Deel 6: De Confrontatie in de Steeg
"Geen kik geven, Claire," snauwde Jason, zijn adem stinkend naar goedkope koffie en sigaretten. Zijn greep om mijn pols was zo strak dat het pijn deed. "Als je schreeuwt, maak ik je af voor de politie er kan zijn."
Ik dwong jezelf om rustig te blijven, hoewel de angst als ijs door mijn aderen stroomde. Ik keek om hem heen. Aan het einde van de steeg stond een zwarte SUV met getinte ruiten geparkeerd. De motor draaide stationair.
"Wat wil je van me, Jason?" vroeg ik binnensmonds toen hij zijn hand een klein stukje van mijn gezicht wegklaarde. "Ik dacht dat je vastzat op het politiebureau."
Jason lachte schamper, een ijskoud geluid. "Tante Margaret heeft de borgsom betaald. Met geld dat ze eigenlijk niet meer heeft, dankzij jou. Maar dat maakt niet uit. Je bent net bij de bank geweest, toch? Je hebt de kluis van de oude man leeggemaakt."
Hij keek hongerig naar de zwarte tas die strak over mijn schouder hing.
"Er zit niets in wat voor jou van nut is, Jason," zei ik strak. "Laat me los, anders schreeuw ik tot de hele financiële wijk toeloopt."
"Probeer het maar," dreigde hij, terwijl hij zijn grip verstevigde en me dichter naar de zwarte SUV trok. "Je gaat mee naar het kantoor van mr. Harrison. En onderweg ga je die tas aan mij overhandigen. Tante Margaret wil alle documenten hebben die George daar heeft achtergelaten."
Op dat moment klonk er het geluid van een naderende auto die met gierende banden de straat in kwam rijden. Een zilvergrijze sedan stopte abrupt achter de SUV van Jason, waardoor de uitgang van de steeg geblokkeerd werd. De deur vloog open en Daniel stapte uit.
"Jason! Laat haar los!" schreeuwde Daniel, terwijl hij met grote stappen de steeg in rende.
Jason schrok en liet mijn arm een fractie van een seconde los. Ik maakte van die gelegenheid gebruik om hem met mijn volle gewicht een duw te geven, waardoor hij achterover struikelde tegen een stapel vuilnisbakken.
Daniel was binnen een seconde bij mij en nam me in bescherming. "Gaat het, Claire? Heeft hij je pijn gedaan?"
"Het gaat wel," bracht ik er buiten adem uit, mijn hand op mijn borst dragend. Ik keek naar Daniel. Hij zag er vreselijk uit — zijn kleren waren kreukelig en zijn ogen stonden dof, maar er brandde een fel vuur in zijn blik dat ik al dagen niet had gezien.
Jason krabbelde overeind en veegde het vuil van zijn jas. "Daniel? Wat doe jij hier? Tante Margaret heeft gezegd dat je thuis moest blijven bij Ashley!"
"Mijn moeder liegt!" riep Daniel woedend. "Ik ben vanochtend naar de bankrekeningen van mijn vader gegaan om de administratie te controleren. En ik kwam erachter dat de borgsom voor jouw vrijlating is overgemaakt vanaf een spaarrekening die eigenlijk op mijn naam had moeten staan! Ze heeft mijn handtekening vervalst, Jason! Mijn eigen moeder!"
Jason's gezicht betrekte. "Daniel, je begrijpt het niet... we hadden het geld nodig. We moesten voorkomen dat de politie vragen ging stellen over de bedrijven."
"Ik begrijp het heel goed," zei Daniel ijzig. hij draaide zich om naar mij en keek me met diepe spijt aan. "Claire... het spijt me zo. Ik had naar je moeten luisteren. Ik wilde niet geloven dat mijn eigen familie tot zoiets in staat was. Toen ik vanmorgen de vervalste documenten op het bankkantoor zag, stortte mijn wereld in."
Ik pakte zijn hand vast en knijpt er stevig in. "Het is al goed, Daniel. Maar we moeten nu naar mr. Harrison. We hebben alles wat we nodig hebben om dit voor eens en voor altijd te beëindigen."
Jason deed een stap naar voren, zijn vuisten gebald. "Jullie komen hier niet zo makkelijk mee weg. Als jullie naar Harrison gaan, trekt tante Margaret alles omver. Ze klaagt jullie aan voor contractbreuk en..."
"Laat ze het maar proberen," onderbrak Daniel hem strak. "Als mijn moeder nog één stap zet tegen mijn vrouw, ga ik persoonlijk naar de openbare aanklager en doe ik aangifte van fraude en identiteitsdiefstal tegen haar én tegen jou."
Jason verstijfde. De dreiging met de gevangenis was de enige taal die hij echt begreep. Hij wist dat hij verloren had. Zonder nog een woord te zeggen, draaide hij zich om, stapte in zijn SUV en reed met een woedende vaart weg.
Daniel en ik bleven achter in de steeg. Hij keek naar de zwarte tas om mijn schouder.
"Wat zit erin, Claire?" vroeg hij zacht.
"De hele waarheid over wat je vader heeft doorgemaakt," antwoordde ik. "En het bewijs dat jou en mij voor de rest van ons leven zal beschermen."
Toen we tien minuten later het kantoor van mr. Harrison op de twintigste verdieping van een wolkenkrabber binnenstapten, zaten Margaret en Ashley al op ons te wachten in de luxueuze vergaderzaal. Margaret zat met haar armen over elkaar, haar gezicht vol minachting.
Maar toen ze Daniel aan mijn zijde zag binnenlopen — hand in hand — veranderde haar gezichtsuitdrukking van hoogmoed naar pure schrik.
Mr. Harrison stond op achter zijn grote eikenhouten bureau en keek de ruimte rond. "Goed. Nu iedereen aanwezig is, kunnen we overgaan tot de definitieve lezing van de clausules."
Hij pakte een dikke, zwarte enveloppe. Maar voordat hij hem kon openen, stond Margaret op.
"Dit is belachelijk!" riep ze. "Ik eis dat de verkoop van Lincoln Park onmiddellijk wordt stopgezet en dat het geld naar mij gaat! En als Daniel slim is, scheidt hij vandaag nog van dit mens!"
Mr. Harrison keek haar strak aan over de rand van zijn leesbril. "Mevrouw Margaret... ik stel voor dat u gaat zitten en uw mond houdt. Want wat ik u nu ga voorlezen, betreft niet een erfenis. Het betreft een strafrechtelijke overdracht."
* * *
