Deel 3: De Eerste Aanwijzing in het Archief
De volgende ochtend kon ik de slaap niet vatten. De woorden van opa en de cryptische aantekening op het verkreukelde stuk papier brandden in mijn gedachten. Voordat de ochtendzuster haar ronde kon doen, glipte ik het ziekenhuis uit. De mist hing als een dikke, natte deken over de straten van de stad. Mijn auto stond geparkeerd aan de rand van het parkeerterrein, precies in de schaduw van diezelfde lantaarnpaal die 's nachts zo angstaanjagend had gezoemd. Ik stapte in, maar in plaats van naar huis te rijden, zette ik koers naar het oude stadarchief in het hart van het historische centrum.
Het archief was gevestigd in een voormalig klooster waarvan de dikke muren eeuwen aan verhalen leken te absorberen. Binnen rook het naar muf papier, oud leer en de onvermijdelijke stof van vergeten generaties. Achter een massief eikenhouten bureau zat een oudere archivaris met een bril op het puntje van zijn neus, die blijkbaar al decennia niets anders deed dan door vergeelde akten bladeren. Toen ik hem het opschrift van het papiertje liet zien – een combinatie van een jaartal, een straatnaam en een specifieke perceelcode – trok hij zijn wenkbrauwen op tot in zijn grijze haar.
"Waar haal je deze gegevens vandaan, jongeman?" vroeg hij met een schorre, krakende stem. "Dit zijn documenten uit het archief van de gemeente over de oude buitenplaats 'De Lindenhof', die begin jaren zestig grotendeels is afgebrand en daarna nooit meer is opgebouwd. Er rust een hardnekkig taboe op dat dossier. Veel mensen in deze stad praten daar liever niet over." Mijn hart ging sneller kloppen.
Ik legde uit dat het om familiegeschiedenis ging, dat mijn grootvader in het ziekenhuis lag en dat deze informatie cruciaal was om een mysterie uit het verleden te ontrafelen. De archivaris keurde me een doordringende blik waardig, zuchtte diep, en stond toen traag op om naar de achterste stellingen te lopen.
Na enkele minuten kwam hij terug met een dikke, stoffige doos waarop met vervaagde letters de naam 'De Lindenhof - 1964' was gestmeteld. Hij legde de doos op de leestafel en schoof het etiket naar me toe. Met trillende vingers opende ik de omslag. Binnenin lagen zwart-witfoto’s, politierapporten met handgeschreven kanttekeningen en getuigenverklaringen die door de tand des tijds vergeeld en gekreukt waren. De foto's toonden een majestueus landhuis omringd door dichte bossen, maar op latere foto's in de doos was er slechts een rokende ruïne over. Wat me echter direct opviel, was een krantenknipsel uit diezelfde periode met als kop: 'Jonge vrouw vermist na geheimzinnig feest op De Lindenhof'.
Bij het artikel stond een korrelige foto van een jonge vrouw met een droevige, indringende blik in haar ogen. Het was Anna, de zus van opa Willem. Maar wat nog huiveringwekkender was, was het politieverslag dat erbij zat. Daarin stond beschreven dat er op de avond van haar verdwijning een mysterieuze figuur was gezien bij de oprijlaan van het landgoed – iemand die een lange, donkere jas droeg en stokstijf onder een oude straatlantaarn bleef staan staren, exact zoals de lantaarnpaal bij het ziekenhuis nu. Het leek wel een griezelige echo door de tijd heen, alsof dezelfde entiteit of dezelfde vloek decennia later naar het ziekenhuis was verhuisd om opa Willem op te wachten.
Terwijl ik diep in de papieren dook, vond ik onderin een handgeschreven briefje van opa Willem zelf, gedateerd slechts enkele dagen na de verdwijning van zijn zus. De inkt was op sommige plekken uitgelopen door wat leek op opgedroogde tranen. Er stond een zin in die mijn bloed deed stollen: "Zij is niet weggelopen; ze is meegesleurd door de schaduw die nooit slaapt. En zolang ik leef, zal die schaduw naar mij blijven zoeken." De kamer om me heen leek ineens veel kouder te worden.
De archivaris stond in de verte tegen een boekenkast te leunen en keek me aan met een blik die meer wist dan hij liet merken. Er was geen weg terug meer; ik moest naar De Lindenhof om de waarheid te achterhalen voordat het te laat was voor opa.
* * *
