DEEL 12 — De horizon roept
De zon zakte langzaam weg achter de horizon en kleurde de hemel in tinten van dieprood en goud. De avondvogel vloog over het water, vrij en ongebonden, precies zoals ik me op dit moment voelde. Het verleden lag achter me, begraven onder de puinhopen van een rijk dat zichzelf had vernietigd door hoogmoed en leugens.
Mijn telefoon trilde op de houtentafel naast me. Een bericht van Marcus.
“De laatste akten zijn vandaag getekend, Hannah. Het hoofdstuk Stanhope is officieel gesloten. Wat is je volgende stap?”
Ik glimlachte naar het scherm, typte geen lang antwoord, maar slechts één zin die alles omvatte wat ik op dat moment voelde, terwijl de golven zachtjes bleven slaan tegen de rotsen beneden.
"De horizon is eindeloos, Marcus. En voor het eerst in mijn leven hoef ik niet te kiezen welke kant ik op moet."
Ik legde de telefoon weg, sloot mijn ogen en ademde de frisse lucht die, voor het eerst in twaalf jaar, volledig van mij alleen was.
