DEEL 4
Niemand bewoog.
Zelfs de rechercheurs bleven enkele seconden zwijgend naar de man op de oprit kijken.
Dat was onmogelijk.
Twee jaar geleden had ik persoonlijk bloemen gelegd bij zijn graf.
Ik had zijn overlijdensadvertentie gelezen.
Ik had zelfs een toespraak gehouden tijdens zijn herdenkingsdienst.
En toch stond hij daar.
Levend.
Hij sloot rustig de deur van zijn Mercedes, streek zijn colbert glad en liep met vaste passen naar de voordeur.
Mijn moeder begon zichtbaar te trillen.
"Sluit de deur," fluisterde ze.
"Laat hem niet binnen."
Maar het was al te laat.
Een rechercheur opende de deur.
De man glimlachte beleefd.
"Goedenavond."
Zijn stem was precies zoals ik me herinnerde.
Rustig.
Zelfverzekerd.
Bijna vriendelijk.
Hij keek mij recht aan.
"Het is lang geleden, Lucas."
Ik staarde hem sprakeloos aan.
"Eduard..."
Hij knikte.
"Ja."
"Maar..."
"Je dacht dat ik dood was."
Ik kreeg geen woord uit mijn mond.
De hoofdrechercheur stapte naar voren.
"Mag ik vragen wie u bent?"
De man haalde rustig een identiteitsbewijs uit zijn portefeuille.
"Eduard Vermeer."
De rechercheur controleerde het document zorgvuldig.
Alles leek echt.
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
"Dat kan niet."
Eduard keek mij met een droevige glimlach aan.
"Soms is doodgaan de enige manier om te verdwijnen."
Zijn woorden maakten de kamer nog stiller.
Mijn moeder sloeg haar handen voor haar gezicht.
Vincent keek alsof hij ieder moment zou flauwvallen.
Ik zette een stap naar voren.
"Jij hebt je eigen dood in scène gezet?"
Eduard antwoordde niet direct.
Hij keek eerst naar alle aanwezigen.
Daarna naar de stapel documenten op tafel.
En tenslotte naar Sophie.
"Ik zie dat de waarheid eindelijk boven water komt."
Ik voelde woede opkomen.
"Heb jij dit allemaal georganiseerd?"
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
"Nee."
"Maar ik weet precies wie dat wel heeft gedaan."
Iedereen keek hem aan.
Zelfs de rechercheurs luisterden aandachtig.
Eduard liep langzaam de woonkamer binnen.
"Lucas."
"Toen jij zes jaar geleden besloot om internationaal uit te breiden, wist ik dat je familie een risico vormde."
"Waarom heb je me nooit gewaarschuwd?"
"Omdat ik dacht dat ze alleen geld wilden."
Hij keek naar mijn moeder.
"Ik had nooit verwacht dat ze bereid zouden zijn documenten te vervalsen."
Mijn moeder begon te huilen.
"Stop alsjeblieft."
Eduard negeerde haar.
"In het begin verdwenen kleine bedragen."
"Daarna vastgoed."
"Vervolgens aandelen."
"En uiteindelijk probeerden ze jouw volledige concern over te nemen."
Ik keek naar Vincent.
"Hoe lang wist jij hiervan?"
Hij antwoordde niet.
Zijn stilte was voldoende.
Plotseling haalde Eduard een kleine usb-stick uit zijn jaszak.
"Hier staat alles op."
"Banktransacties."
"E-mails."
"Opnames."
"Geheime vergaderingen."
Hij gaf de usb aan de hoofdrechercheur.
"Ik heb twee jaar gewacht."
"Waarop?"
"Op het moment dat Lucas zelf klaar was om de waarheid te zien."
Mijn moeder schreeuwde plotseling:
"Lieg niet!"
"Jij was degene die ons heeft overtuigd!"
Iedereen verstijfde.
Eduard keek haar zwijgend aan.
"Vertel de rest ook maar."
Ze hapte naar adem.
Maar het was Vincent die uiteindelijk sprak.
"Het begon als een lening."
Zijn stem trilde.
"Alleen een paar honderdduizend euro."
"Daarna zei Eduard dat Lucas toch nooit alles zou controleren."
Eduard fronste.
"Dat is een leugen."
"Is dat zo?" riep Vincent.
"Wie introduceerde ons bij de buitenlandse rekeningen?"
"Wie kende die belastingadviseurs?"
"Wie wist hoe je geld kon laten verdwijnen?"
De rechercheurs maakten driftig aantekeningen.
Ik keek van de één naar de ander.
Beiden beschuldigden elkaar.
Maar één van hen loog.
De vraag was alleen wie.
Op dat moment liep een forensisch accountant haastig de woonkamer binnen.
"We hebben iets gevonden."
Hij hield een oude laptop omhoog.
"Deze stond verstopt achter een dubbele wand in het kantoor."
Hij opende het scherm.
Na enkele seconden verscheen een beveiligde map.
De accountant keek verbaasd.
"Alle bestanden zijn vandaag nog geopend."
"Door wie?" vroeg de rechercheur.
"Volgens het logboek..."
Hij stopte midden in zijn zin.
Langzaam keek hij op.
Zijn blik gleed rechtstreeks naar Sophie.
De kamer viel doodstil.
"Dat kan niet," fluisterde ik.
De accountant slikte.
"De laatste gebruiker die met het juiste wachtwoord heeft ingelogd..."
"...is geregistreerd onder de naam van mevrouw Sophie van Dijk."
Sophie deed geschrokken een stap achteruit.
"Nee..."
"Ik heb die laptop nog nooit gezien."
Maar op hetzelfde moment verscheen er automatisch een video op het scherm.
Het eerste beeld liet Sophie zien.
Niet zoals ze nu was.
Maar zes jaar jonger.
Zittend tegenover Eduard.
En de eerste woorden die uit de luidsprekers klonken, deden iedereen verstijven.
"Als Lucas ooit de waarheid ontdekt, beloof me dan dat hij mij als laatste zal verdenken."
