Deel 7: De tweede auto op de oprit
De koplampen van de onbekende auto wierpen lange, angstaanjagende schaduwen over de hal. Wij stonden als versteend op de drempel: ik, Lily, mijn vader en Carl, die nu midden in de deuropening stond met een gezicht dat op springen stond van de spanning. De voetstappen op het tuinpad kwamen steeds dichterbij.
Een gestalte trad uit de duisternis van de nacht het schijnsel van de straatlantaarn binnen. Het was een jonge vrouw. Ze droeg een lichte jas, haar blonde haar zat in een slordige knot, en ze droeg een reistas over haar schouder. Ze stopte abrupt toen ze ons allemaal op de stoep zag staan. Haar ogen gleden van Carl naar mijn vader, toen naar mij, en bleven daarna stokken toen ze Lily aankeek.
Ik voelde hoe mijn hart stilviel. Het was het meisje van de polaroidfoto. Maar van dichtbij was de gelijkenis zo akelig, zo angstaanjagend groot, dat het leefde alsof ik in een spiegel keek, of liever gezegd: alsof Lily in tweeën was gedeeld. Ze leken niet zomaar op elkaar; ze waren elkaars exacte weerspiegeling. Dezelfde neus, dezelfde blik, dezelfde vorm van de lippen.
“Carl?” fluisterde het meisje, haar stem trillend en vol paniek. “Wat is hier aan de hand? Waarom zijn ze hier? Je beloofde me dat we dit rustig zouden aanpakken...”
Lily liet een korte, verstikte kreet horen. Ze deed een stap naar voren, haar handen voor haar mond geslagen alsof ze een geest zag. “Wie... wie ben jij?” fluisterde Lily, terwijl haar hele lichaam begon te beven. “Waarom... waarom liep je op die foto... waarom lijk je precies op mij?”
Het vreemde meisje legde haar reistas langzaam op de grond. Een dikke traan rolde over haar wang. Ze keek me aan met een mengeling van angst, schaamte en een wanhopig verlangen dat dwars door mijn ziel sneed. Ze opende haar mond en sprak de woorden uit die ik in dit leven nooit meer had verwacht te horen: “Hallo, mama. Het is lang geleden.”
De wereld leefde niet meer. De lucht werd uit mijn longen gezogen. Emily. Het meisje dat volgens de artsen dertien jaar geleden was gestorven op de intensive care. Het kind dat ik had begraven, voor wie ik jarenlang bloemen had gelegd op een koud graf, stond hier voor me... levend, ademend, en achttien jaar oud.
