DEEL 9 — DE NACHT VAN HET VERDWIJNEN
De zwarte auto's stopten één voor één voor het huis.
Niemand sprak.
Zelfs de rechercheurs leken even niet te weten wat ze moesten doen.
Mijn moeder stond nog steeds voor me.
Levend.
Na twaalf jaar waarin ik had geloofd dat ze dood was.
Maar haar woorden bleven door mijn hoofd echoën.
“Het spijt me, Rose.”
Ik keek naar Ivan.
Hij stond met zijn handen omhoog terwijl een rechercheur zijn wapen op hem gericht hield.
“Rose,” zei hij zacht. “Geloof alsjeblieft niet alles wat je zojuist hebt gehoord.”
“Je moeder zei dat je voor hen werkt,” zei mijn vader.
Ivan keek hem recht aan.
“Uw vrouw heeft niet gelogen.”
Mijn hart zakte weg.
“Dus je werkt voor hen?”
Ivan schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar mijn moeder.
“Maar zij wel.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Het is ingewikkelder dan dat.”
“Niet voor mij!” riep ik. “Ik wil eindelijk de waarheid!”
Op dat moment klonk buiten een harde knal.
BOEM!
De ramen trilden.
De lichten gingen uit.
Iedereen dook instinctief naar beneden.
“Ze zijn binnen!” schreeuwde een rechercheur.
Mijn vader trok zijn wapen.
“Iedereen naar de kelder!”
Mijn moeder greep mijn arm.
“Rose, kom!”
Ik rende met haar mee.
Maar na drie stappen hoorde ik Ivan roepen:
“WACHT!”
Ik draaide me om.
Hij stond nog steeds tussen twee rechercheurs.
“Wat?”
Hij keek naar mijn buik.
“Neem de geheime trap achter de boekenkast.”
Mijn vader keek hem verbaasd aan.
“Hoe weet jij daarvan?”
Ivan antwoordde niet.
Mijn vader begreep het onmiddellijk.
“Jij bent hier eerder geweest.”
Ivan keek naar hem.
“Ja.”
Mijn moeder werd lijkbleek.
“Wanneer?”
Ivan keek haar aan.
“De nacht voordat jij verdween.”
Mijn moeder deed een stap achteruit.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht jij.”
Buiten klonken meerdere schoten.
Mijn vader duwde tegen de boekenkast.
Een verborgen deur sprong open.
“Rose, nu!”
Ik ging naar binnen.
Mijn moeder volgde.
Mijn vader bleef achter.
“Ik kom zo.”
“Nee!” riep ik. “Papa!”
Hij keek me aan.
“Deze keer bescherm ik je niet door tegen je te liegen.”
Hij trok de deur achter ons dicht.
We renden door een donkere tunnel.
Mijn moeder hield mijn hand vast.
“Mama…”
“Niet praten. Blijf rennen.”
“Wie zijn die mensen?”
Ze keek achterom.
“Dezelfde mensen die twaalf jaar geleden achter jou aan kwamen.”
“Waarom ik?”
Mijn moeder stopte plotseling.
Ze keek me recht aan.
“Omdat jij iets hebt gezien wat geen enkel kind had mogen zien.”
“Wat?”
Ze haalde een klein metalen doosje uit haar jas.
“Dit.”
Ze gaf het aan mij.
Ik keek ernaar.
Er stond een nummer op.
B-17.
“Wat zit erin?”
“De waarheid.”
Ik opende het doosje.
Binnenin lag een kleine geheugenkaart.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Waarom heb je dit twaalf jaar lang bewaard?”
“Omdat ik wist dat ze zouden terugkomen.”
“Wie?”
Mijn moeder antwoordde:
“De vrouw die de organisatie leidt.”
Ik keek haar aan.
“Wie is dat?”
Mijn moeder fluisterde:
“Penny.”
Mijn adem stokte.
“Penny?”
Mijn moeder knikte.
“Ze is nooit jouw vriendin geweest.”
Op datzelfde moment klonk er achter ons een geluid.
Voetstappen.
Mijn moeder verstijfde.
“Ze hebben ons gevonden.”
Ik keek naar de tunnel.
“Maar hoe?”
Toen hoorde ik een stem.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Ivan.
“Rose!”
Mijn moeder trok me achter zich.
“Niet antwoorden.”
De stem kwam dichterbij.
“Rose, luister naar me!”
Mijn moeder pakte mijn hand.
“We moeten naar de uitgang.”
Maar toen verscheen Ivan aan het einde van de tunnel.
Hij keek naar ons.
“Jullie moeten onmiddellijk stoppen.”
Mijn moeder hield het metalen doosje omhoog.
“Je hebt haar gevonden.”
Ivan keek naar het doosje.
Zijn gezicht veranderde.
“Je hebt B-17 nog steeds.”
“Ja.”
“Dan weten ze dat Rose het nu heeft.”
“Wie?” vroeg ik.
Ivan keek mij aan.
“De mensen die vannacht niet alleen voor jou komen.”
Hij slikte.
“Ze komen voor je kind.”
Op dat moment voelde ik een scherpe pijn in mijn buik.
Ik greep naar mijn buik.
“Mama…”
Mijn moeder ving me op.
“Rose!”
Ivan rende naar ons toe.
Maar voordat hij ons kon bereiken, ging achter hem een rood licht aan.
Een laserpunt verscheen midden op zijn borst.
Mijn vader had gelijk.
Er waren veel meer mensen buiten dan we dachten.
Ivan keek naar mij.
“REN!”
Een schot klonk.
BAM!
Ivan viel neer.
“Ivan!”
Ik wilde naar hem toe rennen.
Mijn moeder hield me tegen.
“Nee!”
Ik keek naar de grond.
Bloed verspreidde zich onder Ivan.
Hij keek nog één keer naar mij.
Toen fluisterde hij:
“Vertrouw… Penny… nooit…”
Zijn ogen sloten.
Mijn moeder trok me weg.
We renden verder.
Maar niemand van ons merkte dat de geheugenkaart uit het metalen doosje was gevallen.
En aan het einde van de tunnel stond iemand te wachten.
Iemand die ons al die tijd had gevolgd.
Een vrouw.
Ze bukte.
Pakte de geheugenkaart op.
Ze glimlachte.
Toen belde ze iemand.
“Ze hebben B-17 niet meer.”
Een korte stilte.
“Ja.”
Ze keek naar de donkere tunnel.
“Rose heeft het.”
Daarna zei ze slechts één zin:
“Begin fase twee.”
EINDE VAN DEEL 9 — WORDT VERVOLGD…
💬 Wie denk jij dat deze mysterieuze vrouw is? Penny? Of iemand die Rose nog veel dichter bij zich heeft?
