Deel 10: Het Web van de Spin
Mijn adem stokte toen de stem van Julien door de luidspreker van de telefoon klonk. Margaret had niet stilgerekend. Zelfs nadat ze de capitulatieovereenkomst bij mr. Harrison had getekend, had ze haar laatste venijnige troef uitgespeeld. Ze had het Franse spoor gebruikt om een wig te drijven tussen ons en de verloren zoon van George.
Daniel greep de telefoon steviger vast. "Julien... luister naar me. Wat mijn moeder je ook heeft geschreven, het is een leugen. Zij probeert je te manipuleren."
Er viel een korte, ijzige stilte aan de Franse kant van de lijn. "Meneer Mercer," zei Julien op een beheerste, maar afstandelijke toon. "Mijn hele leven is mij verteld dat mijn vader een anonieme weldoener was die maandelijks geld overmaakte voor mijn studie. En gisteren ontvang ik plotseling een dik dossier van een advocate uit Chicago, met daarin mijn geboorteakte, brieven van uw vader George, én een verklaring waarin staat dat uw vrouw Claire een trust heeft gekaapt die eigenlijk voor mij bedoeld was."
"Dat is absoluut niet waar!" riep ik uit, dicht bij de microfoon leunend. "Julien, mijn naam is Claire. Ik ben de echtgenote van Daniel. We staan letterlijk op dit moment in het appartement van je vader in Chicago, en we hebben nét een brief van George gevonden waarin hij zijn liefde voor jou uitspreekt en zijn spijt betuigt!"
"Een brief?" vroeg Julien sceptisch. "Mevrouw Claire, mevrouw Margaret heeft mij kopieën gestuurd van bankdocumenten waaruit blijkt dat u de enige beheerder bent van een vermogen van meer dan vijf miljoen dollar. Waarom zou ik twee vreemden aan de andere kant van de oceaan geloven boven een officieel juridisch dossier?"
Daniel nam het woord over. Syne stem trilde van oprechtheid. "Omdat de vrouw die jou die brief heeft gestuurd, de reden is waarom onze vader jou nooit heeft kunnen opzoeken! Zij heeft hem veertig jaar lang gechanteerd! Julien, ik wens niets liever dan mijn broer te leren kennen. Ik wist tot een uur geleden niet eens dat je bestond. Maar als je ons niet gelooft, neem dan contact op met mr. Harrison, de persoonlijke advocaat van onze vader. Hij heeft het originele testament."
Julien zweeg lang. Het geluid van verkeer op de achtergrond gaf aan dat hij ergens op straat in Lyon stond.
"Mr. Harrison..." herhaalde Julien zachtjes. "Zijn naam staat inderdaad vermeld in de papieren die ik heb gekregen. Goed. Ik zal uw advocaat bellen. Maar weet dit, Daniel: als blijkt dat jullie mijn vaders nagedachtenis hebben misbruikt voor financieel gewin, vlieg ik persoonlijk naar Chicago om recht te halen."
De verbinding werd verbroken.
Daniel liet de telefoon op de houten tafel vallen en ging met zijn handen door zijn haar. "Ze geeft nooit op, Claire. Mijn moeder geeft NOOIT op. Ze wil de erfenis liever vernietigen dan dat wij er gelukkig mee worden."
"Ze heeft haar eigen glazen ingegooid, Daniel," zei ik strak, terwijl de woede in mij plaatsmaakte voor een koude vastberadenheid. "Margaret heeft de geheimhoudingsclausule geschonden door contact op te nemen met Julien en hem valse informatie te verstrekken. Mr. Harrison kan nu direct de strafrechtelijke procedure tegen haar starten."
"Nee," zei Daniel plotseling. Hij keek me strak aan. "Geen rechtszaken meer. Geen advocaten meer die tussen ons in staan. Dit is een familiezaak geworden."
"Wat ben je van plan?" vroeg ik ongerust.
"We vliegen vanavond nog naar Frankrijk," antwoordde Daniel beslist. "We gaan naar Lyon. We nemen de originele brieven, de paarlmoeren kist en het volledige dossier uit de kluis mee. Julien verdient het om de waarheid te horen uit de mond van de zoon van George, niet via een kille telefoonlijn of een advocate die uit wraak handelt."
Ik keek naar mijn man. Drie dagen geleden was hij nog een gebroken man die niet op durfde te staan tegen zijn dominante moeder. Nu zag ik de zoon van George voor me — een man met principes, moed en een diep rechtvaardigheidsgevoel.
"Oké," zei ik, en ik glimlachte zachtjes. "Ik boek de tickets."
We pakten de papieren uit de kluis zorgvuldig in en sloten het appartement in Lincoln Park af. Maar toen we de hal van het gebouw verlieten en naar onze auto liepen, merkte ik op dat er een onbekende grijze wagen aan de overkant van de straat stond geparkeerd. Zodra we wegrijden, sloeg de grijze wagen af en bleef op veilige afstand achter ons rijden.
"Daniel," fluisterde ik, terwijl ik in de zijspiegel keek. "We worden achtervolgd."
Daniel keek in zijn binnenspiegel en spande zijn kaakspieren aan. "Dat is de auto van Jason. Hij wil weten waar we naartoe gaan."
"Wat doen we?" vroeg ik, terwijl mijn hart sneller begon te kloppen.
"Laat hem maar volgen," zei Daniel met een grimmige glimlach. "Hij denkt dat we naar huis gaan om onze tassen te pakken. Maar we rijden rechtstreeks naar O'Hare International Airport."
Wat we echter niet wisten, was dat Jason niet alleen keek waar we naartoe reden. In zijn binnenzak zat een duplicaat van de kluissleutel die Margaret jaren geleden stiekem had laten maken... en toen wij koers zetten naar het vliegveld, reed er een tweede auto richting het lege appartement in Lincoln Park.
* * *
