DEEL 5
"Zet die video stil!"
Mijn stem galmde door de woonkamer.
De rechercheur drukte onmiddellijk op de pauzeknop.
Het beeld bevroor op Sophies gezicht.
Ze zag er zes jaar jonger uit.
Nerveus.
Bang.
Alsof ze elk moment kon opstaan en wegrennen.
Mijn moeder wees met trillende vinger naar het scherm.
"Zie je wel? Ik heb altijd gezegd dat zij niet te vertrouwen was!"
"Lucas, zij heeft je al die jaren voorgelogen."
Vincent knikte driftig.
"Ze speelde de perfecte echtgenote, maar ondertussen zat ze zelf midden in het complot."
Sophie begon te huilen.
"Nee... alsjeblieft... laat de video helemaal afspelen."
Niemand zei iets.
Ik keek naar de rechercheur.
"Vanaf het begin."
Hij knikte en drukte opnieuw op 'afspelen'.
De opname begon.
Het was duidelijk een verborgen camera in een klein vergaderzaaltje.
Eduard zat tegenover Sophie.
Hij schoof een map over de tafel.
"Als Lucas ooit de waarheid ontdekt," zei Sophie met een trillende stem, "beloof me dan dat hij mij als laatste zal verdenken."
Ze zweeg even.
Daarna kwamen de woorden die niemand had verwacht.
"...want als hij weet wat ik ga doen, zal hij proberen me tegen te houden."
De woonkamer werd muisstil.
Op de video keek Eduard haar ernstig aan.
"Weet je zeker dat je dit wilt?"
"Nee."
"Maar ik heb geen keuze."
"Waarom niet?"
Sophie haalde diep adem.
"Omdat zijn eigen familie hem langzaam berooft."
"En Lucas gelooft hen blind."
Ze sloeg de map open.
Binnenin zaten bankafschriften.
Foto's.
Contracten.
Precies dezelfde soort documenten die nu in mijn handen lagen.
"Ik heb al maanden bewijs verzameld," zei ze.
"Maar zolang ze denken dat ik zwak ben, blijven ze fouten maken."
Eduard knikte.
"Dat is gevaarlijk."
"Dat weet ik."
"Ze kunnen ontdekken wat je doet."
Sophie glimlachte verdrietig.
"Dan laten ze me misschien het huis schoonmaken."
"Misschien vernederen ze me."
"Misschien pakken ze alles van me af."
"Maar zolang Lucas veilig blijft, maakt dat niets uit."
Mijn adem stokte.
Op de video vervolgde ze:
"Ik wil maar één ding."
"Dat hij op een dag eindelijk ziet wie werkelijk van hem houdt."
De opname eindigde.
Niemand durfde nog iets te zeggen.
Mijn moeder keek verstijfd naar het scherm.
Vincent zakte langzaam neer op een stoel.
Ik draaide me naar Sophie.
Ze keek me niet aan.
"Waarom?" vroeg ik zacht.
"Waarom heb je mij dit nooit verteld?"
Ze veegde haar tranen weg.
"Omdat Eduard gelijk had."
"Als jij het had geweten, was je onmiddellijk teruggekomen."
"Je had alles verkocht."
"Je bedrijven opgegeven."
"En precies dat wilden zij."
Ze keek naar mijn moeder.
"Ze wilden dat Lucas emotioneel zou reageren."
"Dan konden ze hem failliet verklaren."
Eduard stapte naar voren.
"Daarom hebben wij afgesproken dat alleen ik alle bewijzen zou bewaren."
De hoofdrechercheur fronste.
"Wij?"
Eduard knikte.
"Sophie en ik hebben bijna vijf jaar samengewerkt."
"Niet om geld terug te halen."
"Maar om het hele netwerk bloot te leggen."
"Netwerk?" vroeg ik.
Hij keek me ernstig aan.
"Lucas..."
"Dit ging nooit alleen om jouw familie."
Hij wees naar de documenten op tafel.
"De gestolen miljoenen verdwenen niet in luxe auto's of vakantievilla's."
"Dat was slechts een klein deel."
"Het grootste gedeelte verdween naar buitenlandse rekeningen."
"Rekeningen die verbonden zijn met tientallen lege vennootschappen."
De accountant keek op.
"Dat klopt."
"We hebben inmiddels transacties gevonden naar Luxemburg, Cyprus en Dubai."
Mijn moeder begon zichtbaar in paniek te raken.
"Ik wil mijn advocaat spreken."
De rechercheur schudde zijn hoofd.
"Dat mag."
"Maar eerst blijft iedereen hier."
Net op dat moment rende een jonge agent de woonkamer binnen.
"Chef!"
"We hebben zojuist een melding gekregen."
"Waarover?"
"Er is ingebroken bij het notariskantoor waar de originele eigendomspapieren van het hotel lagen."
Mijn hart sloeg over.
"Zijn de documenten gestolen?"
"Nee..."
De agent keek naar mij.
"Er is iets veel vreemders gebeurd."
"Wat dan?"
"De kluis is geopend met de juiste toegangscode."
"Geen braakschade."
"Geen alarm."
"Alsof degene die binnenkwam precies wist welke code hij moest gebruiken."
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Slechts vier mensen kenden die code.
Ikzelf.
Mijn advocaat David.
De notaris.
En...
Ik draaide me langzaam om naar Eduard.
Hij keek mij zwijgend aan.
Toen zei hij slechts één zin:
"Lucas... ik ben bang dat de verrader nooit in deze kamer heeft gestaan."
