DEEL 3
Ik kon niet ademen.
Op het scherm stond mijn moeder.
Mijn moeder, die volgens haar overlijdensakte twaalf jaar geleden was overleden.
“Dat kan niet,” fluisterde ik.
Mijn vader staarde naar het beeld alsof de grond onder zijn voeten was verdwenen.
“Speel het opnieuw.”
De rechercheur deed dat.
Hetzelfde beeld.
Mijn moeder liep naast Penny een bankgebouw binnen.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Pap… jij zei dat ze was overleden.”
Mijn vader antwoordde niet.
Zijn gezicht was lijkbleek.
Toen zei hij zacht:
“Ik heb haar begrafenis zelf bijgewoond.”
De rechercheur keek ons aan.
“Daarom hebben we verder onderzoek gedaan.”
Hij legde een map op tafel.
“De vrouw die twaalf jaar geleden is begraven, was niet uw vrouw.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
Penny begon achteruit te lopen.
“Ik weet hier niets van.”
“U weet er alles van,” zei de rechercheur.
Hij legde een foto voor haar neer.
“Dit is uw handtekening.”
Penny keek naar het papier.
Ze zei niets.
Mijn vader draaide zich naar haar om.
“Wat heb je gedaan?”
Penny begon te huilen.
“Het was niet mijn idee.”
Ivan keek haar geschrokken aan.
“Waar heb je het over?”
Penny keek naar haar zoon.
“Je vader wist alles.”
Ivan verstijfde.
“Mijn vader?”
“Hij heeft Rose's moeder geholpen verdwijnen.”
De kamer werd doodstil.
Ik voelde mijn baby bewegen.
Mijn vader pakte mijn hand.
“Rose, luister naar me. We gaan de waarheid vinden.”
Maar toen ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde enkele seconden.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat is er?”
Hij keek naar mij.
“We hebben zojuist een locatie gevonden.”
“Waar?”
Hij antwoordde:
“Een privékliniek buiten de stad.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie is daar?”
Hij keek naar het dossier.
“Een vrouw onder een valse naam.”
Mijn vader vroeg:
“Welke naam?”
De rechercheur slikte.
“Evelyn Buckley.”
Mijn moeders echte naam.
Ik begon te huilen.
Ze was al die jaren niet dood geweest.
Ze had ergens geleefd.
En iemand had ervoor gezorgd dat ik haar nooit kon vinden.
Mijn vader keek naar de deur.
“Dan gaan we.”
De rechercheur schudde zijn hoofd.
“U niet.”
“Waarom?”
“Omdat we nog niet weten wie haar daar vasthoudt.”
Toen kwam er een geluid vanaf de gang.
Een verpleegster verscheen in de deuropening.
Ze keek naar mij.
“Ik ben bang dat u haar niet op tijd zult bereiken.”
Mijn vader stond onmiddellijk op.
“Waarom?”
De verpleegster keek naar haar handen.
“Omdat ze vanmorgen verdwenen is.”
Mijn hart zonk.
“Verdwenen?”
Ze knikte.
“Maar ze liet één ding achter.”
Ze haalde een klein envelopje uit haar zak.
Mijn naam stond erop.
ROSE.
Ik opende het met trillende vingers.
Er zat slechts één vel papier in.
Er stond:
“Mijn dochter, als je dit leest, vertrouw dan niemand die zegt dat je vader de waarheid kent.”
Ik keek langzaam naar mijn vader.
Voor het eerst sinds hij mijn ziekenhuis binnenkwam...
wist ik niet meer of ik hem volledig kon vertrouwen.
Wordt vervolgd…
