Deel 11: Het geheime document
Met een snelle beweging keek ik naar de open deur van het huis waar het doosje op de halettafel lag. In dat doosje lagen niet alleen de polaroidfoto en Carls brief, maar ook officiële documenten die dokter Van Houten destijds had ondertekend — documenten waarin zwart op wit stond dat de dood van Emily in scène was gezet in opdracht van de machtige elite, en dat het volledige eigendom van het familiefonds inmiddels was overgeschreven op naam van de tweeling.
Als Victor en zijn handlangers dat document in handen kregen, zouden ze alles vernietigen. Maar als ik het nu kon pakken en kon overhandigen aan de echte politie die onderweg was, zouden ze voorgoed worden ingerekend.
“Lily, Emily, luister heel goed naar me,” fluisterde ik snel, terwijl ik hen stevig bij hun schouders pakt. “Pak elkaars hand vast en loop langzaam naar achteren, richting de achterdeur. Laat ze niet merken dat jullie bewegen.”
Emily schudde heftig haar hoofd. “Nee, mama! Ik ga niet zonder jou! Ze hebben pistolen!”
“Ik kom zo,” zei ik met een vastberadenheid die ik niet van mezelf kende. “Ik moet dat document uit de gang halen. Vertrouw op mij.”
Voordat Victor doorhad wat er gebeurde, maakte ik een schijnbeweging naar voren en rende met een bliksemsnelle sprint langs hem heen de hal in. “Houd haar tegen!” schreeuwde Victor woedend. Twee mannen in pak begonnen achter me aan te rennen, hun voetstappen dreunden op de houten vloer van de gang.
Ik dook de woonkamer in, greep het doosje van de tafel en griste het officiële document eruit. Maar net toen ik me wilde omdraaien om via de achterdeur te ontsnappen, voelde ik een harde grip om mijn arm. Een hand drukte me tegen de muur, en het kille staafje van een vuurwapen werd tegen mijn slaap gedrukt. Het was Victor. Zijn adem rook naar koude rook en zijn ogen puilden uit van woede. “Domme bitch,” siste hij in mijn oor. “Denk je echt dat je van ons kunt winnen?”
