DEEL 9 — Het ontmaskeren van het schandaal
De flitsen van de camera's sneden door de schemerige ruimte van de kathedraal als bliksemflitsen in een naderende storm. Journalisten die door Marcus op de hoogte waren gebracht, stroomden de kerk binnen, hun telefoons en camera's gericht op het altaar waar Charles en ik tegenover elkaar stonden. De gasten op de achterste rijen stonden op de banken om te zien wat er gebeurde, terwijl het fluisteren gonsde als een zwerm bijen.
Charles probeerde zijn kalmte te bewaren, maar zijn gezicht was lijkbleek geworden. "Dit is een privéaangelegenheid!" riep hij naar de zaal, hoewel zijn stem oversloeg van woede en paniek. "Iedereen naar buiten! Dit is ongeoorloofd!"
"Het is geen privéaangelegenheid meer, Charles," klonk een zwakke maar heldere stem vanaf de zijkant van het altaar.
Cordelia liep naar voren, ondersteund door een van haar assistenten. Ze zag er ouder uit dan ooit, haar haar niet langer perfect geföhnd, haar kleding gekreukt door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Ze keek haar zoon aan met een mengeling van teleurstelling en gelatenheid. Het imperium waar ze haar hele leven voor had gevochten, was niet ten onder gegaan aan een economische crisis of een vijandige overname, maar aan hun eigen arrogantie en leugens.
"Moeder..." stamptte Charles. "Wat doe je hier in godsnaam? Je helpt haar toch niet?"
"Ik hoef niemand te helpen, Charles," zei Cordelia zacht, terwijl ze bleef staan en de massa aankeek. "We hebben dit zelf gedaan. Al jaren geleden zijn we vergeten wat integriteit betekent. We dachten dat geld en macht alles konden rechtzetten, zelfs de waarheid."
De USB-stick op het altaar werd intussen door Marcus opgepakt, die direct verbinding maakte met de schermen in de kerk die normaliter gebruikt zouden worden voor de huwelijksvideo. Binnen enkele seconden verschenen de bankafschriften, de correspondentie met de kliniek en de bewijzen van de financiële constructies op groot formaat voor alle aanwezigen.
