deel4: DE VLUCHT IN HET BOS
De klap op het schuine dak was hard en pijnlijk, maar de adrenaline belette me de pijn te voelen. Ik rolde onhandig langs de natte dakpannen omlaag en greep wanhopig de metalen dakgoot vast voordat ik definitief naar beneden gleed in de tuin eronder. Ik viel in het met water doordrenkte gras, dempte de klap op de modderige grond, maar liep een lelijke verstuiking op aan mijn linkerenkel.
Een gekreun van pijn ontsnapte aan mijn lippen, gesmoord door het lawaai van de storm. Ik keek omhoog naar het zolderraam. Thomas' dreigende silhouet leunde naar buiten in het donker, terwijl hij beledigingen en bedreigingen schreeuwde die onmiddellijk door de huilende wind werden verzwolgen. Ik kon het me niet veroorloven om zelfs maar één seconde te verliezen.
Mankend en tandenknarsend van de stekende pijn in mijn enkel, strompelde ik naar het dichte bos dat grensde aan het familiebezit. Dat bos kende ik uit mijn hoofd; ik had er als kind gespeeld met mijn vader, voordat de ziekte en de komst van Thomas ons huis in een gouden kooi veranderden. De eeuwenoude bomen verwelkomden me met hun beschermende duisternis, terwijl lage takken in mijn gezicht en natte armen krasten.
Achter me begonnen de lichtbundels van zaklampen de omtrek van de tuin te doorzoeken. Thomas had iemand gestuurd om me te zoeken. Ik wist dat ze niet zomaar zouden opgeven. Ik bleef rennen – of beter gezegd, me voortslepen door de modder – terwijl ik een oud zandpad volgde dat naar de rand van Apeldoorn leidde. De kou was snijdend en mijn krachten namen snel af door de shock, de vermoeidheid en de beenwond.
Na ongeveer een mijl wanhopig rennen vond ik beschutting in een oude, verlaten landbouwwerktuigenloods, overwoekerd met doorns en klimop. Ik krulde me op in een donkere hoek, hevig trillend van onderkoeling en angst. Ik haalde de telefoon uit mijn zak om te controleren of hij nog heel was. Gelukkig was het scherm onbeschadigd. Met trillende vingers deed ik het display aan en plaatste ik de microSD die ik achter de plint had gevonden.
Het systeem herkende het externe geheugen onmiddellijk en ontgrendelde een nieuw versleuteld bestand, gemarkeerd met een precieze datum en een naam die mijn hart deed opspringen. Het was een audibericht dat door mijn moeder was opgenomen slechts enkele uren voor haar vermeende verdwijning onder Thomas' controle. De stem van mijn moeder, onzeker en bang, vulde de kleine donkere kamer en onthulde een schokkende waarheid die de loop van mijn leven en dat van mijn vijanden voorgoed zou veranderen.
