Deel 10: De onverwachte bondgenoot
De persoon die uit de achterste auto stapte, droeg geen donker pak, maar een lange, elegante mantel. In het schijnsel van de straatlantaarn herkende ik het silhouet onmiddellijk. Het was de oude huisarts van het ziekenhuis van dertien jaar geleden — dokter Van Houten. Dezelfde man die destijds met een somber gezicht de gang op liep om te vertellen dat Emily het niet had gehaald.
Dus hij zat er ook in. Hij was al die tijd het brein achter het medische complot geweest.
Dokter Van Houten liep met langzame, bedachtzame stappen naar voren, zijn handen rustig in zijn zakken. Hij negeerde Victor en ke rechtstreeks naar mij. Zijn ogen waren vol spijt, maar ook vol vastberadenheid. “Clara,” zei hij met een kalme, diepe stem. “Het spijt me dat we dit zo moesten spelen. Maar je begrijpt het niet. Het gevaar was destijds reëel, en het is nu nog steeds reëel.”
“Jij...” riep ik, mijn stem trikkend van woede terwijl ik Emily achter mijn rug beschermde. “Jij loog tegen me! Jij zei me dat mijn kind dood was! Je liet me rouwen, je liet me huilen bij een leeg graf, terwijl je haar overdroeg aan deze criminelen!”
“Nee, Clara,” onderbrak dokter Van Houten me rustig. “Ik loog om haar leven te redden. De man achter Victor wilde de volledige controle over de erfenis van jouw familie, en om dat te bereiken moest de hele lijn worden uitgewist. Carl en jouw vader kwamen met een wanhopig plan: één van de tweeling moest ‘sterven’ op papier, zodat ze op een geheime plek kon opgroeien. Maar nu ze achttien is... is het contract ontbonden.”
Victor trokte zijn wenkbrauw op en keerde zich met een dreigende blik naar de arts. “Je praat te veel, Van Houten. Die meid gaat met ons mee, of we ruimen jullie allemaal uit de weg. Hier en nu.” Hij maaktest een gebaar naar de andere mannen in pak, die direct hun jassen opengulpten en naar hun holsters grepen.
De situatie was op een absoluut kookpunt beland. We stonden met z'n allen op de stoep: Carl, mijn vader, ikzelf, Lily en Emily, omsingeld door gewapende mannen en een arts wiens loyaliteit onduidelijk was. Er was geen uitweg meer te bekeken, tenzij... tenzij we gebruikmaken van het enige geheime wapen dat Carl zojuist in de hal had achtergelaten.
