DEEL 4 — De confrontatie in Boston
Terwijl Cordelia in Californië probeerde de schade te beperken, ontving ik een versleuteld bericht op mijn laptop. Het was afkomstig van een oude bekende uit Boston: Marcus Vance, een vooraanstaande onderzoeksjournalist die destijds de financiële schandalen van Stanhope Hospitality had onderzocht voordat de zaak in de doofpot werd gestopt. Marcus had al een vermoeden dat er meer speelde rondom de recente huwelijkskondiging van Charles en Phoebe.
"Hannah," stond er in het bericht. "Als je nog bewijs zoekt over hoe ver Charles en zijn moeder zijn gegaan om de erfenis veilig te stellen, moet je kijken naar de transacties van de stichting van vorig jaar. Er is geld doorgesluisd naar de privérekening van de arts die destijds jouw behandelingen begeleidde."
Mijn hart sloeg een slag over. De arts. Dezelfde arts die mij twaalf jaar geleden had verteld dat de kans op een natuurlijke zwangerschap nihil was, en die mij had doorverwezen naar dure, experimentele trajecten die nooit resultaat opleverden. Was dat hele proces destijds soms al een vooropgezet plan geweest om mij onbekwaam te verklaren in de ogen van de familie?
Ik belde Marcus direct terug via een beveiligde lijn. "Ben je hier zeker van?"
"Honderd procent," klonk zijn stem door de luidspreker. "De overboekingen zijn gedaan via een stroman. Maar ik heb de bankafschriften weten te achterhalen. Als we dit naar buiten brengen, staat Charles niet alleen voor een echtscheiding, maar riskeert hij een gevangenisstraf wegen fraude en vervalsing van medische dossiers."
"Niet nu," zei ik beslist. "Wacht tot het juiste moment."
"Wanneer is het juiste moment, Hannah? Ze trouwen over twee weken. De hele beau monde van Boston is uitgenodigd."
"Precies op de dag van het huwelijk," zei ik met een koude glimlach. "Laat ze geloven dat alles volgens plan verloopt. Laat Cordelia haar spel spelen in Californië. Pas wanneer ze denken dat ze hebben gewonnen, trek ik het kleed onder ze vandaan."
De volgende dagen verbleef Cordelia in een lokaal hotel in de buurt van mijn appartement. Ze bleef proberen contact met me te zoeken, stuurde e-mails vol halve beloftes en dreigementen tegelijk, maar ik negeerde ze allemaal. Ze moest voelen hoe het was om geen controle te hebben. Dezelfde machteloosheid die ik twaalf jaar lang had gevoeld in dat kille herenhuis aan Beacon Hill, wilde ik nu teruggeven aan de vrouw die alles in het werk had gesteld om mijn leven te ontwrichten.
