamer.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
“Uw mensen.”
Een lange stilte.
Toen zei de generaal:
“Luister goed naar me.”
Sanne hield haar adem in.
“De man die nu bij jou is…”
Ze keek naar Erik.
“…is degene die Joris heeft vermoord.”
Sanne verstijfde.
Erik werd bleek.
“Dat is onmogelijk,” fluisterde Marieke.
De generaal vervolgde:
“Erik heeft je de hele tijd gebruikt.”
Sanne keek naar de USB-stick.
Toen naar Erik.
“Wie moet ik geloven?”
De generaal zei slechts:
“Open bestand nummer zeven.”
De verbinding werd verbroken.
Sanne keek naar haar laptop.
Bestand nummer zeven stond nog open.
Ze klikte erop.
Een video verscheen.
Joris zat opnieuw in beeld.
Maar deze keer was hij niet alleen.
Naast hem stond Erik.
Sanne keek geschokt.
Joris keek recht in de camera.
“Als je dit ziet, Sanne…”
Hij legde een hand op Eriks schouder.
“...dan betekent het dat je eindelijk de persoon hebt gevonden die ik het meest vertrouwde.”
Sanne keek naar Erik.
Joris glimlachte zwak.
“Maar er is iets wat ik je nooit heb verteld.”
Het beeld werd wazig.
Toen verscheen één laatste zin op het scherm:
ERIK IS NIET MIJN PARTNER.
Sanne hield haar adem in.
Daaronder verscheen een tweede regel.
HIJ IS MIJN BROER.
Op hetzelfde moment klonk buiten een harde explosie.
De ramen trilden.
Erik keek naar Sanne.
En zei:
“Nu weten ze dat je het hebt gezien.”
