Deel 9: De sirenes in de verte
Het flikkerende blauwe licht sneed door de duisternis van de straat en wierp griezelige, dansende schaduwen over onze gezichten. De motoren van de naderende voertuigen brulden door de stilte van de nacht, steeds luider en dichterbij.
Mijn vader schoot overeind van de grond, zijn gezicht vertrokken van pure paniek. Hij greep Carl bij zijn jas en schreeuwde: “Ze hebben ons gevonden! Ik wist dat hij ons zou traceren zodra we de stad uit zouden gaan! Ze mogen hier niet zijn, Carl, ze nemen haar weer mee!”
“Wie heeft ons gevonden, pap? Over wie heb je het in vredesnaam?” schreeuwde ik, terwijl mijn paniek nu omsloeg in een wilde furie. Ik greep Emily stevig vast tegen me aan, alsof ik haar nooit meer zou loslaten. Mijn andere hand greep de arm van Lily, die rillend van angst naast me stond. We waren weer compleet, en ik zou niemands hand meer loslaten.
Twee zwarte terreinwagens sloegen met piepende banden onze straat in en stopten abrupt voor ons huis. De portieren vlogen open en vier mannen in donkere pakken stapten uit. Hun gezichten waren uitdrukkingsloos, hun ogen scherp gericht op Carl en mijn vader. De man die voorop liep, een lange figuur met een kille blik en een litteken langs zijn kaak, deed zijn hand naar zijn binnenzak.
Carl stapte dapper naar voren en ging als een schild voor ons staan. “Blijf uit onze buurt, Victor!” roept hij met een harde, trillende stem. “Het spel is uit! Haar achttiende verjaardag is voorbij! De wettelijke bescherming is vervallen!”
De man genaamd Victor glimlachte koud. Zijn tanden glansden in het blauwe licht van de politielichten. “Denk je echt dat een datum op een stuk papier jou kan redden, Carl? Je vader heeft schulden die nooit zijn afbetaald. En het meisje... het meisje hoort bij ons.”
Ik voelde hoe Emily achter me trilde als een rietje in de storm. Ze sloeg haar armen om mijn middel en fluisterde met een angstige stem: “Mama... laat me niet meegaan. Alsjeblieft, laat ze me niet meegaan!” Op dat moment wist ik dat we moesten handelen, en snel ook. Maar voordat we konden vluchten, stapte er uit de achterste auto van de stoet nog iemand uit — iemand wiens aanwezigheid alles nog veel erger maakte.
