DEEL 11 — HET KIND DAT NOOIT HAD MOGEN BESTAAN
De deur vloog open.
Gewapende mannen stormden de kelder binnen.
“Pak Rose!”
Mijn vader greep onmiddellijk mijn arm.
“Nu!”
Ik wilde naar mijn moeder rennen.
“Mama!”
Maar zij duwde me weg.
“Ga!”
Een man richtte zijn wapen op haar.
“Niet schieten!” riep een andere man. “Ze hebben haar levend nodig.”
Mijn vader trok me achter zich.
We renden door een tweede deur.
Achter ons hoorde ik mijn moeder schreeuwen.
“ROSE!”
Ik draaide me om.
“Papa, laat me niet achter!”
“Als je nu teruggaat, sterven we allemaal!”
Hij trok me verder.
We bereikten een oude opslagruimte.
Mijn vader sloot de deur en schoof een metalen balk ervoor.
Ik begon te huilen.
“Wie zijn die mensen?”
Hij antwoordde niet.
“Papa!”
Hij keek me eindelijk aan.
“Ze zijn niet hier voor jou.”
Ik legde beschermend mijn handen op mijn buik.
“Dan waarvoor?”
Hij slikte.
“Voor je baby.”
De woorden maakten me sprakeloos.
“Waarom?”
Mijn vader ging zitten.
“Toen jij zes jaar oud was, ontdekten ze iets bijzonders aan jouw geheugen.”
“Dat weet ik.”
“Maar je weet nog niet alles.”
Hij haalde een oude map tevoorschijn.
Op de voorkant stond:
B-17 / GENERATIE II
Ik keek naar hem.
“Generatie II?”
Hij knikte.
“Het project is nooit gestopt.”
“Maar ik dacht dat het twaalf jaar geleden werd afgesloten.”
“Dat was wat wij wilden dat je dacht.”
Hij opende de map.
Daarin stonden medische gegevens.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
En daaronder een regel die mijn bloed koud maakte.
GENETISCHE COMPATIBILITEIT: 99,8%
Ik keek naar mijn vader.
“Wat betekent dit?”
Hij aarzelde.
“Je kind heeft dezelfde genetische eigenschap als jij.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Mijn baby?”
“Ja.”
“Maar hoe wisten ze dat?”
Mijn vader keek naar de map.
“Omdat iemand jouw medische gegevens drie maanden geleden heeft gestolen.”
Ik dacht onmiddellijk aan Ivan.
“Was dat Ivan?”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Penny?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Mijn vader keek me aan.
“Je moeder.”
Ik voelde een steek door mijn hart.
“Waarom zou mama mijn gegevens stelen?”
“Omdat ze wilde weten of je zwanger was.”
Ik begreep het niet.
“Maar ze wist het al.”
“Ze wist dat je zwanger was.”
Hij sloot de map.
“Maar ze wist niet wie de vader was.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoel je?”
Mijn vader keek weg.
“Rose… Ivan is misschien niet de vader van je kind.”
Ik voelde mijn benen slap worden.
“Wat?”
“Toen jij nog een kind was, werd er genetisch materiaal van jouw toekomstige nakomelingen opgeslagen.”
Ik staarde hem aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht ik ook.”
Hij haalde een tweede document tevoorschijn.
“Maar de organisatie heeft jarenlang gewerkt aan een programma waarbij ze bepaalde genetische eigenschappen wilden doorgeven aan de volgende generatie.”
Ik las de woorden opnieuw.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dus mijn baby…”
“Is voor hen het bewijs dat het programma heeft gewerkt.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Rose…”
“Nee!”
Ik sloeg het document uit zijn hand.
“Mijn kind is geen experiment!”
“Dat weet ik.”
“Dan laat je ze mij nooit meenemen!”
Mijn vader keek me vastberaden aan.
“Dat zal ik ook niet doen.”
Plotseling klonk er een harde klap tegen de deur.
BOEM!
Mijn vader trok zijn wapen.
“Ze hebben ons gevonden.”
Nog een klap.
BOEM!
De metalen balk begon te bewegen.
Mijn vader keek naar mij.
“Er is een uitgang achter die kast.”
“En jij?”
“Ik kom achter je aan.”
“Beloofd?”
Hij keek me aan.
“Beloofd.”
Ik schoof de kast opzij.
Daarachter zat een smalle doorgang.
Maar voordat ik naar binnen kon stappen, klonk er een stem vanuit de andere kant van de deur.
“Rose!”
Ik herkende die stem.
Ivan.
Mijn hart sloeg over.
“Maar hij was neergeschoten…”
Mijn vader keek geschokt.
“Dat is onmogelijk.”
De deur werd opnieuw geraakt.
Toen klonk Ivan's stem:
“Rose, luister naar me!”
Ik liep naar de deur.
Mijn vader hield me tegen.
“Niet doen.”
“Hij leeft!”
“Of iemand doet alsof hij leeft.”
De deur vloog open.
Een man stond in de opening.
Bloederig.
Zijn jas was gescheurd.
Maar hij stond overeind.
Ivan.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
“Rose…”
Ik begon te huilen.
“Je leeft.”
Hij knikte.
“Maar we hebben niet veel tijd.”
Mijn vader richtte zijn wapen op hem.
“Blijf staan.”
Ivan keek naar mijn vader.
“Schiet me als je wilt.”
Hij haalde langzaam een klein apparaat uit zijn zak.
“Maar dan zul je nooit weten wie Rose werkelijk heeft verraden.”
Mijn vader aarzelde.
Ivan keek naar mij.
“Het was niet Penny.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wie dan?”
Ivan keek naar mijn vader.
“Hij.”
De wereld leek stil te staan.
Ik keek naar mijn vader.
“Papa?”
Mijn vader zei niets.
Ivan fluisterde:
“Je vader heeft twaalf jaar geleden de organisatie niet verlaten.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Ik had geen keuze.”
Ik deed een stap achteruit.
“Wat heb je gedaan?”
Hij keek me aan.
En voor het eerst zag ik angst in de ogen van mijn vader.
“Ik heb ze beloofd dat ik je op een dag zou terugbrengen.”
Mijn mond viel open.
“Wat?”
“Maar ik heb die belofte nooit willen nakomen.”
Ivan zei:
“En daarom heeft de organisatie jouw vader al die jaren laten leven.”
Mijn vader liet zijn wapen zakken.
“Ik heb geprobeerd je te beschermen.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Door mij aan hen te beloven?”
Hij keek naar mijn buik.
“Toen wist ik niet dat je ooit een kind zou krijgen.”
Ivan schudde zijn hoofd.
“En nu weten ze dat.”
Plotseling trilde mijn telefoon.
Een nieuw bericht.
Ik keek naar het scherm.
Er stond slechts één zin:
“Rose, kom alleen naar het oude station. Neem je vader niet mee.”
Daaronder verscheen een foto.
Mijn moeder.
Vastgebonden aan een stoel.
En naast haar stond een man die ik al jaren dood waande.
Victor.
Mijn adem stokte.
Ivan keek naar de foto.
“Ze hebben haar.”
Mijn vader fluisterde:
“En Victor ook.”
Ik keek naar mijn buik.
Toen naar de deur.
Voor het eerst wist ik precies wat ik moest doen.
Ik zou naar het station gaan.
Maar niet alleen.
Ik zou de waarheid meenemen.
En deze keer…
zou niemand mijn kind van mij afpakken.
EINDE VAN DEEL 11 — WORDT VERVOLGD…
💬 DEEL 12: Rose gaat naar het oude station en ontdekt waarom Victor al die jaren zijn eigen dood heeft geënsceneerd. Maar iemand uit haar eigen familie blijkt de verrader te zijn.
