DEEL 3
Mijn blik bleef op Sophies telefoon rusten.
De melding verdween na enkele seconden van het scherm, maar de woorden bleven in mijn hoofd rondzingen.
Er is geprobeerd het eigendom over te dragen.
Dat kon geen toeval zijn.
De koop van het boetiekhotel was pas twee dagen eerder officieel afgerond in Singapore. Alleen mijn advocaat, de notaris en ik hadden toegang tot die documenten.
Toch wist iemand ervan.
Ik pakte de telefoon uit Sophies handen en drukte onmiddellijk het nummer van mijn advocaat, David Meijer.
Hij nam vrijwel direct op.
"Lucas, ik wilde je net bellen."
"Wie probeert mijn hotel over te nemen?"
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
"Dat is precies het probleem," antwoordde David. "Iemand heeft zich vanmorgen voorgedaan als jouw gevolmachtigde. Hij beschikte over kopieën van vertrouwelijke documenten die nooit buiten ons kantoor hadden mogen komen."
"Wie?"
"De handtekening was vervalst."
Mijn kaken spanden zich aan.
"Maar er is meer."
"Vertel."
"De persoon die de overdracht probeerde te regelen, gebruikte een vennootschap die jij heel goed kent."
Mijn hart sloeg over.
"Welke?"
David noemde één naam.
Van Dijk Family Holdings B.V.
Ik keek langzaam op.
Mijn moeder keek strak naar de vloer.
Vincent begon onrustig met zijn autosleutels te spelen.
Niemand durfde mij aan te kijken.
"Dat bedrijf bestaat niet meer," zei ik.
"Officieel niet," antwoordde David. "Maar iemand heeft het drie jaar geleden opnieuw geactiveerd."
Drie jaar.
Precies de periode waarin de verdwenen miljoenen begonnen.
Ik verbrak het gesprek.
Voordat ik iets kon zeggen, werd er hard op de voordeur geklopt.
Drie krachtige slagen.
Even later stapten vier rechercheurs en twee forensisch accountants de woning binnen.
Hun leider liep rechtstreeks naar mij toe.
"Meneer Van Dijk?"
Ik knikte.
Hij liet zijn legitimatie zien.
"Wij hebben toestemming om financiële administratie, computers, telefoons en bankdocumenten veilig te stellen."
Mijn moeder sprong overeind.
"Dit is mijn huis!"
De rechercheur bleef kalm.
"Volgens het kadaster is de woning eigendom van Lucas van Dijk."
De woorden kwamen aan als een klap.
Mijn moeder wist niets meer te zeggen.
Twee agenten begonnen direct foto's te maken.
De accountants openden kasten, verzamelden ordners en sloten laptops aan op speciale apparatuur.
Binnen enkele minuten veranderde het luxe feest in een plaats delict.
De champagne bleef onaangeroerd op tafel staan.
Niemand durfde nog een glas vast te pakken.
Vincent probeerde ongemerkt richting de achterdeur te lopen.
"Blijf staan."
De stem van een rechercheur klonk door de woonkamer.
Vincent bevroor.
"Ik ga alleen even naar buiten."
"Nee."
"Waarom niet?"
"Omdat u zojuist geprobeerd heeft uw mobiele telefoon uit te schakelen."
Vincent keek geschrokken naar zijn hand.
Hij had niet eens gemerkt dat iedereen hem in de gaten hield.
Zijn telefoon werd direct ingenomen.
Ondertussen liep Sophie langzaam naast mij.
"Lucas..."
Ik keek haar aan.
"Het spijt me."
"Waarom zeg je steeds sorry?"
"Omdat ik eerder had moeten vechten."
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee."
"Ik had eerder thuis moeten komen."
Ze kneep zacht in mijn hand.
Voor het eerst sinds jaren voelde ik dat we weer samen tegenover dezelfde vijand stonden.
Plotseling klonk er geroep vanuit het kantoor.
"Eén van de accountants heeft iets gevonden!"
Iedereen keek op.
De hoofdaccountant kwam naar buiten met een zwarte ordner.
Hij legde die op tafel.
"Verborgen administratie."
Hij sloeg de eerste pagina open.
Mijn naam stond bovenaan.
Daaronder tientallen handtekeningen.
Mijn handtekeningen.
Tenminste...
Zo leken ze.
Ik hoefde slechts één seconde te kijken.
"Vals."
De accountant knikte.
"Dat dachten wij ook."
Hij bladerde verder.
"Volgens deze documenten hebt u uw moeder volledige volmacht gegeven over uw privévermogen."
"Dat heb ik nooit gedaan."
"En volgens deze akte hebt u vorig jaar vrijwillig afstand gedaan van uw stemrecht binnen uw eigen bedrijven."
Ik voelde mijn vuisten trillen.
Ze hadden niet alleen geld gestolen.
Ze hadden geprobeerd mijn volledige zakelijke imperium over te nemen.
De rechercheur keek ernstig.
"Dit is geen eenvoudige verduistering meer."
"Waar hebben we het dan over?"
"Mogelijk valsheid in geschrifte, identiteitsfraude, belastingontduiking en georganiseerde financiële fraude."
Mijn moeder begon plotseling te huilen.
"Lucas... luister alsjeblieft..."
Ik draaide me naar haar om.
Voor het eerst zag ik geen trotse vrouw meer.
Alleen iemand die wist dat het einde dichtbij was.
"Wie heeft dit bedacht?" vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd.
"Ik kan het niet zeggen."
"Waarom niet?"
"Omdat hij ons allemaal kapotmaakt."
Een ijzige stilte viel.
"Wie is hij?"
Mijn moeder opende haar mond.
Maar voordat ze één woord kon uitspreken, klonk buiten het gierende geluid van remmende banden.
Iedereen keek door het raam.
Een lange zwarte Mercedes stopte voor de villa.
Langzaam stapte een oudere man uit.
Perfect maatpak.
Grijs haar.
Zelfverzekerde glimlach.
Op het moment dat mijn moeder hem zag, trok alle kleur uit haar gezicht.
Vincent fluisterde bijna onhoorbaar:
"Nee..."
Zelf voelde ik mijn hart sneller slaan.
Ik kende die man.
Hij was niet alleen mijn voormalige zakenmentor.
Hij was ook degene die mij zes jaar geleden had geleerd hoe je een miljoenenbedrijf opbouwde.
En volgens alle officiële documenten...
...was hij al bijna twee jaar dood.
