deel12: DE ONVERWACHTE BEKENNIS
De volgende ochtend, in de verhoorkamer van het centrale politiebureau van Apeldoorn, was de lucht dik van spanning en de geur van koude koffie. Thomas zat aan de andere kant van de stalen tafel, in een oranje gevangenispak en met zijn handen vastgezet in zware handboeien die aan de tafel waren bevestigd. Ondanks de duidelijke nederlaag en de verpletterende bewijzen die tegen hem waren verzameld, behield hij een houding van verontrustende kalmte.
Ik zat achter het eenrichtingsspiegelglas van de observatieruimte, samen met mijn moeder – eindelijk vrij en hersteld – en advocaat Van Der Berg, die een stijf verband om zijn schouder had. De hoofdinspecteur kwam de verhoorkamer binnen en smeet een dik dossier met documenten en banktransacties op tafel. «Het spel is uit, Thomas. We hebben de vervalste handtekeningen, de registers van illegale transacties en de directe getuigenis van mevrouw Miller.
Je kunt niet meer weglopen» zei de inspecteur met een vaste stem. Thomas hief langzaam zijn hoofd op en staarde naar de beveiligingscamera waarachter hij wist dat ik me bevond. Een koude rilling liep over mijn rug. «Jullie denken dat je hebt gewonnen omdat je een uitvoerder hebt gestopt» zei Thomas met een ontwapenende kalmte, zijn stem schurend licht door de luidspreker van de observatieruimte. «Mijn vader werkte voor het Sovereign Network ... een corporatie die geen verraders verdraagt en voor niets terugdeinst.» De naam die Thomas uitsprak, deed advocaat Van Der Berg opschrikken, wiens gezicht plotseling elke kleur verloor. «Het Sovereign Network...» mompelde de advocaat met een dun stemmetje. «Ik dacht dat het slechts een stedelijke legende was rond internationale industriële spionage.» Thomas glimlachte bitter en keek me recht in de ogen door het spiegelglas. «De telefoon die je dochter heeft geopend, Clara... bevatte niet alleen mijn geheimen» vervolgde Thomas met een toon die bijna een onheilspellende waarschuwing leek. «Hij bevatte de toegangssleutel tot het hoofdframe.
En nu jullie de hoofdmap hebben geopend, weten ze precies waar jullie zijn.» Voordat de inspecteur hem kon onderbreken, gingen de lichten in het hele politiebureau plotseling uit, waardoor de kamer in totale en onnatuurlijke duisternis werd gedompeld, terwijl een oordovend akoestisch alarm onophoudelijk in alle gangen van het gebouw begon te loeien.
