DEEL 7
De man stond midden in de woonkamer.
Hij leek precies op mijn vader.
Maar zijn ogen waren anders.
Kouder.
Harder.
“Wie ben jij?” vroeg ik.
Hij glimlachte.
“Je oom.”
Mijn hart sloeg over.
Penny deed een stap achteruit.
“Victor…”
De man keek haar aan.
“Je had nooit met Rose mogen praten.”
Ivan keek verbijsterd tussen ons heen.
“Mijn hele leven dacht ik dat jouw broer dood was.”
Victor lachte.
“Dat was ook de bedoeling.”
Hij keek naar mij.
“Je moeder ontdekte twaalf jaar geleden wat je vader en ik hadden gedaan. Ze wilde naar de politie stappen.”
“Wat hadden jullie gedaan?”
Victor zweeg even.
“Wij beheerden een geheime militaire operatie. Geld, documenten en identiteiten verdwenen. Je moeder ontdekte alles.”
Mijn handen werden koud.
“En mijn vader?”
“Hij wilde haar beschermen.”
Penny schudde haar hoofd.
“Dat is niet waar.”
Victor keek haar woedend aan.
“Jij weet niets.”
“Jawel,” zei Penny. “Ik heb haar geholpen ontsnappen.”
Ik keek haar geschokt aan.
“Jij?”
Ze knikte.
“Je moeder leefde al die jaren onder een andere naam.”
Victor zette een stap naar voren.
“En nu weet ze te veel.”
Op dat moment klonk buiten een sirene.
Victor keek naar het raam.
“De politie.”
Hij pakte zijn telefoon.
Maar voordat hij iets kon doen, werd de voordeur opnieuw geopend.
Mijn vader kwam binnen.
Zijn gezicht was gespannen.
Hij keek rechtstreeks naar Victor.
“Het is voorbij.”
Victor glimlachte.
“Dat zei je twaalf jaar geleden ook.”
Mijn vader keek naar mij.
“Rose, luister naar me. Alles wat ik deed, was om jou te beschermen.”
“Waarom loog je over mama?”
Hij antwoordde niet.
“Waarom liet je me geloven dat ze dood was?”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Omdat ze anders achter jou aan zouden komen.”
“Wie?”
Mijn vader keek naar Victor.
“De mensen die hem beschermen.”
Victor begon te lachen.
Toen haalde hij een pistool tevoorschijn.
Iedereen verstijfde.
Mijn vader stapte onmiddellijk voor mij.
“Niet doen.”
Victor richtte het wapen op hem.
“Je hebt twaalf jaar gekregen.”
Toen klonk een harde knal.
Maar het schot kwam niet van Victor.
De rechercheurs stormden binnen.
Victor werd tegen de grond gewerkt.
Het wapen gleed over de vloer.
Ik bleef stokstijf staan.
Mijn vader draaide zich naar mij om.
“Ben je gewond?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waar is mama?”
Hij keek naar de rechercheur.
“Ze is veilig.”
Mijn adem stokte.
“Waar?”
“Bij de opslagplaats.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Na twaalf jaar zou ik mijn moeder eindelijk zien.
Maar voordat we konden vertrekken, kreeg de rechercheur een telefoontje.
Hij luisterde.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat is er?”
Hij keek naar mijn vader.
“De kliniek is leeg.”
Mijn vader verstijfde.
“Wat?”
“Uw vrouw is verdwenen.”
Mijn hart brak.
Maar toen liet de rechercheur zijn telefoon zien.
Er was één nieuw bericht.
Van mijn moeder.
“Rose, kom niet naar mij toe. Het gevaar zit dichter bij je dan je denkt.”
Ik keek naar Ivan.
Hij stond doodstil.
Toen zag ik iets in zijn hand.
Een kleine sleutel.
Dezelfde sleutel als die van mijn moeder.
Wordt vervolgd…
