Deel 11: Nacht over Lyon
De vlucht van Chicago naar Parijs en de daaropvolgende TGV-treinreis naar Lyon voelden als een roes. Daniel en ik hadden nauwelijks geslapen. De zwarte tas met de originele documenten en de paarlmoeren kist van George week geen seconde van mijn zijde.
Het was een koele, regenachtige namiddag toen we aankwamen op het station Lyon-Part-Dieu. De stad ademde een heel andere sfeer uit dan de drukke wolkenkrabbers van Chicago. Oude kalkstenen gebouwen, smalle steegjes en de brede rivier de Rhône die rustig door het hart van de stad stroomde.
We hadden via een privédetective die mr. Harrison op korte termijn had ingeschakeld, het adres van Julien achterhaald. Hij runde een kleine restauratiewerkplaats voor antieke boeken en kunstwerken in de historische wijk Vieux Lyon.
Terwijl de taxi zich door het drukke middagverkeer baande, keek Daniel strak uit het raam. "Denk je dat hij ons wil spreken, Claire?"
"Hij heeft de waarheid nodig, Daniel," antwoordde ik, zijn hand vasthoudend. "Net zoals jij die nodig had."
De taxi zette ons af bij een kasseien straatje waar auto's niet konden komen. We liepen langs schilderachtige boetieks totdat we voor een etalage stonden met het opschrift: Atelier Laurent – Restauration de Livres Anciens. Door het glas zagen we een man van achter in de dertig staan. Hij droeg een schort over zijn overhemd en was aandachtig bezig met het herstellen van de lederen kaft van een oud boek onder een warme lamp.
Het profiel van zijn gezicht — de rechte neus, de scherpe kaaklijn en de manier waarop hij zijn wenkbrauwen fronsde als hij zich concentreerde — was een exacte kopie van George.
Daniel bleef even staan, zijn adem stokkend. "Mijn god, Claire... hij lijkt sprekend op papa."
Ik duwde zachtjes tegen de deur. Een klein koperen belletje klonk boven onze hoofden.
De man keek op van zijn werkbank. Zijn donkerblauwe ogen — dezelfde ogen als die van Daniel — keken ons vragend aan. Toen zijn blik op Daniel viel, verstijfde hij. Het was alsof hij in een spiegel keek, maar dan naar een jongere versie van zichzelf.
"Julien?" zei Daniel zacht, terwijl hij zijn Franse accent probeerde te vermijden.
Julien legde zijn gereedschap langzaam neer en veegde zijn handen af aan zijn schort. Hij zei niets, maar de spanning in het kleine atelier was om te snijden.
"Ik heb met mr. Harrison gesproken uit Chicago," zei Julien eindelijk, zijn stem laag en beheerst. "Hij heeft mij verteld dat u onderweg was naar Frankrijk."
"Dan weet je dat we niet zijn gekomen om je iets af te nemen," zei ik, terwijl ik de zwarte tas op zijn werktafel zette. "We zijn gekomen om je te geven wat jou al veertig jaar toekomt: de waarheid over je vader."
Julien keek naar de tas, en daarna strak naar Daniel. "Waarom nu? George Mercer is dood. Hij heeft mij mijn hele leven genegeerd. Een maandelijkse cheque via een Zwitserse bank maakt geen vader."
"Hij wilde wel, Julien," zei Daniel met een traan die over zijn wang rolde. "Hij is zijn hele leven gechanteerd. Mijn moeder dreigde jou en hem te ruïneren als hij contact met je opnam. Hij was een gebroken man, Julien. Maar hij hield van je. Hier... lees dit."
Ik opende de tas en haalde de paarlmoeren kist tevoorschijn. Ik legde de handgeschreven brieven van George en de originele foto van zijn moeder Élodie op de tafel.
Toen Julien de foto van zijn moeder zag — een foto die hij zelf nog nooit in zo'n hoge kwaliteit had bezeten — veranderde de blik in zijn ogen. Zijn beheerste houding begon te smelten. Met trillende vingers pakte hij het portret op.
"Mijn moeder..." fluisterde hij in het Frans, voordat hij overschakelde naar Engels. "Hij... hij heeft deze foto al die jaren bewaard?"
"In een geheime kluis in zijn appartement in Chicago," zei ik zacht. "Samen met een bepaling dat een deel van de erfenis rechtstreeks naar jouw werkplaats en stichting hier in Lyon gaat."
Julien liet zich op een houten kruk zakken. Hij pakte een van de brieven van George op en begon te lezen. Terwijl hij las, zag ik de emoties over zijn gezicht stormen — van ongeloof en boosheid naar een diep, bevrijdend verdriet.
"Hij... hij is me nooit vergeten," stotterde Julien, terwijl er een traan op het oude postpapier viel.
"Nooit," bevestigde Daniel, terwijl hij naast hem ging staan en voorzichtig zijn hand op de schouder van zijn halfbroer legde. "En ik ben hier om de belofte van mijn vader in te lossen."
Op dat moment ging mijn telefoon over. Het was mr. Harrison uit Chicago. Zijn stem klinkt extreem geagiteerd.
"Claire! Waar bent u?"
"We zijn in Lyon, mr. Harrison, bij Julien. Het gaat goed."
"Luister heel goed naar me," zei de advocaat met kille ernst. "Er is zojuist ingebroken in het appartement in Lincoln Park. De politie is ter plaatse. De muurkluis is geforceerd... en de originele eigendomsakte van het pand is verdwenen!"
* * *
