De stank van vocht, oude visnetten en decennialang opgesloten stof hing zwaar in de ondergrondse kluis van de vuurtoren. Met een zwakke zaklamp die we hadden gevonden bij de ingang, schaarde mijn vader zich rond de open stalen kist die in de rotsbodem was verankerd.
Thomas zat ineengedoken tegen de stenen muur, zijn handen om zijn knieën geslagen, zijn dure jas besmeurd met modder en stof. Hij zag er opeens tien jaar ouder uit, beroofd van zijn arrogante zelfverzekerdheid en zijn status als onaantastbare advocaat.
"Waarom, Thomas?" vroeg ik, terwijl ik mijn dochter dicht tegen me aan hield, haar kleine hartje voelend kloppen tegen mijn borst. "Waarom heb je meegedaan aan dit complot? We waren broer en zus. We hadden een normale jeugd."
Thomas keek me aan met rode, betraande ogen. "Normaal? Denk je dat vader echt zo'n eerlijke notaris was, Bea? Alles wat we hadden, het huis, onze opleidingen, de reizen... het is betaald met geld van het syndicaat. Toen vader probeerde uit te stappen, wilden ze ons allemaal vermoorden. De enige manier om te overleven was door de boel over te nemen van binnenuit. Ik dacht... ik dacht dat als we de controle kregen over de contracten, we de touwtjes in handen zouden hebben."
"En je dacht dat je mijn gezin daarvoor kon offeren?" schreeuwde ik, de woede die opnieuw opsteeg in mijn keel. "Je gebruikte Bram, je gebruikte mijn kind, je liet me in de waan dat vader dood was!"
"Het spijt me..." fluisterde Thomas, hoewel zijn excuses hol klonken in de koude ruimte. "Ik had geen keus."
Mijn vader legde een hand op mijn schouder. "Laat maar, Bea. Hij heeft zijn eigen graf gegraven. De politie is al onderweg; ik heb vanuit de auto de autoriteiten ingeschakeld via een versleutelde lijn toen we hierheen reden."
Inderdaad hoorden we in de verte het loeien van sirenes die door de storm heen braken. Politieauto's en wagens van de kustwacht naderden het haventerrein met rasse schreden. Het blauwe zwaailicht wierp flitsende strepen door de smalle vensters van de vuurtoren.
We liepen naar buiten, de trappen af naar de begane grond, en stapten door de zware deur de regen in. De storm begon iets in kracht af te nemen, alsof de natuur zelf haar adem inhield na de heftige gebeurtenissen van de nacht.
Bram stond bij de auto te wachten, zijn gezicht bleek en vol angst of we het wel zouden redden. Toen hij ons zag verschijnen – mijn vader levend, ik met onze dochter in mijn armen – stortte hij in elkaar op de motorkap van de auto en barstte in huenen uit.
De nachtmerrie was voorbij. Maar de littekens zouden voor altijd blijven.
