DEEL 10 — De val van een imperium
De schokgolf die door de beau monde van Boston ging, was te voelen tot ver buiten de muren van de kathedraal. Binnen enkele uren verschenen de eerste artikelen op de grote nieuwssites online. De kopschriften logen er niet om: Het Val van Stanhope: Hoe miljoenenfraude en medische leugens een dynastie vernietigden.
De raad van bestuur van Stanhope Hospitality kwam in een onmiddellijke spoedzitting bijeen en zette Charles per direct uit zijn functie als CEO. De aandelen van het bedrijf stortten in op de beurs, en federale aanklagers lieten weten dat ze een officieel onderzoek zouden instellen naar de financiële transacties en de vervalste medische dossiers.
Phoebe, die inmiddels begreep dat het spel voorbij was en dat de beloofde erfenis was verdwenen als sneeuw voor de zon, verdween nog dezelfde middag uit haar appartement in Boston, zonder mededeling, achterlatend wat er overbleef van een relatie die nooit op liefde was gebouwd.
Ik stond aan de trappen van de kathedraal toen ik naar buiten liep. De regen was opgehouden; een waterige herfstzon brak door de wolken heen en wierp een gouden gloed over de natte straten van Boston. De vijftig miljoen dollar die Charles mij had gegeven om te zwijgen, lag onaangeroerd op een geblokkeerde rekening, en eerlijk gezegd kon het me niet schelen wat ermee gebeurde. Het geld was nooit de prijs van mijn stilte geweest; het was slechts de som waarmee ze dachten hun eigen geweten af te kunnen kopen.
Marcus kwam naast me lopen met zijn handen in zijn zakken. "Wat nu, Hannah? Wat ga je doen?"
Ik keek om me heen, naar de stad waar ik twaalf jaar lang had geleefd als gevangene in een gouden kooi, en voor het eerst in al die jaren voelde ik geen bitterheid meer, alleen een grenzeloze vrijheid.
"Terug naar Californië," zei ik lachend. "Of ergens anders waar de lucht schoon is."
