DEEL 6
Niemand haalde nog adem.
De woorden van Eduard bleven door de woonkamer echoën.
"De verrader heeft nooit in deze kamer gestaan."
Mijn blik gleed onmiddellijk naar mijn advocaat, David Meijer.
Hij was degene die wist van het hotel.
Hij kende de aankoopprijs.
Hij kende de notaris.
Hij kende de beveiligingscodes.
Maar diep vanbinnen wilde ik het niet geloven.
David werkte al bijna twaalf jaar voor mij.
Hij had mijn eerste bedrijf opgericht.
Hij was aanwezig op mijn bruiloft.
Hij was peetoom van mijn nichtje.
"Dat is onmogelijk," zei ik.
Eduard keek me rustig aan.
"Dat dacht ik eerst ook."
Hij pakte de zwarte ordner van tafel en haalde er een dunne envelop uit.
"Ik heb deze twee jaar geleden ontvangen."
Op de envelop stond geen afzender.
Alleen mijn naam.
Binnenin zat een kopie van een e-mail.
Van: David Meijer
Aan: Onbekende ontvanger
Onderwerp: Project Phoenix
Mijn hart begon sneller te slaan.
Ik las de eerste regels.
"Lucas vertrouwt mij volledig. Zolang hij in Azië blijft, kunnen we de overdracht afronden zonder dat hij iets merkt."
Ik voelde mijn vingers verkrampen.
"Nee..."
"Dit is vervalst."
De hoofdrechercheur nam de brief over.
"Dat onderzoeken wij."
Hij gaf het document direct aan een digitaal specialist.
Die sloot zijn laptop aan op een draagbare scanner.
Nog geen drie minuten later keek hij verbaasd op.
"De metadata klopt."
"De e-mail is twaalf maanden geleden verzonden."
Iedereen verstijfde.
Ik pakte mijn telefoon.
David nam na twee keer overgaan op.
"Lucas."
Zijn stem klonk rustig.
Bijna té rustig.
"Waar ben je?"
"Onderweg."
"Naar mijn huis?"
"Ja."
"Blijf waar je bent."
Waarom?"
"Omdat de politie hier is."
Er viel een korte stilte.
Toen zei hij iets waardoor mijn maag samenkneep.
"Dan zijn jullie al te laat."
De verbinding werd verbroken.
"Traceer die telefoon!" riep de rechercheur.
Een agent begon onmiddellijk te bellen.
Ondertussen keek ik naar Sophie.
Ze zag dezelfde ongelooflijke schok in mijn ogen.
"Lucas..."
"Ik weet het."
"Je wilt hem nog steeds geloven."
Ik antwoordde niet.
Omdat ze gelijk had.
Plotseling klonk buiten opnieuw het geluid van sirenes.
Dit keer veel dichterbij.
Een agent kreeg een bericht binnen op zijn portofoon.
Hij keek direct naar zijn chef.
"Er is zojuist brand uitgebroken."
"Waar?"
Hij slikte.
"Bij het hoofdkantoor van Van Dijk International."
Mijn wereld leek stil te vallen.
"Nee..."
Dat gebouw bevatte niet alleen mijn kantoren.
Daar lagen ook de originele contracten.
Back-ups.
Serverruimtes.
Boekhouding.
Alles.
"Hoe ernstig?"
"De brandweer is onderweg."
"Maar..."
Hij aarzelde.
"...volgens de eerste meldingen begon de brand in de archiefruimte."
Eduard sloot zijn ogen.
"Precies zoals ik vreesde."
"Wat bedoel je?"
"Project Phoenix."
Hij keek mij ernstig aan.
"Dat was nooit bedoeld om geld te stelen."
"Het doel was alle sporen wissen."
Ik rende zonder na te denken naar de voordeur.
Sophie greep mijn arm.
"Lucas."
"Je kunt daar nu niets doen."
"Misschien niet."
"Maar ik ga niet toekijken hoe mijn levenswerk afbrandt."
Voordat ik de deur kon openen, hield de hoofdrechercheur mij tegen.
"Wacht."
Hij wees naar de televisie aan de muur.
Iemand had het nieuws aangezet.
Op het scherm verschenen livebeelden van mijn hoofdkantoor.
Vlammen sloegen uit de bovenste verdiepingen.
Verslaggevers stonden achter politielinten.
Toen zoomde de camera ineens in.
Ik voelde mijn hart stilstaan.
Op het dak...
...stond een man.
Hij keek recht in de camera.
Zelfs vanaf die afstand herkende ik hem onmiddellijk.
David.
Hij hield een zwarte aktetas stevig vast.
En voordat iemand hem kon bereiken...
...stapte hij achteruit.
Niet om te springen.
Maar om in een wachtende helikopter te stappen die net boven het dak was geland.
De verslaggever schreeuwde verbaasd.
De helikopter steeg onmiddellijk op.
Binnen enkele seconden verdween hij tussen de rookwolken.
De woonkamer bleef doodstil.
Toen keek de digitale specialist opnieuw op van zijn laptop.
"Chef..."
"We hebben zojuist toegang gekregen tot Davids versleutelde cloudaccount."
"En?"
Hij draaide langzaam het scherm om.
"Er staan meer dan achthonderd bestanden in."
"Waarover?"
Hij slikte.
"Niet alleen over Lucas."
"Maar ook over tientallen andere ondernemers."
"Allemaal slachtoffers."
Eduard fluisterde zacht:
"Nu begrijp je eindelijk waarom ik mijn eigen dood moest veinzen."
"David werkte nooit alleen..."
"...achter hem zit een organisatie die al jarenlang complete familiebedrijven overneemt, van binnenuit vernietigt en daarna spoorloos verdwijnt."
En op datzelfde moment verscheen bovenaan het computerscherm een nieuw bestand dat zichzelf automatisch begon te openen.
De titel bestond uit slechts vier woorden.
"Fase Twee: Sophie elimineren."
