DEEL 14 — DE WARE LEIDER
De rode lichten bleven knipperen.
Een hard alarm vulde het oude station.
Mijn buik deed pijn.
Ik kon nauwelijks rechtop blijven staan.
“Mama…”
Mijn moeder greep me vast.
“Rose, blijf bij me.”
Maar voordat ik iets kon zeggen, kwamen drie gewapende mannen achter Adrian vandaan.
“Op de knieën!”
Mijn vader trok zijn wapen.
“Niemand raakt mijn dochter aan!”
Een van de mannen richtte zijn wapen op hem.
Adrian glimlachte.
“Victor.”
Mijn vader verstijfde.
“Je noemt me niet zo.”
Adrian lachte zacht.
“Voor mij blijf je altijd Victor.”
Ik keek naar mijn vader.
“Victor?”
Hij keek naar mij.
“Rose, ik kan het uitleggen.”
“Niet nu!”
Een van de mannen pakte me vast.
Mijn moeder schreeuwde:
“Laat haar los!”
Elias stormde naar voren.
Maar Adrian hield een afstandsbediening omhoog.
“Eén beweging en de bunker ontploft.”
Elias stopte.
“Je bluft.”
Adrian keek hem aan.
“Denk je?”
Hij drukte op een knop.
Een diepe dreun klonk onder onze voeten.
De vloer trilde.
Elias werd bleek.
“Hij liegt niet.”
Adrian glimlachte.
“Precies.”
De mannen namen ons mee naar de geheime trap.
We daalden steeds verder af.
Tien meter.
Twintig.
Dertig.
De lucht werd kouder.
Toen bereikten we een enorme metalen deur.
Adrian plaatste zijn hand op een scanner.
De deur ging open.
Ik verstijfde.
Achter de deur bevond zich een gigantische ondergrondse ruimte.
Computers.
Schermen.
Archiefkasten.
En honderden dossiers.
Mijn naam stond op meerdere schermen.
ROSE BUCKLEY — SUBJECT B-17
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Hoe lang bestaat dit al?”
Adrian antwoordde:
“Langer dan jij leeft.”
Hij liep naar een groot scherm.
Daarop verschenen beelden van mij.
Als kind.
Op school.
In het ziekenhuis.
Thuis.
Zelfs beelden van mijn huwelijk.
Ik keek geschokt.
“Jullie hebben me altijd gevolgd.”
“Ja.”
“Waarom?”
Adrian keek naar mijn buik.
“Omdat jij ons iets hebt gegeven wat we twintig jaar lang niet konden bereiken.”
“Mijn kind?”
Hij knikte.
“Precies.”
Mijn vader schreeuwde:
“Ze is geen experiment!”
Adrian keek hem aan.
“Dat zeg jij?”
Mijn vader zweeg.
Adrian liep naar hem toe.
“Jij hebt haar aan ons verkocht.”
Mijn hart brak.
“Papa…”
Mijn vader keek naar mij.
“Ik heb je leven gered.”
“Door mij aan hen te geven?”
“Als ik het niet deed, zouden ze je moeder en jou allebei hebben vermoord.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Hij liegt niet.”
Ik keek haar aan.
“Jij wist het?”
Ze knikte.
“Al die jaren?”
“Ja.”
Ik voelde me leeg.
Toen verscheen op het scherm een nieuw document.
B-17 — ORIGINAL AUTHORITY
Ik las de naam.
Mijn ogen werden groot.
DIRECTOR: VICTORIA BUCKLEY
Ik draaide me langzaam om.
“Buckley?”
Adrian keek me aan.
“Je dacht toch niet dat jouw achternaam toevallig was?”
Mijn moeder verstijfde.
Mijn vader keek haar aan.
“Dat kan niet.”
Adrian glimlachte.
“Vertel haar.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Rose…”
“Wie is Victoria Buckley?”
Ze antwoordde niet.
Adrian zei:
“Jouw grootmoeder.”
Mijn hart stopte bijna.
“Mijn oma is al twintig jaar dood.”
Adrian lachte.
“Nee.”
Hij drukte op een knop.
Een livebeeld verscheen.
Een oude vrouw zat in een donkere kamer.
Ze keek recht in de camera.
En glimlachte.
Mijn moeder begon te huilen.
“Moeder…”
De vrouw op het scherm sprak.
“Hallo, Rose.”
Mijn benen werden slap.
“Wie ben jij?”
De vrouw glimlachte.
“Ik ben de reden waarom je nooit veilig bent geweest.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Je zei dat ze dood was.”
Mijn moeder fluisterde:
“Ik wilde dat jij dat geloofde.”
Victoria keek naar mij.
“Je bent bijna zover, Rose.”
“Waarvoor?”
“Om te begrijpen waarom jij en Elias geboren zijn.”
Elias deed een stap naar voren.
“Zeg het haar.”
Victoria keek naar hem.
“Jullie waren nooit twee proefpersonen.”
Ze pauzeerde.
“Jullie waren de eerste geslaagde generatie.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Geslaagd voor wat?”
Victoria antwoordde:
“Voor het bewaren van herinneringen.”
Ik begreep het niet.
“Herinneringen?”
“Jij kunt herinneringen niet alleen onthouden.”
Ze glimlachte.
“Je kunt ze doorgeven.”
Mijn hand ging instinctief naar mijn buik.
“En mijn baby?”
Victoria keek rechtstreeks naar mij.
“Je kind is de eerste die die eigenschap zonder behandeling heeft geërfd.”
Mijn adem stokte.
“Dus jullie willen mijn baby.”
“Nee.”
Victoria schudde haar hoofd.
“We willen wat jouw baby in zich draagt.”
“Wat?”
“De sleutel tot het volledige B-17-archief.”
Mijn vader schreeuwde:
“Victoria, genoeg!”
Ze keek naar hem.
“Je hebt je taak niet volbracht, Victor.”
Mijn vader verstijfde.
Victoria vervolgde:
“Maar je krijgt nog één kans.”
Ze keek naar mij.
“Breng Rose naar kamer zeven.”
Mijn vader keek naar mij.
“Nee.”
Victoria glimlachte.
“Als je weigert, sterft je vrouw.”
Mijn moeder keek geschokt.
“Wat?”
Op hetzelfde moment verschenen twee mannen achter mijn moeder.
Ze grepen haar vast.
“NEE!”
Ik wilde naar haar toe.
Maar Elias hield me tegen.
“Rose, niet doen!”
Victoria sprak rustig:
“Je hebt tien minuten.”
De verbinding werd verbroken.
Mijn vader keek naar mijn moeder.
Toen naar mij.
Zijn gezicht was gebroken.
“Rose…”
Ik wist wat hij wilde doen.
Hij wilde zichzelf opnieuw opofferen.
Maar ik schudde mijn hoofd.
“Niet deze keer.”
Ik keek naar Elias.
“Kun jij het systeem hacken?”
Hij knikte.
“Misschien.”
“Doe het.”
Hij keek me verbaasd aan.
“En jij?”
Ik keek naar kamer zeven.
“Ik ga naar binnen.”
Mijn vader pakte mijn hand.
“Rose, dat is precies wat ze willen.”
Ik keek hem aan.
“Dan geef ik ze precies wat ze willen.”
Ik glimlachte zwak.
“Maar op mijn voorwaarden.”
Ik liep richting kamer zeven.
De deur ging langzaam open.
Binnen stond een stoel.
Een monitor.
En een vreemd apparaat.
Maar voordat ik naar binnen stapte, zag ik iets op de muur.
Een naam.
PATIENT ZERO: VICTORIA BUCKLEY
Ik stopte.
Mijn hart sloeg over.
Victoria was niet de leider.
Ze was de eerste proefpersoon.
En als dat waar was…
dan was er iemand boven haar.
Iemand die zelfs zij gehoorzaamde.
Mijn telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Eén bericht:
“Rose, zoek niet naar Victoria.”
Daaronder:
“Zoek naar de man die haar heeft gemaakt.”
Ik keek naar de camera boven de deur.
En fluisterde:
“Wie is hij?”
Het scherm ging aan.
Een gezicht verscheen.
Mijn adem stokte.
Ik kende hem.
Ik had hem diezelfde avond nog gezien.
Mijn vader.
Maar de opname was twintig jaar oud.
En achter hem stond een jonge Victoria.
Mijn vader keek recht in de camera en zei:
“Het experiment is geslaagd. Ons kind is klaar.”
Ik deed een stap achteruit.
“Ons kind?”
Toen begreep ik het.
Elias was niet het enige geheim.
EINDE VAN DEEL 14 — WORDT VERVOLGD…
💬 DEEL 15: Rose ontdekt wie haar biologische vader werkelijk is en waarom haar moeder haar hele leven heeft beschermd tegen één verschrikkelijk geheim.
