DEEL 13 — DE BROER DIE NIET MOCHT BESTAAN
Ik kon geen woord uitbrengen.
De man tegenover mij keek me aan.
Zijn gezicht…
Zijn ogen…
Zelfs de kleine moedervlek onder zijn linkeroog.
Ik kende dat gezicht.
Niet uit mijn herinneringen.
Maar van de foto.
De foto waarop ik zes jaar oud was.
“Wie ben jij?” fluisterde ik.
De man deed een stap naar voren.
“Mijn naam is Elias.”
Ik keek naar mijn vader.
“Is hij mijn broer?”
Mijn vader knikte.
“Je tweelingbroer.”
Mijn wereld leek te draaien.
“Waarom heb ik nooit van hem gehoord?”
Mijn vader keek naar de grond.
“Omdat ze hem meenamen.”
“Wie?”
“De organisatie.”
Ik keek naar Elias.
“En jij wist dat ik bestond?”
Hij knikte.
“Ik heb je jarenlang gevolgd.”
Mijn hart sloeg over.
“Gevolgd?”
“Niet om je pijn te doen.”
“Waarom dan?”
Elias antwoordde:
“Omdat jij de enige persoon was die mij kon herinneren.”
Ik begreep het niet.
Hij haalde een oude foto uit zijn jas.
Op de foto stonden twee baby's.
Naast elkaar.
Mijn moeder hield mij vast.
Mijn vader hield Elias vast.
Maar achter hen stond een onbekende man.
Ik keek naar het gezicht.
Mijn adem stokte.
“Dat is…”
“De oprichter van B-17,” zei Elias.
“Wie is hij?”
Elias keek naar mijn vader.
“Vraag het hem.”
Mijn vader zweeg.
“Papa?”
Hij zuchtte.
“Zijn naam was Adrian Vale.”
“Was?”
Elias keek me aan.
“Hij leeft nog.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waar?”
Elias antwoordde:
“Hij is dichterbij dan je denkt.”
Op dat moment klonk er buiten een auto.
Daarna nog één.
Elias keek naar het raam.
“Ze hebben ons gevonden.”
Mijn vader trok zijn wapen.
“Hoe?”
Elias keek naar mij.
“Door jou.”
“Wat?”
“Toen je Penny belde, werd je locatie gevolgd.”
Ik keek naar mijn telefoon.
“Maar ik heb niemand gebeld.”
Elias wees naar mijn telefoon.
“Dat hoefde ook niet.”
Hij pakte hem uit mijn hand.
“Ze kunnen je volgen sinds je de B-17-database hebt geopend.”
Mijn hart begon te bonzen.
“Dus ze weten waar mijn baby is?”
Elias knikte.
“Ze weten zelfs wanneer je uitgerekend bent.”
Ik voelde instinctief mijn handen om mijn buik.
“Hoe?”
Elias keek me recht aan.
“Omdat iemand uit je eigen familie hen de informatie heeft gegeven.”
Mijn vader verstijfde.
“Wie?”
Elias keek niet naar hem.
Hij keek naar mijn moeder.
Mijn moeder begon te huilen.
“Nee…”
Ik deed een stap naar haar toe.
“Mama?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik heb het niet gedaan.”
Elias zei:
“Niet jij.”
Hij keek naar mijn vader.
“Hij.”
Mijn vader keek hem woedend aan.
“Genoeg.”
Elias trok een klein USB-apparaat uit zijn zak.
“Hier staat alles op.”
Mijn vader richtte zijn wapen op hem.
“Geef het hier.”
“Nee.”
“Elias!”
“Je hebt twaalf jaar lang tegen haar gelogen.”
Mijn vader keek naar mij.
“Rose…”
“Niet.”
Mijn stem trilde.
“Geen leugens meer.”
Elias stopte het USB-apparaat in een oude laptop.
Een video verscheen.
Een jonge versie van mijn vader zat aan een tafel.
Tegenover hem zat Adrian Vale.
Ik keek geschokt naar het scherm.
Adrian zei:
“Als je wilt dat je dochter leeft, moet je haar broer aan ons geven.”
Mijn vader antwoordde:
“En als ik weiger?”
Adrian glimlachte.
“Dan sterven ze allebei.”
De video stopte.
Ik keek naar mijn vader.
“Je hebt Elias aan hen gegeven.”
Mijn vader knikte langzaam.
“Ik had geen keuze.”
Elias lachte bitter.
“Dat zei je toen ook.”
Ik keek naar hem.
“Wat hebben ze met je gedaan?”
Elias antwoordde niet meteen.
Toen trok hij langzaam zijn mouw omhoog.
Op zijn arm stonden meerdere littekens.
“Ze hebben geprobeerd mij te veranderen.”
Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond.
“Ik dacht dat je dood was.”
Elias keek haar aan.
“Dat was de bedoeling.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom ben je teruggekomen?”
Elias keek naar mijn buik.
“Omdat ze opnieuw hetzelfde willen doen.”
Mijn hart sloeg over.
“Met mijn kind?”
Hij knikte.
“Maar deze keer willen ze geen experiment uitvoeren.”
“Wat willen ze dan?”
Elias antwoordde zacht:
“Ze willen jouw kind gebruiken als sleutel.”
“Een sleutel waarvoor?”
Hij keek naar mijn vader.
Mijn vader fluisterde:
“Voor de B-17-archieven.”
Elias knikte.
“De originele database is niet digitaal opgeslagen.”
Hij keek naar mij.
“Hij zit in het geheugen van één persoon.”
“Wie?”
Elias antwoordde:
“Jouw ongeboren kind.”
Ik verstijfde.
“Dat kan niet.”
“Je kind heeft een genetische combinatie die de organisatie al tientallen jaren probeert te creëren.”
“Maar hoe kan een baby informatie bevatten?”
Elias keek me aan.
“Niet de informatie.”
Hij zweeg even.
“De toegang.”
Plotseling ging de laptop uit.
Alle lichten in het station doofden.
Mijn vader fluisterde:
“Ze zijn hier.”
Buiten klonken voetstappen.
Veel voetstappen.
Elias pakte mijn hand.
“Rose, luister naar me.”
“Wat?”
“Als ze je meenemen, laten ze je niet levend terugkomen.”
Mijn moeder greep mijn andere hand.
“Waar moeten we heen?”
Elias keek naar een oude kaart aan de muur.
“Onder het station ligt een bunker.”
Mijn vader keek hem aan.
“Die bunker is afgesloten.”
Elias glimlachte.
“Niet voor mij.”
Hij drukte op een verborgen knop.
De vloer begon te bewegen.
Een geheime trap verscheen.
Maar voordat we konden afdalen, klonk er een stem achter ons.
“Niemand gaat ergens heen.”
We draaiden ons om.
Een man stond in de deuropening.
Grijs haar.
Donker pak.
Koude ogen.
Mijn vader werd lijkbleek.
Mijn moeder begon te huilen.
Elias fluisterde:
“Adrian.”
De man glimlachte.
“Hallo, Rose.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Jij…”
Hij keek naar mijn buik.
“Je lijkt precies op je moeder.”
Toen keek hij naar Elias.
“En jij hebt lang genoeg geleefd.”
Elias trok zijn wapen.
Adrian glimlachte.
“Schiet maar.”
Hij wees naar mij.
“Maar als jij mij doodt, sterft je zus binnen tien minuten.”
Ik verstijfde.
“Wat heb je met mij gedaan?”
Adrian keek naar mijn buik.
“Niets.”
Hij glimlachte.
“Maar ik heb iets gedaan met je baby.”
Mijn moeder schreeuwde:
“NEE!”
Adrian keek haar rustig aan.
“Het proces is al begonnen.”
Ik legde beide handen op mijn buik.
“Wat bedoel je?”
Adrian antwoordde:
“Je kind is al verbonden met onze database.”
Mijn wereld stortte in.
Toen voelde ik plotseling een scherpe pijn.
Ik greep naar mijn buik.
“Mama…”
Mijn moeder rende naar me toe.
Maar voordat ze me kon bereiken, klonk er een alarm.
Rode lichten begonnen te knipperen.
Adrian glimlachte.
“Fase drie.”
Hij keek naar zijn horloge.
“Begint nu.”
EINDE VAN DEEL 13 — WORDT VERVOLGD…
💬 DEEL 14: Rose wordt meegenomen naar de geheime bunker onder het station. Daar ontdekt ze dat Adrian niet de echte leider is — en dat iemand die ze haar hele leven vertrouwde boven hem staat.
