Deel 5: De Fluisteringen in het Bos
De gestalte onder de lantaarn bewoog zich niet. Het stond daar in de ijzige herfstwind, een onbeweeglijke silhouet tegen de donkere achtergrond van de ruïne. Mijn benen voelden aan als lood; ik wilde rennen, terug naar de veiligheid van mijn auto, maar mijn voster leken als vastgenageld aan de modderige grond van De Lindenhof. De lantaarnpaal bleef onregelmatig knipperen, waardoor het licht haperde en de schaduw van de figuur steeds langer en korter werd, alsof hij ademde op het ritme van een onzichtbare hartslag.
"Wat wil je van ons?" riep ik, mijn stem brekend door de ijzige kou en de angst die mijn keel dichtkneep. Er kwam geen gesproken antwoord, maar in plaats daarvan leek de wind zelf te veranderen in een gefluister. Het klonk als honderden stemmen door elkaar heen, zacht en breekbaar, flakkerend tussen de takken van de bomen. Ik kon geen losse woorden verstaan, maar de toon was smekend, bijna wanhopig. Het was de stem van een vrouw die al veel te lang in de kou stond te wachten op iemand die nooit was gekomen.
Met een ultieme wilsinspanning rukkte ik mezelf los uit de verdoving en deed ik een stap achteruit. De gestalte deed geen poging om mij te achtervolgen, maar het hoofd draaide een klein beetje mee in mijn richting. De rand van de hoed verschoof fractioneel, en voor een fractie van een seconde meende ik een bleek, rimpelig gezicht te zien dat verdachtveel leek op dat van opa Willem, maar dan gevangen in een eeuwige, bevroren jeugd. Een koude rilling liep over mijn rug. Dit was geen gewone geest of een herinnering; dit was een verbinding, een brug tussen twee werelden die door een tragische gebeurtenis in het verleden uit elkaar waren gerukt.
Ik klemd het oude dagboek van Anna stevig tegen mijn borst, draaide me om en rende zo hard als ik kon door de modder terug naar de oprijlaan. Mijn adem ging in snelle, pijnlijke stoten. Takken sloegen in mijn gezicht, maar ik kon niet stoppen. Toen ik eindelijk bij mijn auto aankwam, struikelde ik bijna over het grind, maar ik wist het portier open te trekken en mezelf naar binnen te werpen. Ik gooide de deur met een harde klap dicht en drukte direct op de startknop. De motor sputterde even, maar sloeg gelukkig meteen aan. In de achteruitkijkspiegel zag ik de lantaarnpaal in de verte nog één keer fel opvlammen voordat hij volledig doofde en in de dikke mist verdween.
Tijdens de terugreis naar de stad bonkte mijn hart nog in mijn keel. De kachel van de auto blies warme lucht in mijn gezicht, maar ik bleef het koud houden. Het leren dagboek lag op de passagiersstoel, de vochtige kaft glimmend in het zwakke dashboardlicht. Ik wist dat ik het boek moest openmaken, dat de antwoorden daar binnenin lagen opgeslagen. Maar toen ik bij het ziekenhuis aankwam en de auto parkeerde onder die andere, zoemende lantaarnpaal, voelde ik een zware last op mijn schouders drukken. Opa Willem lag daar binnen, nog steeds vechtend voor zijn leven, terwijl het mysterie van de familie zich steeds dichter om ons heen sloot.
Ik stapte uit, liep met snelle passen naar de hoofdingang van Ziekenhuis Sint-Anna en haastte me naar de lift. Toen ik de derde verdieping bereikte en door de stille gangen naar kamer 312 liep, merkte ik dat er iets veranderd was. De lichten in de gang flakkerden precies zoals de lantaarnpaal in het bos. Toen ik de deur van de kamer opduwde, zag ik dat zuster Clara al bij het bed stond. Ze keek me aan met een blik die geen goeds voorspelde, en wees zwijgend naar de hartmonitor, waarvan het ritme gevaarlijk begon te versnellen.
* * *
